Fred van der Wal - Blog

Blog

  • “Ik vind de kunstwereld vluchtig en oninteressant""

    25 december 2011

     

    "“Ik vind de kunstwereld vluchtig en oninteressant""
     
     
     “Ik vind de kunstwereld vluchtig en oninteressant. Ik vind het geen prettige wereld, mag u weten.”
     
     Fred van der Wal: “Ik heb alleen maar tegenwerking, jaloezie en rancune ontmoet in artiestenkringen en die artiestenvrouwtjes zijn nog erger, die klagen over het gebrek aan inkomsten, de kunstenaars subsidies die te laag zijn, het kleine pensioentje, de onhandigheid van het mannetje, de zesde hands auto die met horten en stoten nog net de zestig km. per uur haalt in het gunstigste geval, het marktkraampje dat meer kost dan het oplevert, de opslag die geld vreet en de welt fremde arrogantie van het lieve man netje, die nog geen spijker in de muur kan slaan, maar bij wie de gulp over loopt van diepe gedachten met de arrogante kunstkop in de wolken!”
     
     ‘Ik vind dat een doorsnee beeldend kunstenaar niet te veel moet verdienen. Ik ben natuurlijk geen door snee maar een toptalent. Maar ze stoppen mij wel eens wat toe, hoor! Ik krijg wel eens een bonus, aandelen of ik heb een goede verkoop. Die kunstar tiesten zitten altijd te klagen en te kliemen, maar ze hebben het aan zichzelf te danken. Maar als er één artiest in Nederland is die wat dat betreft niet zielig moet doen, ben ik het wel. In het jaar 2000 was ik voor het miljonair, een jaar later verloor ik vier ton! En in 2008 ben ik voor de tweede keer miljonair, dat kunnen ze niet hebben, dat artistieke luize troepie uit het Noorden des lands!’
     
     ‘Ach, kijk, als kunstaar speel je de helft van je leven toneel en dat is ook wat de mensen willen. Ik heb daar ook zelf altijd aan meegedaan, dus ik voel me er ook senang bij. Ik hoorde tot 1978 wel in de biotoop “Amsterdam”, maar aan de andere kant ook weer niet. Ik hoor eigenlijk nergens bij. Ik ben nog niet eens lid van de Vondelpark vereniging terwijl ik dat toch zou moeten doen want ik ben in die buurt op gegroeid. Ik kom gotsijdanck niet uit Friesland of Groningen, daar wonen alleen maar boeren. De doorsnee artiest daar heeft een griffermeerde pappie gehad die boer was, dominee of onderwijzer. Ik zal nooit meer terug naar Amsterdam verhuizen, want dat is geen leefbare stad. De helft is alloch toon en komt uit Verweggistan, de andere helft vegeteert in de bijstand of zit in de crimi naliteit. De upper middle class trekt er al lang weg en daarmee verliest die stad ook zijn culturele functie. De onderklasse van ondermensen kan niet lezen of schrijven, de jeugd speelt met zijn computer muis of met de muis van het vriendinnetje, ook,w el mossel genaamd, een zin van meer dan drie woorden kunnen de jongeren al lang niet meer begrijpen, gelezen wordt er niet en de PC Hooft maffia bestaat uit goud behangen, in bont gehulde, bruin verbrande apen en apinnen die in Hummers rijden. Not my cup of tea!’
     
     ‘Voor mijzelf is het leven altijd verbazingwekkend geweest vanaf mijn twaalfde, maar ik zag er natuurlijk ook beeld schoon uit en ben zeer intelligent, du ik viel goed bij vrouwen en manne, die mij met hun ontuchtig wil verhit achterna liepen om mijn geur op te snui ven en dan hoorde ik ze al van verre hinneken. 
     Hoog begaafd ook, maar daar zal ik nooit over op scheppen. Ik had al meteen gezegd dat ik niet van calvinistische huize was, maar dat ik een levensbeschouwing wel min of meer van belang vind. Mijn beeldende kunst gaat dan ook ergens over. Ik ben in ortho doxe zin niet katholiek, nazi of protestant, maar ik bemoei mij wel met de wereld om mij heen via mijn weblog en mijn beeldend werk. Ik heb namelijk uitgesproken meningen die ik niet onder stoelen of banken verstop zoals menig kunstenmaker, die behaag ziek met iedereen mee lult en in zijn schijn erudtie een welwillendheid en min zaamheid aan de dag legt die gefundeerd is op totale onverschilligheid en desinteresse in de wereld om de artiest heen, weins horizon begrensd wordt door eigenbelang.
     
     ‘Oef, koetjepoef, ik ben altijd bezig en behoorlijk aanwezig. Als ikd oor de draaideur bin nen kom dan kom ik ook door de draaideur binnen. Je hebt van die artiesten die zo wei nig voor stellen dat ze heen en weer onder de douche moeten springen om nat te worden. Ik kan ook niet goed stilzitten. Ik heb een concentratiespanne van een kwart seconde, dan houdt het op. Spannend hoor. Het zal de coke wel wezen.
     Ik hoor altijd over mezelf dat ik heel ijdel ben, maar ik ben volgens mijzelf een van de weinige mens en die daar dan ook heel open over zijn: iedere ware artiest is ijdel, of dat nu intellectueel of qua uiter lijk is.’
     
     ‘Nee, daar ben ik allemaal best heel calvinistisch in. Ik ben eerder nederig, nooit tevre den. Ik ben niet ontevreden met wat ik presteer, maar ik ben nooit blij met wát er ge presteerd is, want het is nooit genoeg. Het kan niet op.Ik kan niet genieten van succes. Dat is ook een soort ingewikkeld ingeworteld calvinisme dat alles verkankert en verkleurt.’
     
     Ik heb mij toen in de seventies toch als een rechts ettertje geprofileerd toen al die gesub sideerde artiesten communist stemden en het over de revolutie hadden. Daar geniet ik soms ook wel weer van. Maar: wij zijn een land van hokjesdenkers en je komt nooit meer uit dat hokje. Ik ga me nu ook niet anders voordoen dan ik ben. 
     Ik vermoed dat mijn schaarse vrienden mij wel een egoïstische idioot zullen vinden, een monomane gek, een ramp in de keuken of eigenlijk geheel afwezig in de keuken, want het woord keuken daar ver bind ik alleen het begrip neuken in de keuken mee en dan niet met je kleine zusje onder tafel. Er zijn zo van die dingen dat je denkt: hoe is het mogelijk? Maar verder gaat verder heel goed met mij. Als ik op sta geef ik mijzelf eerst even een hand in de spiegel!’
     
     ‘Wat ik gepresteerd heb, is denk ik wel geslaagd. Mijn werk stáát op eenzame hoogte. Ik ben totaal niet commercieel en heb dat ook nooit gewild want dan word je een Hank Du velsjas die elke keer het zelfde schilderij in elkaar flanst om wéér en bak poen te verdien en. Die Groningse en Friese kringen rond Duvelsjas; allemaal orthodoxe dominees of griffermeerde tekenleraren met hun aan- en inhang is niet mijn soort, daar wil ik gewoon niets mee te maken hebben en zij niet met mij, dat komt goed uit.
     
     Maatschappelijk gezien vind ik mezelf geen wrak. Ik heb natuurlijk wel min of meer maat schappelijke ambities. Dat gaat over de wereld om ons heen en is iets meer dan alleen maar geld verdien en. Maar ik heb in de jaren dat ik nu leef, de wereld natuurlijk niet beter of slechter gemaakt, omdat de wereld met een grote W mij geen reet interesseert.’
     
     ‘Ik vind de kunstwereld zo vluchtig. Volkomen oninteres sant. Ik vind het geen prettige wereld, mag u weten. De kwaliteit van de beelende kunst is de laatste jaren naar mijn idee zienderogen achteruit gegaan. Het is vooral commercie geworden, waardoor de kunst bladen en galeries alleen nog maar in platheid tegen elkaar aan het op bieden zijn. Daar moet een kentering in komen. Ik kijk niet veel naar moderne kunst, misschien een half uur per jaar, maar als ik kijk, heb ik gewoon behoefte om een fles wisky op te zuipen. Ik heb geen tijd voor onzin...en daarom ga ik beslist niet om met beeldende kunstenaars! Daar heb ik namelijk schijt aan! Altijd gehad ook!’

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 504 keer bekeken

  • "Rijksmuseum 13 werken van Fred van der Wal"

    25 december 2011

     

    "Rijksmuseum 13 werken van Fred van der Wal"
     
     
    UPDATE: RIJKSMUSEUM AMSTERDAM 13 WERKEN VAN FRED VAN DER WAL AANWEZIG!
     
    dinsdag 20 juli 2010 15:10 door fred van der wal
     
    Voor de niet geïnformeerde, jonge, met zichzelf ingenomen, zelf benoemde, nep- en namaak investigative journalist, die nergens wat van af weet als het de beeldende kunst betreft, maar ook wel eens op zijn roeptoetertje wil blazen en zijn speelgoed trommeltje meent te moeten roffelen om indruk te maken op medestanders, mag ik voor nadere informatie ter controle van het waarheidsgehalte betreffende de claims van Fred van der Wal hierbij aanbevelen contact op te nemen met mevrouw drs. Marina Raymakers van het ICN. 
     
    Niet vergeten hoor, jongens en meisjes, anders staan jullie weer met de mond vol tanden!
     
     
     
    drs. Marina Raymakers 16-07-2010 10:07
     
    Interessante discussie hier. Kan ik daaraan bijdragen vanuit het ICN? Even een korte toelichting. Dat er werken uit onze ICN collectie vermist zijn is heel erg. Deels is dit te verklaren doordat vroeger de controle achterwege is gebleven omdat er ca. 3000 instellingen waren waar werk uit de ICN collectie hing. De collectie bevatte eind jaren '80 ca. 350.000 kunstwerken. Veel van onze vermissingen zijn vanuit die externe locaties, zoals ziekenhuizen en scholen, destijds verdwenen.
     
     
     
    fred van der wal 16-07-2010 10:41
     
    Geachte Mevrouw Raymakers
     
    Allereerst mijn dank voor Uw openbaar toegankelijke, heldere en vriendelijke reactie, openlijk gedaan alhier op mijn weblog in tegenstelling tot mijn gewoonte om met ambtenaren van Uw dienst discreet en verborgen voor het Grote Publiek te mailen en deze mails vooral niet te publiceren, edoch; smaken verschillen en veel is teloor gegaan aan cultureel erfgoed en discretie in het vaderland is mij langza merhand duidelijk geworden.
     
    Ik zal dan ook mijn eerder geuite bezwaren openlijk toelichten.
     
    Na gisteravond even een oppervlakkige beschouwing van verslagen uit de rekenkamer uit 2004 te hebben ingezien blijkt dat pas recent de controle op uitleen via de ICN is verscherpt en onder direct toezicht van de minister is geplaatst. Ik doel dan op die leptosome sukkel met dat halve gare hoedje die op homoboten wenst rond te dobberen in de Amsterdamse grachten hetgeen mij als gelovig gristen stoort, maar laat ik vooral niet afdwalen.
     
    De lijst vermissingen gepubliceerd op de site van het ICN is aanzienlijk en de waarde van de vermiste voorwerpen zal ook bij een globale schatting in de miljoenen lopen.
     
    Een overheids instituut van naam zoals het ICN met zijn 81 medewerkers -het kan niet op- zou toch al decennia lang in staat zouden moeten zijn de uitlenen van de collectie ter dege te controleren om bij vermissing zware sancties op te leggen aan de verantwoordelijken binnen de overheidsgebouwen waar men zorgeloos met de kunstvoorwerpen blijkt om te gaan. Eventueel gaat U er maar op de fiets achter aan in de functie van onbezoldigd opsporingsambtenaar.
     
    Het is mij al lang duidelijk dat de vijand van de beeldende kunstenaars en de eigentijdse kunst in feite de overheid is.
     
    Ik besef ter dege een volkomen onbelangrijke positie in het kunsten bestel in te nemen, zoals U zult weten vanuit Uw wetenschappelijk instituut, doch daar gaat het hier niet om.
     
    Ik was gisterochtend zeer geërgerd na het lezen van een mail van Uw herplaatsings coördinator die mij nb. een VERBOD oplegde om de lijst van mijn eigen werken te publiceren. Nu nog mooier! Wie heeft eigenlijk die werken gemaakt? Meneer Yuri of ik? Nou dan!
     
    Hierover heb ik onmiddellijk contact opgenomen met de moderator van De Volkskrant en ben bereid indien dit verbod gehandhaafd blijft mijn advocaat in te lichten om verdere stappen te kunnen onderne men. De betutteling en bevoogding van de mail van meneer Yuri wekt een grote woede in mij op.
     
    U weet uit de kunsthistorie dat de eigentijdse beeldende kunstenaar over het algemeen een licht ontvlambaar, half geschoold, labiel, onvoorspelbaar tiepe is dat snel uit de krammen schiet en altijd tuk is op een relletje ter eigen baat en dat is maar goed ook. Er lopen al genoeg slaapkoppen rond in ons eigen land.
     
    En moge meneer Yuri in het vervolg heel wat aardiger zijn voor een eenvoudige kunstartiest als Fred van der Wal.
     
    Ik dank U voor Uw aandacht!
     
     
     
    drs. Marina Raymakers 16-07-2010 11:37
     
    Geen dank hoor, ik blijf graag op de hoogte van wat er zoal speelt rondom de BKR en andere kunstzaken die mij als ICN'er - jaja, ook zo'n ambtenaar met een prachtig uitzicht om te mijmeren - aangaan. En wat openbaarheid van spreken en publiceren betreft: ik ben helemaal voor. In dit geval helpt het ook in de opsporing als lijsten van vermissingen en beeldmateriaal gepubliceerd worden, zo vinden we nog weleens wat terug gelukkig.
     
    Ik denk overigens niet dat het de bedoeling van mijn collega Yuri is om u te ergeren of een verbod op te leggen, sorry daarvoor.
     
    Zullen we het ook nog over BCW hebben?
     
     
     
    fred van der wal 16-07-2010 12:00
     
    Geachte Mevrouw Raymakers
     
    Ik heb het zelf zojuist gezien. U staat glimlachend op de foto. Hetgeen een bewijs is van de juiste vrouw op de juiste plaats. Dat kunnen velen U niet nazeggen. Vandaar Uw afgewogen oordeel, gekoppeld aan een wetenschappelijk inzicht en een verzorgd uiterlijk, hetgeen resulteert in een cliënt vriendelijke wijze van tegemoet treden van de doorsnee kunstartiest want wie dik tevreden is met zichzelve is dat ook met de ander en bereid tot een luisterend oor aan de dag te leggen.
     
    Kom er maar eens om in het plantsoen der kunsten alhoewel ik de hiernaast Isis Nedloni, schilderes altijd als zeer aantrekkelijk beoordeel en van mij al vanaf het begin een BCW status kreeg doordat zij goed gekleed mij immer wenst te ontmoeten in het openbaar, heur haar gewassen en effectief gekoeleurd met Henna, voorzien van een conditioner die naar ik heb begepen de veel belovende naam Cement draagt, verder prima in de verf en reukwater gezet zoals het ook hoort in het kunstenaars plantsoen, maar verder mag ik er allemaal niets van verklappen om de privacy van derden niet aan te tasten.
     
    Ik zal U een geheim verklappen; het maakt mij allemaal weinig uit, BCW status of geen status. De aanwezige werken van mijn hand in de collectie; ik vind het voornameijk typerend contraprestatiewerk en heb van het overgrote deel mijner eigen werken geen hoge pet op.
     
    Er is een onsamenhangend aantal werken van mij aanwezig waar geen draad aan vast te knopen is.
     
    De keuzes die gemaakt zijn: een mooie jongen of dame die mij dat eens kan uitleggen volgens welke criteria dat geschied is, want mij is het een raadsel.
     
    Voor mij heeft het verlaten de contraprestatie regeling in 1976 een zeer goede uitwerking gehad.
     
     
     
    drs. Marina Raymakers 16-07-2010 13:27
     
    Zeer vereerd ben ik met deze mooi geschreven reactie vol openbare complimenten. Persoonlijk zou ik nog wel eens de muze van een kunstenaar willen zijn, lijkt me heerlijk. Maar goed meer aardse zaken trekken me ook en wat ik weet van de BCW status is het volgende.
     
    In de jaren 70 (en ook daarvoor) waren er bij het Rijk commissies die aankopen deden. Dat deden ze weloverwogen. Er zijn toen ook een aantal Fred van der Wal's gekocht.
     
    Daarnaast groeide de collectie ook omdat er vanuit de BKR regeling allerlei kunst binnen kwam.
     
     
     
    In de jaren '90 zijn de ICN medewerkers eens goed naar de hele collectie gaan kijken. Er was zoveel en het groeide de depots uit, lang niet alles kon een goede zichtbare plek krijgen. Toen is bedacht dat we alleen de kwalitatief goede werken zouden willen beheren om ze ook zo veel mogelijk uit te lenen aan musea. Er onstonden toen 2 categorien: BCW en CW.
     
    Alles wat officieel was aangekocht door commissies werd BCW en omdat er vaak ook werken van dezelfde kunstenaars via de BKR waren kregen deze óók de BCW status. Vandaar dus dat al Uw werken in onze collectie de BCW status hebben. Niet een heel sjiek en zwaar inhoudelijk criterium dus. Hoop dat dit allemaal niet al te ambtelijk overkomt, ik vrees echter van wel.
     
     
     
    Fred van der Wal: BCW status. Afkorting Bijzonder Culturele Waarde status. Stelt voor drs. Mevrouw Raymakers, die als academica ook wel eens een kat wil uitdelen vanuit haar goed gesalarieerde, overbetaalde, ambtelijke ivoren toren positie, helemaal niets voor, hoor, lieve lezers en –essen, maar betekende wel dat minder dan 10 procent van het BKR werk deze status kreeg (!) en het slechts om enkele duizenden werken ging die dit goedkeuringsstempel verwierf, een hele kleine minderheid van de honderduizenden BKR werken die als rotsooi waren aangekocht op soaciale gronden en linea reacta terug gingen bij de Grote Uitdeling onder het beheer van Stichting Kunstwegen naar de fröbelaars die zich kunstenaar waanden. Menig contraprestatie kunstenaar heeft een seizoen lang de kachel kunnen stoken van zijn eigen “kunstwerken” en dan dient het nog ergens voor al die spieramen en klodders verf.
     
     
     
    Als ik nu de feiten goed op een rijtje heb waren er tot vorig jaar 69 Fred van der Wal's in het ICN depot en heeft het Rijksprentenkabinet van het Rijksmuseum er vorig jaar 13 uitgekozen voor hun eigen collectie. Deze werken op papier (WOP's in onze terminologie :-)) zijn nu dus van het Rijksmuseum en worden - als het museum weer open is - tentoongesteld in het Rijksprentenkabinet. Dat vind ik toch wel bijzonder. Waarom juist deze 13 werken zijn gekozen weet ik niet. Waarschijnlijk omdat ze mooi zijn, aanspreken en representatief zijn voor een periode in de ontwikkeling van Nederlandse kunst.
     
     
     
    fred van der wal 16-07-2010 14:10
     
    Geachte Mevrouw Raymakers
     
    You made my day. OPGEPAST SVP! Kunstartiesten zijn stuk voor stuk -zoals U nu hebt ervaren in deze- ontzettend lastige, achterdochtige, aan het paranoiede ziektebeeld grenzende maatschappelijk totaal onaangepaste, semicriminele, menigmaal ongewassen, ongeschoolde, analfabete, onbetrouwbare, egocentrische personen. Volgens de Friese kunsthistoricus drs. Huub Mous is een goede kunstenaar altijd dyslectisch op de koop toe! En een ongeschoolde, halluvve gare turfsteker bij voorkeur.
     
    Een schandelijke opmerking van een academicus die beter zou moeten weten, deze gepensioneerde, gefrustreerde sukkel uit Friesland, die ik nu al vanaf 1978 in woord en geschrift met veel plezier bestrijd, maar toch aan de andere kant ook weer op heel beminnelijke wijze mee om ga als ik hem tref bij een expositie of radio uitzending.
     
    Hij vindt mijn werk drie keer niks zoals hij uitdrukte en dat lijkt mij een uitstekende basis om op door te gaan. Wat koop ik als in- en in verlegen man voor bewonderaars cq bewonderaarsters?
     
    De complicaties van het Muzeschap ener kunstartiest op leeftijd zijn er vele, ook als wij de afnemende viriliteit buiten beschouwing laten. Een bijkomende complicatie in het geval beide partijen een partner hebben als huisdier voor in de tuin en in de keuken, zoals gebruikelijk onder de los geslagen, immorele kunstbeoefenaren van anno nu, die zoals algemeen bekend uit de Privé en aanverwante periodieken maar een beetje aan rommelen in hun leventje ten koste van anderen omdat die attitude nu eenmaal voorschrift is van serieuze kunsthistorici en mogelijk zelfs van de uitgebreide staf van het ICN om uiteindelijk als kunstenaar posthuum serieus genomen te worden.
     
    Een tweede kwaliteit blijkt uit empirisch onderzoek dat de ware kunstartiesten altijd boos zijn. Boze kunstenaars zijn goede kunstenaars en die boosheid is voorgeschreven door o.a. de Art Noir richting die uitmunt in bizar gedrag.
     
     
     
    De verschillen in PCW en BCW status waren mij al langer bekend en niet zelden deel ik dat de minder begaafde hooguit middelmatige ex-contraprestatie collegaatjes uit het Zuiden en Noorden des lands mijn BCW status mede, om die van schaamte, spijt èn jaloezie tandenknarsend te laten vergaan en ja hoor, dat lukt al jaren heel aardig. Ze slaan groen en geel uit in hunnen beschimmelde kaders. Zo ga ik rond en doe mijn goede werken.
     
     
     
    Het is fijn te weten dat anderen een redelijk enthousiasme over mijn werken kunnen opbrengen en laten resulteren in hun keuzes en nu moet ik serieus zijn: ik deel het enthousiasme totaal niet en vind dat ik er veelal als olijke borst veel te vaak met de artistieke pet naar heb gegooid. Het had beter gekund en heel wat beter ook.
     
    Misschien kenmerkt mijn overdosis aan terechte zelfkritiek het ware kunstenaarschap? Ik weet het niet en wij zullen het nooit weten.
     
    Ik dank U van harte voor Uw antwoord
     
     
     
    WERKEN FRED VAN DER WAL IN RIJKSPRENTENKABINET‏ RIJKSMUSEUM AMSTERDAM
     
     
     
    maandag 26 juli 2010 21:30 door fred van der wal
     
    Tags: fred van der wal, rijksmuseum
     
     
     
    Om mijn voornaamste kritikasters onder de webloggertjes tevreden te stellen deel ik hen mede dat er tot 2008 70 werken van mij aan wezig waren in het ICN (Instituut Collectie Nederland) met de BCW status (Bijzondere Culturele Waarde) een kenmerk dat minder dan 10 % van het aangekochte BKR werk betreft, 9 werken in het Stedelijk Museum afdeling Prentenkabinet en sinds 2008 13 werken in het prentenkabinet van het Rijksmuseum te Amsterdam aanwezig zijn zoals blijkt uit hieronder weer gegeven mail. Namen van betrokken medewerkers van het Rijksmuseum te Amsterdam zijn door mij vervangen door de letter X om de privacy te garanderen van het personeel en de veiliheid van de collectie, daar diverse musea en galeries last hebben gehad van stalkers die de naam van Fred van der Wal in een ongunstig daglicht stelden en toegang eisten tot zijn werken met als doel een mogelijk vernielen van de kunstwerken: 
     
     
     
    WERKEN FRED VAN DER WAL IN RIJKSPRENTENKABINET‏ RIJKSMUSEUM AMSTERDAM
     
     
     
    Van: X (XXXXXX@rijksmuseum.nl) 
     
     
     
    Rijksmuseum Amsterdam
     
     
     
    Postbus/PO...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 481 keer bekeken

  • "Friese galeriejuffrouw belt op…dan weet je het wel!"

    25 december 2011

     

    "Friese galeriejuffrouw belt op…dan weet je het wel!"
     
    Friese galeriejuffrouw belt op…dan weet je het wel!
     
     
    Mevr. Drieka, eigenaresse van Galerie De Roos Van Tuymelaer  belde me op.
     
    ”Ik zou graag een afspraak met U maken. Een klant van mij wees mij op Uw naam. Mij zegt Uw naam niets, daar niet van, maar ja, je kunt nooit weten. Meestal is het toch niks, maar ik wil Uw werk toch wel eens een keer zien om mijn klant tegemoet te komen.” Zo klonk het verveeld aan de andere kant van de lijn. Dit gesprek begon al goed! Tiepies Friese, harkerige, boerse, onbeschofte stan daard manieren waar de honden geen brood van lustten!
     
    Ik negeerde de belediging en maakte zonder  veel illusies op de goede afloop  een afspraak. Ze had het “erg druk, druk, druk” maar volgende week dinsdag zou het de chi que dame wel even een kwartiertje schikken. Ze vroeg niet of het mij uit kwam. De dinsdag daarop arriveerde mevrouw Drieka in een Fiat Panda. 
     
    Een kort aangebonden, humorloze dame, die poogde over te komen als een direkteur van een New Yorkse galerie op bezoek bij een provinciaal. Ik kende de hooghartige houding van de dames en heren galeriehouders langzamer hand wel in de meer dan dertig jaar dat ik tentoonstelde.
     
    “Heeft U eigenlijk wel eens Uw werken geëxposeerd in een goede, professionele ruimte, behalve in eetcafé De Vette Bobbel?” vroeg ze gebiedend en streng als een S.M. meesteres.
     
    “Meer dan 200 groeps- en eenmans tentoonstellingen in galeries en musea in Engeland, V.S., Zweden, Duitsland, Frankrijk, België en Nederland ” zei ik naar waarheid.
     
    “Dat lijkt me wel erg sterk overdreven, want ik ken Uw naam niet eens en ik zit toch al heel wat jaren in het vak!” ontglipte haar. Ik glimlachte.
     
    “Ik kan het bewijzen,” zei ik.
     
    “Ach, dat zeggen ze allemaal. Ik hoor niet anders dan sterke verhalen tegenwoordig van de dames en heren kunstenaars en maar al te vaak blijft het bij verhalen. Ze spelen toch nooit bijna wat klaar!” zei ze achteloos. Ze zuchtte en sloeg haar ogen naar het plafond alsof daar een tekst was verschenen dat ik haar wat voor gelogen had. Ik stond op en haalde zes plakboeken uit de kast.” Hier is het bewijs. Kijkt U  maar rustig de recensies door,” zei ik. Het was het oude liedje!
     
    Ze bladerde er even in en legde ze ongeïnteresseerd opzij.
     
    “Ik kom bij zoveel kunstenaars, die allemaal nog veel dik kere plakboeken vol met dat soort loze vulling hebben, maar het is bijna nooit wat. Met die computers van tegen woordig kan je wel alles bij elkaar verzinnen en controleer het maaar eens!” zei ze vermoeid. Ze wees naar een acryl op papier werk van mij en zei lichtelijk ge borneerd:  ”Dat schilderijtje van die zonnebril op die tafel is nog wel aardig, alleen had het voor mijn gevoel veel en veel groter moeten zijn, want voor dat postzegelformaat  (30 x 50) kan ik  natuurlijk geen prijs maken. Daar krijg ik de klanten niet mee plat! Die lachen me vierkant uit als ze zoiets van dat formaat zien!”
     
    “Ik werk in verschillende formaten, van 10 x 25 cm. tot 100 x 200 cm.”
     
    “Dat maakt het voor mij als kunsthandelaar er ook al niet bepaald makkelijker op. Ik werk bij voorkeur met stabiele mensen die hetzelfde formaat aanhouden, dan weet je waar je als galeriehoudster aan toe bent. De klant van te genwoordig vraagt anno nu dat eigenlijk ook, die vraagt om zekerheid en kloeke formaten voor een redelijke prijs. Vandaag werkt de gemiddelde kunstenaar figuratief en morgen weer abstrakt, dat weet U ook wel. Ik neem een enorm risiko met uw werk tentoon te stellen, dat zie ik zo wel op het eerste gezicht! Uw tekeningen bijvoorbeeld; ik wil er wel eens één tentoonstellen hoor in een verloren hoekje in de gang, maar ook niet meer dan één. Ik kan U geen maximum exposure geven. U heeft totaal geen artis tieke uitstraling, weet U! Tekeningen zijn sowieso  een onverkoopbaar artikel waar geen behoorlijke galerie houder die zichzelf respekteert  aan begint, dat weet iede reen en ik moet nu eenmaal wel leven van de verkoop. Ik heb nu eenmaal geen partner met een vorstelijk inkomen. Tekeningen zijn al jaren totáál uit! Waarom heb ik eigenlijk nog nooit van Uw naam gehoord?”
     
    “Dat weet ik niet. Misschien omdat ik erg weinig mijn werk exposeerde in Friesland. Het loopt hier allemaal nog een beetje achter. Vandaar misschien!”
     
    “O, ja, vind U dat? Lopen wij hier achter in Friesland? Achter bij wat? Meneer van der Wal heeft ervaring in de handel? Meneer van der Wal weet ‘t weer eens allemaal beter? En meneer van der Wal loopt toevallig weer eens vóór?”
     
    “Ja, dat vind ik eigenlijk wel!”
     
    “En waar baseert U dat eigenlijk op?”
     
    “Er is nauwelijks een Galerie te vinden in die 19 jaar dat we in Friesland wonen die realistiese schilderijen wil ten toonstellen. Het is meestal rotsooi, dat ze exposeren, zoals die troep van die ex-huisschilder uit Firdgum, die mislukte tekenleraar, dat vieze mannetje met die steun trekkende alcoholiese vlegel, die beroepswerkeloze, mis lukte, kleverige ex-trein kellner die hij als namaak butler in dienst heeft.”
     
    “Jan Murk? U bedoelt onze grote, Friese kunstenaar Jan Murk?”
     
    “U zegt het! Ik noem hem altijd Jan Jurk, vanwege zijn hobby om dameskleding aan te trekken.”
     
    “Ach, die speelt toch helemaal geen rol. Daar is trouwens sowieso niet mee te werken. Hij is heel aardig, zo lang hij zijn arrogante, grote smoel maar dicht houdt. Waarom heeft U die schilderijen van U indertijd niet bij van Hul sen geëxposeerd? ”
     
    “Omdat hij een tentoonstelling van mij geweigerd heeft. Zijn echtgenote, die Anneke Tanneke Toverheks klunst in haar vrije tijd wat  met  verf  en varkensharen kwasten, was het  niet met mijn werk  eens en daar houdt hij liever vrede mee. Ze vond me qua tiepe mens op Barend Blank ert lijken en daar had ze toch al jaren lang de pest aan van wege zijn succes. Ze was ook erg bang voor concurrentie, omdat ze zelf  figuratief schildert, maar dan heel slecht”
     
    “En bij Galerie De Vis in Harlingen?”
     
    “Ze hebben het werk bij voorbaat afgewezen. De reden waarom, weet ik niet. Ik geloof dat ze bezwaar hadden dat ik niet zoals de meesten van de contraprestatie vrat.”
     
    “En die Galerie in Gorredijk? Waarom stelt U daar niet tentoon, dat is vlak bij Uw huis, dan hoeft U niet zo ver!”
     
    “Ze hadden geen belangstelling en vonden me bij voor baat al een fascist, schreven ze.”
     
    “En die surrealistiese Galerie Beekman dan?”
     
    “Die heeft een kaart vol spelfouten terug geschreven dat hij geen belangstelling had, dus dan houdt het op. Ik houd niet van bedelen. Daar ben ik als internationaal kun ste naar veel te goed voor!”
     
    “Kunt U begrijpen dat ik eigenlijk niet goed weet wat ik met Uw werk en persoon zakelijk gezien aan moet?”
     
    “Nee, dat begrijp ik helemaal niet.”
     
    “Nou, U bent me anders wel een brutaaltje! Ik heb nog nooit mee gemaakt dat een Friese kunstenaar mij tegen sprak! Waarom begrijpt U Uw eigen positie niet? Ik kan als gesubsidieerde Galerie een kunstenaar nog altijd ma ken of mollen! Al naar gelang het mij uitkomt, meneer van der Wal. Of wilt U dat niet begrijpen? Galerie Jurka heeft ook bijzonder negatieve mededelingen over U ge daan, weet U dat wel? Hij heeft mij ernstig gewaar schuwd voor U! Meneer van der Wal vindt zich zelf de koningin van het bal, maar dan moet meneer van der Wal zich eerst maar eens laten ombouwen, zei hij mij. Be grijpt U wel wat daar de konsekwentie van is? Waar om wilt U dat  toch niet begrijpen? Ik snap die kunstenaars nooit die zichzelf voortdurend tegen de wind in de baard spugen!”
     
    “Omdat ik het niet kan en wil begrijpen! Daarom!”
     
    “Weet U wat? Ik zal het goed met U maken! Ik wil niet helemaal negatief overkomen als voorzitster van de ver eniging van kunsthandelaren, ondanks dat  het voor mij volkomen onverkoopbaar werk is dat U mij hier voor schotelt. Ik heb zo mijn bedenkingen tegen dat soort werk dat U maakt. Het is ook geen kwaliteitskunst! Ik ken ook geen schilders waar Uw werk ook maar in de verste verte op lijkt en dat is in mijn branche geen aanbeveling, weet U. Als het nou nog op Francis Bacon, Picasso of Karel Appel leek, dan zou ik zeggen: Ja, dáár kan ik iets mee, dat geeft de klant een stevig referentiekader, dan weten we allemaal weer waar we aan toe zijn, dan kunnen we het naslaan in de catalogus, maar dit, dit…ik kan U niet helemaal plaatsen! Ik begrijp U niet, meneer van der Wal en als ik U niet begrijp, dan begrijpen mijn klanten U ook niet, want ik vertegenwoordig hier mijn klanten! En wat betekent dat, meneer van der Wal? Dat betekent, dat ik he lemaal niets van Uw werk zal kunnen verkopen en dat de kassa niet gaat rinkelen! Niet alleen niet voor mij, maar ook niet voor U! En door wie komt dat allemaal, meneer van der Wal? Niet door mij, maar door meneer van der Wal zelf, die onbegrijpelijke schilderijen maakt die nie mand begrijpt, behalve meneer van der Wal. U denkt toch niet dat U Van Gogh of Rembrandt bent, hè? Laat ik het zo stellen: Ik wil het goed met U maken! Ondanks alles! Over zes maanden kom ik weer eens terug om te kijken of U schilderkunstig enige vorderingen heeft gemaakt en dan kunnen we alsnog verder zien wat we met meneer van der Wal zakelijk gaan ondernemen en zit er ook maar enige verbetering in de kwaliteit dan kom ik na zes maan den nog een laatste keer terug. Is het dan nog niks als amateuristische knudde, dan moet ik U helaas teleurstel len. Helaas! Ik kan en wil als galeriehoudster met alle ver antwoordelijkheden van dien nu eenmaal niet over één nacht ijs gaan. Zo gaat dat misschien in Amsterdam, me neer van der Wal, maar niet bij ons in Friesland, meneer van der Wal! Als er een elfsteden tocht wordt gereden kijken wij Friezen ook eerst de bevroren kat uit de be ijzelde boom, dat moet U onderdehand toch wel weten! U gaat nu maar eens van dat schilderijtje met die zonnebril daar in de hoek een groot, echt  volwassen, fijn olieverf doek van normale afmetingen maken en dan belt U mij maar eens terug als het af is, dan kunnen we alsnog ver der zien als ik tijd heb. Ik heb het voortdurend bijzonder druk, weet U, als voorzitter van de vereniging van kunst handelaren, want wij openen een tweede vestiging in Leeuwarden binnenkort, alhoewel ik daar uw werk niet zal kunnen brengen, want het past niet in de groep, dus ik kan ook niet al te veel tijd aan U als beginnende kunste naar besteden, begrijpt U? Ik ben geen kinderoppas! U zult, figuurlijk gesproken, naar de geest van de tijd artis tiek en zakelijk Uw eigen broek op moeten houden als kunstenaar! Aan in pamperen, afvegen en doortrekken kan ik, figuurlijk gesproken niet meer beginnen! Daar voor ben ik te al ver met mijn Galerie!”
     
    “Vooral dat laatste zal ik in overweging nemen. Om de re latie enigszins aan te houden: kunt U mij uitnodigingen voor de tentoonstellingen van Uw galerie sturen?” vroeg ik als laatste, verzoenende poging.
     
    “Nee, nee, nee, dat kan ik helemaal niet. Ik heb toch al meestal veel te weinig uitnodigingskaarten om te verstu ren! Postzegels zijn duur, meneer van der Wal en druk werk is niet gratis tegenwoordig! We leven niet meer in de 60-er jaren, meneer van der Wal! Wij zijn als onder neming geen charitatieve instelling! Ik was trouwens toch van plan net weg te gaan!”
     
    “Dan houd ik U niet langer op.”
     
    “Dat is ook niet de bedoeling!” was het snibbige ant woord van deze juffrouw die klaarblijkelijk het laatste woord wilde hebben. Ik gaf haar een hand en liet haar uit.
     
    “Dit wordt niks,”zei ik tegen Ina toen ze weg was.
     
    “Nee, dat denk ik ook niet! Waarom ze vanaf het begin hier zo kwaad  en kortaf deed, begrijp ik niet helemaal. We ontvingen haar vriendelijk en gastvrij! Ze lijkt Dieuw ke Bakker van Galerie Mokum wel! Net zo’n neuroot!” zei Ina gepikeerd.
     
    “Oh, in dat soort toestanden heb ik absoluut geen zin ! Dat is eens maar nooit weer! Nog liever helemaal van mijn leven  geen schilderij verkopen, dan weer met zo’n walgelijk product in zee te gaan! Bovendien heeft ze totaal geen beleid, visie of smaak! Wie neemt nou die af schuwelijke schilderijen van die klungel Jerre Hakse?” 
     
    Een paar dagen later, toen ik mij over mijn ergste weerzin tegen deze vertegenwoordigster van het gilde van de Frie se kunstkruideniers en kulturele misselijk makende, benepen middenstanders had heen gezet, schreef ik haar  in een poging het contact niet helemaal te verbreken, een kort, zakelijk, doch uiterst vriendelijk  briefje:
     
     
     
    Beste A.,
     
    Zou je mij een uitnodigingskaart voor de volgende ten toonstelling willen toezenden?We komen heel graag op de opening! Verder zou ik graag deelnemen aan je groeps tentoonstellingen zodat het publiek alvast kennis kan maken met- en kan wennen aan- mijn werk. Bij voorbaat mijn hartelijke dank en tot wederziens! 
     
                                                            Met vriendelijke groet,
     
                                                                    Fred van der Wal.
     
     
     
    Ik wachtte twee maanden op antwoord,dat uitbleef. Ik begreep dat deze wispelturige, weinig zakelijke dame om de een of andere reden geen zin had om mijn werk te ex poseren en niet de beleefdheid kon op brengen om een briefje te sturen. Mijn geduld was op. Ik wilde alleen werken met kunsthandelaren die mijn werk graag wilden vertegenwoordigen en voor Galeriehouders als Dieuwke Bakker, Rob Jurka, Rutger Brandt, Joop Venekamp en Janna van Zon, die ten aan zien van mijn werk nooit tot een besluit konden komen had ik al bijzonder weinig respekt. 
     
    Een kunsthandelaar staat voor de volle 100 procent achter het werk van zijn exposant, dat is het minste wat een kunstenaar mag vragen van de Galerie eigenaar. Ik schreef Anita Driessen een briefje dat ik naar aanleiding van de onprettige gang van zaken liever af zag van een verdere zakelijke relatie. 
     
    Via via hoorde ik dat ze beweer de dat ik een van haar abstrakte schilders fysiek had bedreigd en dat ik een gevaarlijk man was, die maar liefst 3 Oosterse vechtsporten beheerste. Dat laatste was waar: ik haalde een eerste kyu in judo, jiu jitsu en karate, de laatste graad op 53-jarige leeftijd en misschien was ik ook best in staat met een machtige mawashi-geri het licht uit de ogen van een abstrakte schilder te trappen en de kop van zijn romp. 
     
    Het was per slot van rekening altijd de moeite van het proberen waard. Bovendien had ik nog een bokstraining van een oud nationaal kampioen gehad en het nut van een vechtsport kon alleen in de praktijk word en bewezen. Je moest toch wat in het leven als beel dend kunstenaar! Ik moest maar weer eens in training gaan en mijn favoriete bezigheid van met mijn rechter vuist dwars door zes centi meter hout stampen wederom beoefenen. Of er misschien maar van af zien, dat leek me nog ‘t beste! Boven dien; Ik was al jaren lang als niet officieel erkend ex-christian artist alleen uit op love and peace, bloemetjes in mijn lange, asblonde haar en daar mee weer helemaal terug bij de mentaliteit waarmee ik begon als overgevoelige, artistieke, vrouwelijke, toen nog aan zijn sexuele identiteit twijfelende, jonge man, die nog niet gekozen had, voor het heterosexuele leven, daar in het spannende struikge was op dat Kopje van Bloemendaal, tussen de duindorens, nazomer 1963, met mijn teerbeminde klas genote Els D., daar op die uit kijktoren, vlak bij het strand en de toen nog niet verontreinigde grijs blauwe Noordzee, want wie ver ziet en lang genoeg van uit de hoogte blijft neer staan kijken op de eigentijdse me demens weet dat wat hij van verre haalt ook altijd weer het lekkerst is! 
     
    En waar ik als beeldend kunstenaar begonnen ben? Daar bij die molen…ik bedoel daar aan de waterkant in die vijver met een dozijn statige zwanen in het Vondelpark bij de verlaten muziektent met die lange loopplank, ja, daar…
     
     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 710 keer bekeken

  • "Academici kijken neer op kunstenaars (Deel 1)"

    25 december 2011

     

    "Academici kijken neer op kunstenaars (Deel 1)"
     
    ACADEMICI KIJKEN NEER OP BEELDENDE KUNSTENAARS EN DAAR HEBBEN ZIJ HET SOMS HELAAS ZELF NAAR GEMAAKT (DEEL 1) 
     
    (Situaties en personen in onderstaaande fictieve story hebben geen betrekking op bestaande personen of toevallig overeenkomende situaties en bestaan slechts in de perverse geest van ondergetekende) 
     
    Anno nu kunnen adspirant collegaatjes pas naar een kunst academie als ze een HAVO diploma kunnen tonen. Nu is de HAVO een soort opgedikte ULO, dus veel slimmerdjes komen er toch al niet vanaf, maar dat hoeft ook niet voor wie een loopbaan in het veld der kunsten ambieert, daar zijn relaties, een beroepsouwehoermentaliteit en een corrupte, immorele instelling gekoppeld aan een laag IQ van ongeveer 70 veel en veel belangrijker dan enig intellect om de slagingskans te vergroten. 
     
    De domheid regeert in het kunstenaarsplantsoen. De daarmee gepaard gaande ijdelheid ook. 
    Moderne kunst? Het oude liedje: Niets anders dan de Nieuwe Kleren Van De Keizer. 
    Het gros van de beeldende kunstenaars is samen te vatten in drie categorieën: dom, dom mer, domst. Ik ga dan ook selchts met een enkele waarachtige, integere artistiest om , die meer kan dan alleen kunst maken, maar die allrounders zoals H.K. en zijn goed opgeschil derde wederhelft zijn op de vingers van één hand te tellen en dan houd je thuis nog genoeg vingers over om een kop kutkoffie van Douwe Egberts goudmerk-oud merk aan te vatten en een joint ter grootte van een conifeer aan te steken met je Zippo.  
    Vooral de semi-analfabete lichting artisten van de jaren voor het verplichte HAVO diploma vormt een hopeloze categorie semi analfabeten. Ik ken van horen zeggen een kunsten maker die niet eens de lagere school heeft afgemaakt, maar moeiteloos de Rijksacademie werd binnen gehaald. Anti intellectualisme was lange tijd na de fifties de grote mode in kunstenaarsland waar platpraters en ongeschoolden de dienst uit maakten. Congruent aan de belangstelling van PVDA kiezers voor ghetto ccultuur. 
    Het gebrek aan algemene ontwikkeling is bij de doorsnee kunst klant uut het Zuuden des lands gelukkig evident, zodat ik weer eens gelijk heb. 
     
    Men waant zich academicus na een kunstschooltje en citeert graag professoren, die de onnozele kunstenmaker in kennis helaas overstijgen en verwijt dat hij de Maastrechster Staar heeft horen luiden maar geen weet heeft van de klepel. 
    Domme mensen koketteren altijd met academische kennissen.
    Een familielid van mijn echtgenote met één jaar huishoudschool en een vocabulair van “Hij Hep” en “Hunnie zeggen” beweert op vakantie te gaan met de een of andere obscure professor uit Leiden. Ik ben er maar verder niet op in gegaan. 
    Zij vroeg of ik de desbetreffende professor kende. Ik deelde haar mede geen connecties in die kringen te hebben en geen enkele belangstelling in die richting te koesteren. Nooit ben ik erg sterk geweest in relaties kweken. Ik weet niets van professors en ook niets van ICT af. 
     
    Nu zegt het weinig, een middelbare school, voor het verdere verloop van het leven of geluk in de liefde. Ik ken een zeer interessant ogende dame die geen middelbare opleiding heeft gevolgd, maar wel een HBO studie volgde en een zeer leesbare, informatieve afstudeer scriptie leverde die er mag zijn over een onderwerp waar ik totaal niets van af weet. 
     
    ACADEMISCHE ARROGANTIE IS DE KWAAL VAN ELKE ACADEMICUS EN DAT IS MIJN AXIOMA 
     
     
    In mijn 46 jarige carrière als berucht beroeps beeldend kunstenaar heb ik uitsluitend slechte tot zeer slechte ervaringen met academici gehad en of het dan bèta, alfa of gamma luitjes (die laatste categorie bruggenbouwers doet alles zelf) zijn doet er niet toe. 
     
    Ik noem ze altijd kakkedemici en weet dat ze stuk voo stuk voor geen cent zijn te vertrouw en, ook al sturen ze zoveel suikerzoete mails aan mijn adres o.a. door een vrijetijds platvoetindiaan, die daar voor zijn vrindjes en vrouwtje liever geen ruchtbaarheid aan geeft stuurde o.a. een prijzende mail met het woord TOP LOG. Het moest op zijn verzoek geheim blijven. 
    Hij wil liever niet dat zijn bentgenoten daar allemaal zo maar kennis van nemen anders valt hij in ongenade. 
    Ik las het mailtje en was direct terecht sceptisch, hetgeen later pas bevestigd werd doordat deze geleerde heer zich openlijk tegen mij keerde op het weblog van de een of andere van zijn griffermeerde geloof afgesodommieterde pensionado, om diens hielen te likken. 
    Nu heb ik een heel lange adem en hij zal wel in zijn schulp kruipen, omdat ik toch geen partij ben voor hem. 
    Dezelfde meneer meent mij op het weblog van de potsenmaker M. de huid vol te kunnen schelden en een stroom van verwijten aan mijn adres neer te kalken. 
    Het zijn altijd weer de inactieve beroepswerkelozen die overlast veroorzaken. 
    Ze hebben niets omhanden dus projecteren ze hun eigenhaat op anderen. 
    Ze zeggen wel eens in goed Nederlandsch: Never kick a man that's down. Mijn idee is echter dat die juist moet schoppen. Tegen vrouwen, kinderen en invalide knakkers zoals kunstenaar Pootloos uit SintAnnaparochie durf ik wel. Het liefst zet ik zet met invalidekar en al op hun kop op een spoorbaan, vast geketend aan de rails met het polsje of een enkel bandje. Het heeft te maken met Survival Of The Fittest. Toch wil ik niet gelijk gaan zeggen dat domme mensen gelijk zeehondjes het hele jaar door massaal moeten worden dood geknuppeld. Alleen tijden de voorjaarsvakantie. Een nieuwe lente, een nieuw knuppel geluid. Wat klinkt dat dof als een knuppel een schedel raakt. 
    Ik wil helemaal niet steeds faksistisch overkomen, maar eigenlijk zou je daar een apparte opvang voor moeten in stellen voor dommem mensen met barakken en uitkijktorens om van het landsschap te genieten van achter de Mag met die eindeloze patroonbanden, het geheel omgeven door elektriek prikkeldraad met 10000 volt er op van een behoorlijke stroomsterkte, dan schroeit het vlees beter dicht, net als in de magnetron. De electrische vliegenmepper. Als het niet gebakken is lus ik het nie. 
    In een buitengewoon hatelijk commentaar op het weblog van een vroeg bejaard ogende gepensioneerde leraar, die bij beunt als komiek stijl Freek de Jonge, viel de anders zo intelligente, hierboven vermelde , naar men zegt uitermate gematigde, stabiele acade micus, mij aan met enkele uit zijn verband getrokken tekst gedeeltes uit een weblog van mijn hand, lang geleden. 
    Academici lijden allen aan AA (Academische Arrogantie) was mij al lang duidelijk. 
     
    Veel simpele zielen verwarren de auteur van een tekst met de geventileerde ideeën in een stuk proza geuit door de al of niet fictieve hoofdrolspeler. 
    In hoeverre is de auteur verantwoordelijk voor hetgeen een hoofdpersoon in een verhaal mede deelt? Zelfs als die hoofdpersoon lijkt op de auteur of dezelfdde naam draagt? Als ik mijn naam Google vind ik honderden Fred van der Wals, waaronder een sleepbootkapitein, die scheepjes in flessen bouwt. Een vak apart. Mijn kleine zusje waaar ik reegelmatig de beuk bij in gooi doet het 'm niet na, die kleine teringmeid. 
    Zo’n meneer moet heel wat te vertellen hebben over zijn avonturen met plestiek lijm en bouwdoos onderdelen. 
    Laat ik voor de vrandering eens serieus wezen. Het is een oud verhaal en een foutieve gedachte om tekst en auteur met elkaar te verwarren. De erfenis van Freud. De innovator van de paranoïde inlegkunde die generaties auteurs èn lezers een kwaad geweten heeft bezorgd en van academici kunnen wij al helemaal niet veel soepelheid van ideeën of inlevingsvermogen, noch literaire verbeeldingskracht cq. belangstelling verwachten. 
    De universitair geschoolden zijn immers de eenzijdige non creatieven, de denkers langs geijkte patronen, sjabloonfiguren, de binnehuisstudeerkamerfilosofen die alles weten van een klein deelgebied dat voor niet ingewijden oninteressant is, mummelend over de frag mentatie van de kennis, bewaard door cijfer matige dorknopers, retorten kampioenen, de formules prevelende prelaten, de uitzwavelaars, de vorsers naar het ongewisse, de zielloze administratoren en hoeders van de universele kennis, de vertolkers van de balkentheorie tijdens colleges bouwkunde. Ik volgde eens een college aan de NHL. Balken en geduld zijn de voornaamste eigenschappen van ezels. 
     
    FICTIEF GEVAL ÉÉN 
     
     
    HELE NACHTEN ZAT LANG, LANG GELEDEN IN EEN VER LAND EENS EEN NEUROOT, MENEER IMPARSER, MIJN WEBLOGS DOOR TE PLOEGEN OF REAGEERDE VIA EEN PROXY MET BELEDIGENDE TEKSTEN ALS IE WEER DE HOOGTE HAD EN DE FLES LEEG WAS. EEN EENZAME, GEFRUSTREERDE MAN. HONDJE DOOD, WIJF WEG, KINDJE ER VANDOOR IN PARIJS, OUDERS AFGESTORVEN. 
    PER WEEK 200 PAGEVIEWS VAN IETS OF IEMAND DIE ZICH ANONIEM WAANDE. JA, HOOR, AL LANG ONTMASKERD, ALLEEN WIST IK VANAF HET BEGIN WIE HET WAS! 
    HIJ HAD BUITEN DE WAARD GEREKEND EN GAF ZICHZELF HIERMEE DE ZWARTE PIET. 
     
    “OF IK HET NIET GRIEZELIG VOND”, VROEG MIJN OUDSTE DOCHTER MIJ MAANDEN GELE DEN DIE ZIEKELIJKE BELANGSTELLING TOT DIEP IN DE VROEGE OCHTEND. 
    “NEE, HOOR, KIND, DAN HEEFT DIE MENEER TENMINSTE NOG IETS OMHANDEN EN IK BEN NU EENMAAL EEN VEEL BESPROKEN, OMSTREDEN KUNSTENAAR WAARVAN ER MAAR WEINIGEN ROND LOPEN OP AARDE. HET ZIJN STERKE BENEN DIE DE WEELDE DRAGEN; KIJK, MAAAR, IK HEB ZE! DAARBIJ KOMT DAT MIJN DIJEN NIET ZIJN VAN STEEN DOCH VAN ELPENBEEN EN OOK NIET VAN TANDSTEEN! 
    MIJN BORSTEN ALS TROSSEN DRUIVEN! EVEN KRABBEN AAN DE WORST, DRIE KEER PERSEN EN ER VLOEIT KLARE WIJN UIT MIJ, MELK EEN HONING EN AMBROZIJN. EN MEUREN DAT HET DOET!” 
     
    De voortdurende stroom van pageviews heeft mij zeer geamuseerd. Vooral de wetenschap dat de zoeker naar verlichting zich lang anoniem waande. De pseudo ontmaskeraar ontmas kerd. 
    Hij had zo’n succes gehad bij een collegaatje uit het Zuiden des lands en zocht een reprise. Hij is van een zeer koude kermis thuis gekomen waar ik uitgebreid verslag van heb gedaan op mijn weblog maanden geleden en van zijn valse mededelingen niets overeind bleef tot mijn grote vreugde. 
    Elke valse aantijging, elk onterecht verwijt, elke schoffering zijnerzijds heb ik ontzenuwd. Klinisch fileren heet dat. 
    Hij had een zacht eitje aan het collegaatje uit het Zuiden des lands. Hoe geheel anders onze grote Fred van der Wal. 
    Over de verantwoordelijkheid van de auteur voor het gedebiteeerde van een zegsman in een eigen tekst kan ik kort zijn. 
    Er is jurisprudentie op dat gebied. 
    De mij buitensporig vijandig gezinde academicus die mij herhaaldelijk aanvalt op ander mans of eigen weblog om succes te oogsten bij zijn medestanders is daar niet mee bekend en ook zijn echtgenote klaarblijkelijk niet, die als Staff Member Of The Board Of Directors Of An Important Dutch High School in goed Nederlands naar ieders tevredenheid op de Kennisscampus een waarde volle secretaresse functie bekleedt en zich aldus een substan tieel noodzakelijk inkomen verwerft, nu de benzine elke week een halfje duurder wordt en de familiewagen toch moet blijven rijden voor het oog van de buren en het imago onder vrienden en kennissen. Een succesformule! 
     
    (wordt vervolgd)

    Lees meer >> | 2 Reacties | Reageer | 621 keer bekeken

  • Aan wie ik mij verwant voel als elitaire kunstenaar? Moet u m’n behahaha soms ook nog hebben?

    25 december 2011

     

    Aan wie ik mij verwant voel als elitaire kunstenaar? Moet u m’n behahaha soms ook nog hebben?
     
    Aan wie voelt Fred van der Wal zich als beeldend kunstenaar al jaren verwant?
     
    Aan geen enkele, waarmede mijn exclusieve positie onmiddellijk mee verklaard wordt en volledig van top tot teen ten voeten uit is neer gezet, geschetst en voor de eeuwigheid ook nog vast gelegd, allemaaal in één adem. 
     
    Door wie, vraagt U? Moet U dat nog vragen ook? Door mijzelf natuurlijk en door niemand anders. 
     
    Ik weet al lang wie ik ben, waar ik voor sta en waar ik naa toe ga. Dat kan ik van al mijn collegaatjes niet zeggen, behalve van de man met de sombrero en de nog steeds veel belovende Isis Nedloni die ik zoals in 2006 nooit meer Ibis Neokoloni zal noemen met de hand op mijn hart. Zonder hand natuurlijk wel, dat spreekt vanzelf! De doorsnee kunstenaar blijft een grijpgraag individu.
     
    Zullen we het maaar weer eens over de collegaatjes hebben? Sitting Ducks voornamelijk? Prijs schieten dan maar! Het lijkt de ballentent op de kermis wel.
     
     
     
    Het zijn er maar een paar die het aardig doen, maar dan vooral niet in de streng christelijke hoek van Christian Artists en Art Revisited of in Friesland, want die liggen op elk terrein mijlen achter in de rat race, die zijn van nature in hunne in dolentie al niet vooruit te branden, zonder dat dat je ze een mud Spaanse, groene pepers in hun ondeugende, geurige bibsje douwt en daar voor de zekerheid gelijk een fikse voetzoeker of een gillende keukenmeid aan vast bindt en aansteekt met een Cubaanse sigaar om politiek correct te blijven. De alom geprezen reet raket.
     
    Misschien dat ze dan met een turbotietvaart vooruit schieten. In tien seconden van nul tot honderd kilometer. Ja, wie wil dat niet? Progressie maken. 
     
    Het griffermeerdendom en die evangeliese E.O. jubelaars als dat vroeg oude belegen meisje B. en die hysterica Tante T. hebben geen enkele voeling met beeldende kunst, dat is bekend. 
     
    Ku(ns)t met peren in die kringen wat de klok slaat. Zo hoort het ook. 
     
    Wat zien ik vraag ik mijn soms af? 
     
    De rotsooi van dat legioen aan tekenleraren afgebeeld in afschuwelijk vorm gegeven gristelijke periodieken… Soms schaam je je dat je kunstenaar bent en denk je; in plaats van uit gloeiend heet gestoomd vilt eindeloos maar vormeloze hoedjes te trekken voor kleine meisjes is economielessen geven aan het VMBO te Zeist ook een mooi vak met een puik ABP pensioen en een klein vakantie geldje om het flatje te kunnen blijven betalen, hè, C., nu nog maar twee jaar voor de grote finale van het ambtenarenpensioen, een hele geruststelling, want de gas- licht- en gemeente lasten verdubbelen met het jaar in Holland verneem ik uit de pers.
     
    Prima hoor dat ’t onderwijspersoneel flink afgeknepen wordt van staatswege en moet doorwerken tot d’r lui zullie d’r zeventigste als ze al lang krom van de rheuma staan, mij hoor je niet, alhoewel het een kolerebaan is, maar mijn Godt; als je ook zo moet leven ging ik zelf nog liever vandaag mijn neus flink ophalen aan het biogas! Als ik namelijk in een kromme bocht ga liggen kan ik mijn reukorgaan moeiteloos tussen mijn achterwangen duwen en na een paar borden bruine bonen is het doorgaans een hele dag doorgassen en weg wezen.
     
     
     
    En aan al die achterhaalde, gristelijke periodieken op kunst en kultuurgebied, daar werken trouwens heel onbenullige mensen aan mee. Vooral lui uit Rotterdam, maar ook uit Kampen of Aduard, waar niets goeds vandaan kan komen. Ik wil geen namen noemen, dat heb ik de redactie van de Volkskrant beloofd. 
     
    Tekenleraren kunnen van huis uit niets, daarom werden ze ook tekenleraar. Op geen enkel gebied. 
     
     
     
    Read my lips! Kus mij-kiss my ass- voor ik sterf! Ik blijf aan je lippen hangen. Er kwam hier vorige zomer de griffermeerde DiepFriese tekenleraar J. langs om eens even poolshoogte te nemen met zijn ouwe bus, zo’n aftandse tweedehandse trutten schudder uit gegolfd blik, een Renault van veertig jaar geleden, waar een enorme rookpluim van achteren uit kwam. Een bus waar wijlen de ongewassen Heer Reve indertijd in huisde. 
     
    J. vond ons huis veel te groot en het park er omheen daar kon een een voudige tekenleraar sowieso wel eens in verdwalen en ons wagenpark beviel hem ook niet zo, dus hij is heel gauw weer terug gegaan om verslag uit te brengen aan al die griffermeerde lulletjes die achter mijn rug om mij al sinds 1963 beledigen, beliegen, beleuteren en belasteren, maar toch ontzettende veel van de Heere Heere blijven houden en die van nature het liefste in mijn derde oksel zouden willen rusten, maar die is niet langer vacant. 
     
    Die tekenleraar wist niet dat je om het hek te openen de klink naar beneden moet doen in plaats van omhoog. Het zijn ook geen echt praktiese mensen, die provinciale kunstartiesten. Oelewappers uit Drenthe, die geen Frans spreken, waar ik mij weiger mee te encanailleren. 
     
    Deo Volente Kut Met krenten wat dee klok slaat. 
     
     
     
    Ik interesseer mij trouwens meer voor literatuur dan beeldende kunst, weet U. De zelf verklaarde hoerenloper G., de ironiese toon van die zoon van het Oude Volk, hè, die schele krullenkop van het Vossiusgymnsium, de koning der konijnen, de mond vol gele, sleetse tanden. En dan die verneukte neus. Geweldig. In één woord! Heel fijn! Zo hoort een auteur er uit te zien. 
     
    En dan denk ik weer terug aan vroeger, aan Johnny van Doorn, die ik in Arnhem in de jaren tachtig in een kunstenaarscafé nog het stof van de perfect gesneden blauwe lakenjas ongevraagd mocht af kloppen, want ik ga toevallig niet om met Jan Rap en zijn maat of met Huub Mous van de Friesche Kultuurkamer. 
     
    Wat een klasse trouwens die Fred van der Wal hoor ik U zeggen! Statements die als kogels door de kerk heen vliegen. Niet te kort! Mar ook Bukowski. Céline. John Fante. Remco Campert. Hans Andreus spelen een rol in mijn literaire geheugen. Wàt een poweties proza. Welk een visie. Vooral de laatste auteur is onderschat.
     
     
     
    Speelt muziek enige rol van betekenis in het scheppingsproces?
     
     
     
    Dat gaat van Bach tot Beatles. Een Hildegard von Bingen mag van mij blijven zingen met stip net als Hildegard Knef en Johnny Otis, die nu misschien al dood is. Wel hoop ik dat Hildergard nog eens posthuum het Song festival gaat winnen. 
     
    Ik heb wel veertig uitvoeringen van de Brandenburger Concerten, die verzamel ik al heel lang. Nou U! Honderden LP’s en CD’s van diverse muziek stijlen. Ik kan mij dat permitteren. U niet. 
     
    Ik ben al jaren verliefd op het oogstrelende fotomodel Irene X., maar we kunnen niet alles hebben, de verloving zal wel weer niet door gaan en dat ze met Marischka Y.  geruime tijd het bed deelde volgens mijn oudste, door de sekjuwelen wol geverfde dochter Misja maakt haar alleen maar interessanter. Echte vrouwen houwen ook van vrouwen, dat zijn geen droge kurken op de achterste kerkbank met een vette hetero krent waar de echtelijke wortel regelmatig in wordt gedraaid. Op de boegschroef genomen. Opkrikken die perziken tot het sap lang de stelen druipt. 
     
    Net zoals echte mannen ook van echte mannen houden. Anders zou het maar een saaie boel worden in het Anne Frank plantsoen na tienen, waar menig jongmensch zich voor een scheet en een knikker plus een paar knaken bekent aan iedere oudere man met nog een beetje goesting voor het eigen geslacht in de Hema slip.
     
     
     
    Toch draai ik ook wel eens wat van The Velvet Underground of een track van Thelonious Monk. Blue Monk. Ik heb een universele, brede smaak. Op elk gebied. Je kunt met mij alle kanten op, maar niet de verkeerde, daar schaam ik mij helemaal niet voor. 
     
    Helaas kan ik dat niet van veel dulle, sullige Friese in- en in artistiekerige beeldende collegaatjes zeggen, die kunnen bij gebrek aan beter lid worden van de ABVKICM (Algemene Bond Van Kloot zakken In Christelijk Maandverband). 
     
    Ik ken als de kontzak van mijn gerafelde Levis jeans een begaafde, aangenaam ogende, homoseksju welen stroopwafelbakker uit Harlingen die daar een poffertjestent heeft en nog met mij heeft willen trouwen op huwelijkse voorwaarden mits ik mee poffertjes ging bakken en een latent homossuwele gehuwde otomatiserings ambtenaar die op griffermeerde grondslag heel wat bezwaren tegen mijn publikaties had, maar awel, mieneer…ik sta nog even op bezet vanwege mijn huwelijk en daar verschijnen aan de horizon van mijn bestaan een doortastender nog homoseksjuweler, sadomaso chistiese gemeentebode uit M. of die jolige postbode uit I., echte dóórpakkers met hun dikke …(plat voor manlijk geslachtsdeel. Ik wil niet al te pornografies over komen anders krijg ik een uitgerangeer de wetenschapper of eeen gepensioneerde leraaar Nederlands gelijk weer over mij heen, dat zijn heel fatsoenlijk opgevoede mensjes van gegoede huize, die nog nooit een scheve schaats reden en heel kieskeurig zijn in de omgang met de beide geslachten, zegt men. 
     
    Het volle intellektuwele gewicht der eigentijdse, zelfbewuste vrouwen, hè, daar ben ik toch wat beducht voor, alhoewel ik er in het geheim ook van geniet als je onder een paar tientonners ligt, dan is het weer eens opgelucht adem halen. 
     
    Héérlijk, die moderne, door het leven getekende meiden, die van witte wollen winter wanten willen weten en toch ondanks alles heel verstandig blijven) in hun hand, als die zich sans rancune in je gulp vast bijten gelijk een pitbull, nou, die hebben ‘t hun hele leven al zo verschrikkelijk bruin gebakken, als die uit de krammen schieten om hun handen te laten wapperen, dan … when the shit hits the van. Mijn gemoed schiet vol. Berg je dan maar, dan zitten we met zijn allen vanavond nog onder!
     
     
     
    (wordt vervolgd)
     
     
     
     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 612 keer bekeken

  • Aan wie ik mij verwant voel als elitaire kunstenaar? Moet u m’n behahaha soms ook nog hebben? (deel 2)

    25 december 2011

     

    AAN WIE IK MIJ VERWANT VOEL ALS ELITAIRE KUNSTENAAR? MOET U M’N BEHAHAHA SOMS OOK NOG HEBBEN? (DEEL 2)
     
    Wat is Uw positie in de beeldende kunst?
     
     
    Gotzijdank geen enkele, want dan zou ik net zo’n oninteressante conformist zijn als bijv. de zeldzaam arrogante altoos glimlachende Rotterdamse lawaaifotograaf Rocky Ribbekast, om maar eens een dwarsstraat te noemen, alhoewel ik in ’t geheim nog steeds heel veel van zijn Algemeen Buitengewoon Beschaafd Nederlands sprekende, verstandige, goed geklede echtvriendin blijf houden op afstand, dat was me een spetter van een wijf, dat hoor je overal rond vertellen in de artistieke sien van Rotjeknor, daar wil iedere gesubsidieerde artistieke linkmiegel die in de percentage regeling hangt met zijn gezekerde touwen nog steeds in teamverband tegen op klimmen met rugzak, klimhaken en pikhouweel, want we komen als kunstartisten beslagen ten ijs.
     
    En verder ambieer ik geen posities, want ik zit niet in juries, commissies, besturen, noch in noem maar op wat dan ook en doe ook niet mee aaan boekenballen.
     
    Ik heb het te druk met schrijven en schilderen. Veel te druk. En met onze vier katten te voeren, waar van twee Noorse boskatten, daarnaast met het werk van mijzelve te promo ten hier in Frankrijk.
     
    In Holland met dat over gesubsidieerde artistieke jaloerse luizetroepie is dat toch maar boter aan de galg gesmeerd. Als ik het toch over Rotterdam heb dan wil ik nog even refereren aan C.B. Vaandrager, die veel te vroeg is overleden, die gedrogeerde gek. Als ie niet bestaan heeft hadden ze hem moeten uit vinden. Prototype van de poète maudit stijl Verdomde Lowietje.
     
    En in Uw spaarzame vrije tijd?
     
    Die breng ik hier in de Bourgogne voornamelijk jagend door in gezelschap van binnen- en buitenlandse ondernemers uit het midden en kleinbedrijf in rode golfbroeken, die uit princi pe de belasting zwaar tillen en tonnen zwart geld verduisteren.
    Nee, geen kunstenaars, daar weiger ik nog steeds mee om te gaan, die moet je sowieso geen vuurwapen in handen geven want die weten van voren niet dat ze van achteren ook leven en voor je het weet kijk je recht in de loop van een shotgun omdat ze het wapen achterste voren houden om weer eens uiterst origineel te wezen.
    Daar kunnen ongelukken uit voort komen.
    Ik jaag nog al eens op groot wild, maar doorgaaans niet op andermans wijf, waarvoor ik trouwens in geval van hoge nood een buitenmodel Mercedes Sport met terugklapbare slaap banken gebruik voor het intiem gemak.
    Een ingebouwde bar met LCD scherm om een olijk pornootje af te draaien om in de sfeer te komen. Zien geilen doet geilen en goed voorbeeld doet slecht volgen.
    Als je dan weer de hard ons en de pink pedal pussies spetterend over het scherm zie vliegen weet je dat het je voorland is. De pneumatiek van de geslachtelijke omgang. Pompen of verzuipen. Genitale gymnastiek met je gumkwatten en je stuffies.
     
    Dan kan ik vanuit mijn bolidde mijn Machine Gun dankzij een miniatuur driepoot op het portier laten leunen als ik het raampje open draai.
    De kachel met zijn buitengewoon krachtige aanjager zorgt er dan voor dat ik toch lekker warm blijf van onderen-voor je het weeet ben je een ssoort Johannes de Doper met ballen vvan koper- en daarnaast ook geen kou op mijn longen vat en als ik de antenne dan uit trek kan ik nog net Hilversum drie ontvangen op de oto radio met ddie fijne muzieek van Corry en de Rekels van "Huilen is voor jou te laat omdat ik liever van bil met een ander gaat". Is dat niet de esentie van het leven?
    Ik moet wel goed uit kijken als ik de trekker over haal want er liggen in de bosjes heel wat van die mieterige Rimbaud- en Verlaine achtige tiepes op korte poten boven op malkander te rossen tegen de kou in de bronsttijd.
    Niet dat ik er ook maar iets op tegen heb.
    Ik ben er zelfs voor als het aanderen betreft. Barebacken is hier gelukkig doodnormaal bij de kassa van de Supermarché onder de manlijke bevolking en de natte gemeente in gemene achterafknijpjes, want je gaat toch ook niet met je sokken in bad.
    Verder kan iedereen mijn rug op. Vooral als het academici betreft.
    Ik draag U vanzelf wel een end verder als het effe mee zit en Uw kruis aanlokkelijk is. Overvloeiende van melk, honig en ambrozijn. Kut met krenten dus.
    Het is lekker warm dat barebacken, in plaats van een natte dweil, zo’n kruis in je nek. En verder tracht ik mij uit sluitend via de wijnfles nog enig bestaansrecht in het alledaagse plattelandsleven te verschaffen, omdat de discussie over diepere zaken al lang is opgehou den hier in de Bourgogne. Men praat heel wat af onder elkaar, maar het gaat bij voorkeur over niets.
     
    Wat is er dan aan de hand?
     
    Incest, spannende homo escapades, groepsseks, sadomasochistissche sesssies in het eiken akkermaalsonderhout, smakelijke pick nicks met aan de coke verslaafde douarières met enorme derrières op vervallen erfdienstbaarheden waar verveloze tuinhuizen met gebroken ruiten op instorten staan en eindeloze bachanalen zich afspelen op het gras van verlaten buitens op de grens van de erfafscheiding met recht van overpad maar dan wel met een bende weinig kieskeurige biseksjuwele, al of niet gekleurde, goed gebouwde import mede mensen in zelfgebouwde boomhutten die in the wee wee hours op schier acrobatiese wijze omgekeerd aan de enkels als reus achtige denne appels hangend aan een boomtak gerief lijk wiegend in de zoele zomerwind op z’n kop de liefde bedrijven. De Masters Trick dus.
     
    Het is weer eens iets anders.
     
    Spreek mij daarentegen niet van moeizame cohabitaties onder verzuurde heteroseksjuwele gristenen op mufzuur ruikende stoffige zolders met los liggende planken, van je rommelde bom alsdat ik via het orgasme maar de hemel inkom -voor je het weet heb je een spijker of een splinter in je reet of door je ballen- dat toch veel liever dan de vrolijke, lachende, onbeschermde, tegennatuurlijke sex in duistere achterafboekhandeltjes na sluitingstijd in het homo porno hoekje, gevolgd door onbegrijpelijke uit stapjes naar treurige lokaties als Schubbekuttennijeveen en omstreken, maar ook per spoor naar de aldaar gevestigde naburige nederzettingen, alsmede bezoek aan de koffie ochtenden bij zang en dans van Jantje Smit in door de overheid gesubsidieerde verzorgingstehuizen vol incontinente, mum melende bejaarden met voe haangtieten, die op zullie d’r eigen uitwerpselen vrolijk door de gangen glijden als waren zij aan het sleetje rijen en binnenkort van staatswege allemaal abgespritzt worden als bepaalde kringen hun zin krijgen.
    Ik ben er zwaar op tegen. Ik heb geen rechtse sympathietjes. Ik heb niks tegen de Joden mensch an sich. Die dagen van het Grote Lijden van de Yid? Laten wij er niet meer over spreken. De alles bedekkende mantel der liefde.
    Opgeruimd staat netjes, zegt men dan.
    Geen gelul. Lebensraum is een zwak excuus. We weten waar het toe leidt! Als in de tijden van wel eer…het Grote Lijden.
    Het wordt toch al snel duister om ons heen. Wie zal dat nog durven ontkennen? Ik pleit voor een humane samenleving waar plaats is voor alles en iedereen in een New Babylon. De spraakverwarring zal ik maar zeggen. Woorden schieten te kort over mijn toekomst visie. Geperst door magnetische membranen onder UV licht. Schilderijen vol tempera eiwit stremsels van artist Rammelzee in Galerie Gammelstrand waar een melkzuur mokkul de scpeter zwaait en aardig met haar reet draait als er weer eens een bschonken artist binnen komt.
     
    In de pauzes om de tijd te doden is daar dan nog het verleiden van het zieken huispersoneel van de vrouwelijke zo wel als de manlijke kunne tot interaktie. Verschil is er voor mij niet. Een gat blijft een gat, zegt een mij bekende auteur en anders stop ik ‘m wel even tussen de draaideur en geef die een hengst. Ben je ook op tijd klaar. Rikketikketik daar gaat je kunstgebit.
    Het klinkt groof, maar zo is mijn realiteit. Het leven is één en al klaar komen en wie niet klaaar komt op zichzelf doet dat in commissie. Orgasties leven. De bittere werkelijkheid buiten sluiten. Liefde is niet altijd tijdverlies. Ik zie de ander als een bitterbal. Beetje mosterd er op ter ontsmetting.
    Een mooie jongen en een leuk meisje komen zoaltijd aan zijn trekken.
    Al die verplegers zijn mee levende tiepes die er wel pap van lusten, dus waarom zou je er dan als gezonde Hollandse jongen zoals ik daar geen gebruik van maken? Vooral als het gratis is of van het fonds gaat.
    En wordt er ergens toevallig een Domkerk afgebroken dan doe ik van harte mee. Ik schuw het eenvoudige hand werk geenszins. De moker. Want als de algemeen beleden griste lijkheid en humane motieven naar de ratsmodee kan worden geholpen door mijn initiatie ven zal ik het niet laten.
    Zo’n stenen kerkgebouw is een misselijk makend achterhaald symbool van de aloude leerstelligheden der verkrampte voorvaad’ren die het vaste woord van hun behoud hebben verkwanseld en verstjeerd tot een holle, dode religie, gestold in een hoop bakstenen…mag ik misschien even gatverdegatverdamme zeggen zonder dat U mij euvel duidt?
    Religie verworden tot een sentimenteel humanisme en ongebreideld winst bejag. De verwereldlijkte kerk afgebroken tot op de fundamenten en dat is goed, héél goed.
    Mij zult U niet horen!
     
    (wordt vervolgd)

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 559 keer bekeken

  • Ik ga in principe alleen om met kwalitatief zeer goede, geslaagde collegae!

    25 december 2011

     

    "Ik ga alleen om met kwalitatief zeer goede, geslaagde collegae!"
     
    Ik ga in principe alleen om met kwalitatief zeer goede, geslaagde collegae!
     
    Ik ga alleen om met kwalitatief zeer goede, geslaagde collegae en beweeg mij bij voorkeur  bulkend van de royalties door het leven met een tiet vol met poen die me de bloese uit stulpt,  anders kunnen ze allemaal de pot op! In een wolk van het dure Yves Saint Laurent reukwater voor mannen van de wereld onder het merk Opium, fris gedoucht en in kraakheldere blauwe jeans en gesteven overhemd loop ik vorsend langs de terrassen des levens, in één oogopslag het aanwezige vrouwelijke publiek keurend op kop, cup inhoud, taille, bipsje en glad  geschoren achterpoten en in het ondernavelse graag vrij van bakzillen, vierrussen en schimmels, dus ben ik haast wel verplicht na een aangeboden keil me voor over te bukken om zogenaamd mijn schoenveters vast te maken en gelijk even onder  hun staart te kijken bij het kuiken sexen, waarna ik met een spatel een monster neem van de flora en fauna uit de moerasdelta van Venus, die niet van steen is en rijmt op Penis.
     
    Het doet me denken aan die uitgerangeerde dierenarts die in de kunsthandel ging en na een paar glazen wijn toe gaf dat hij eer echt geen zin meer in had om des nachts om half vier van achter de geurige  reet van Ma  tussen de klamme lappen vandaan te worden gebeld door eeen agrarisch boerenlul om in het pikkedonker naar een bescheten boerderij te rijden om tot aan zijn oksel weer eens in een koeienkut te moeten zitten, want dat deed hem te veel aan de echtelijke samenleving denken als ie de landelijke lucht op snoof en de uier tegen zich aan voelde klotsen. Liefde op het eerste gezicht hebben we het hier over.
     
     
     
    Een conditio sine qua non. Laten we het daar eens over hebben in al onze van eenvouds verlichte waat'ren. Het lijkt gotsamme wel powezie van de Grote Loetsjebert! 
     
    De wijven dus graag goed opgeschilderd en de nagels in de lak gezet. Een enkele tattoo is toegestaan mits niet al te opzichtig en ook de piercings dienen beperkt te zijn tot de tepels en schaamlappen. Graag in de vorm van roestvrij stalen of platina  ringen zodat ik de zaak moeiteloos kan opkrikken met een potkrik, aankoppelen met een draailier, insteken, door halen en af laten glijden en weg slepen als het mij uit komt.
     
     
     
    En ik kies niet voort minkukels, drugs addicts, verslaafden aan kalmerende middelen of alcohol om zich nog enigszins wankelend staande te houden in hun grauwe onaanzienlijke, onbenullige leventje, en ook niet met beroeps halluvve garen, ex-psychiatrische patienten, laag- of ongeschool den, hetzij provincialen onder beeldende kunstenaars. Alleen aanhangers van het gesundenes volksempfinden en Lee Towers staan in mijn roze balboekje! 
     
     
     
    Zondag jl bevond ik mij te Clamecy onder de parasol op het enorme terras van Jane en Lee W.  (two very gifted, interesting English artists) die een boot in Engeland hebben liggen in een jachthaven en hier Mercedes rijden of een Triumph Spitfire en in een immens historisch huis wonen in de middel eeuwse stad hier een veertig kilometer vandaan. 
     
     
     
    Twee schilderijen van Jane hangen aan de muur hier in Couloutre en zo hoort het ook, want talent gaat slechts om met talent en niet met de middelmaat of het artistieke plebs uit de morsige achterbuurtkroegen, buurthuizen en achterafkutknijpjes waar de mokkende, meuterende, minkukeliaanse artistieke meute bijeen schuilt als wezenloze, grauwe pissebedden met hun korte poten onder een natte betontegel. Kwartaalzuipers met huwelijksproblemen, Bokitos met kruip knie, wandelende wratten, Pippi Langstrumpf natte benen, eczeem en venerische ziekten. Nee, daar houd ik mij verre van. 
     
    Eerst een gezondheids certificaat en een psychiatrisch rapport opdat ik geen TBR klanten  binnen haal om zich te zetten aan de rijk versierde dis en de dure wijnen, dan drink ik ze liever zelf op en een plezier dat ik dan heb, want hebben is houwen en krijgen is de kunst! 
     
     
     
    Nee, dat gunnen de achterbakse, minder begaafde collegaatjes als Beer Boebie Bokito mij niet, maar als ik mij daar aan moet storen! Gotsalmetruttenbollen nog an toe! Dan is het end toch zoek? 
     
     
     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 539 keer bekeken

  • Bezoek aan auetur Jef Geeraerts 1982

    25 december 2011

     

    "Bezoek aan auteur Jef Geeraerts 1982"
     
     
    Donderdag  12 aug. 1982
     
    Terug gevonden gedeelte van aantekeningen bezoek aan auteur Jef Geeraerts te Drongen na briefwisseling. Ook de datering van het bezoek kan niet achterhaald worden. De aantekeningen zijn niet compleet. Het bezoek is in elk geval in de zomermaanden geweest.
     
    Het adres is lastig te vinden. We rijden langs een buro van de gendarme en vragen het juiste adres. Ze zijn ons ter wille en grijnzen als ik de naam van Jef Geeraerts noem. Awel, die kennen we wel. We rijden er heen en bellen aan bij de intercom. Het is ongebruikelijk om zo maar zonder aankondiging aan te komen zoals in Holland de gewoonte is. 
    Jef komt met een bruin verbrand ontbloot bovenlijf aan het hek en opent het. We worden binnen gevraagd en nemen plaats op een witte bank. Grafiek aan de muur van een onbestemd karakter, inheemse wapens staan opgesteld. We drinken bier. Nora is ziek en verschijnt dan ook niet.
    Jef heeft weinig tijd. Hij heeft een afspraak voor een nieuwe lavabo uit te zoeken. 
    We praten over de Nederlandse literatuur. Heeresma vindt hij helemaal niets. Hij vindt Cremer wel goed. Ik vind het tweede boek beter, Geeraerts het eerste, omdat hij het rauwer en ongepolijster vindt. 
    Ik herinner mij de soms kitscherige stukken uit deel 2. “Operatie Kogelwond” uit het eerste boek dat in Gard Sivik is verschenen vinden wij beiden een goed fragment. Ik vind het Mickey Spillane stijl.
    Geeraerts zegt: “Misschien maakt Cremer nog eens zo’n klapper.”
    "Ik denk van niet. Ik zie Cremer als de schrijver van één boek"zeg ik.
    Weinig tactisch vermeld ik dat Cremer in Holland rond vertelt dat Jef hem brieven schrijft waarin hij Cremer smeekt om mee te mogen op reis. 
    De laatste twee boeken “Onder professoren” en “Uit talloos veel miljoenen” van Hermans vindt Geeraerts slecht.
    Ik zeg dat ik ze mooi geschreven vind, handig in elkaar gezet. 
    Hij beaamt dat “Uit talloos veel miljoenen” truttig is. 
    Na een uur bezoek besluit ik met: “Laten we op stappen. Kunnen we misschien een afspraak maken voor de fotos zoals voor gesteld in mijn laatste brief?”
    “Is er haast bij? Moet ik een definitieve afspraak nu maken?” vraagt hij.
    “Stel me op de hoogte per brief als het goed uit komt.” 
    Ik moet toch nog het één en ander aan portretten produceren  voor ik aan een catalogus kan denken. 
    Ik bedank hem voor de ontvangst.
    Overhandig hem een foto die we een paar uur geleden in een antiquariaat in Gent hebben gekocht van een aantal Belgische koloniale bestuurs ambtenaren  in smetteloze witte uniformen en tropen helmen van vijftig jaar terug. Kuifje in de Kongo. 
    Ik zie hem denken: "Belazert ie me nou of niet?"
    Hij wijst een willekeurige koloniaal aan en zegt: “Kijk! Dat ben ik!”
    Later in de auto op weg naar Holland zeg ik in een soort namaak Vlaams: “Waddhee, daddis waddanders dan die Ollandse dikdoende artiesten met hun miserabel gekanker!”
    Ina zegt daar op lachend: “Pappiewappie!”
    Een uitroep gebezigd door de eerste echtgenote van de auteur in één van de boeken van Geeraerts.
    “Die vriendin uit Tijnje van Geeraerts zou dat nou wel een lekker stuk zijn geweest? Ze was wel een kop groter dan onze auteur, schreef hij mij eens.” 
    “Wat maakt het uit”, zegt Ina.
    “Niets. Over een nieuwe Gangreen wilde hij niet praten. In het huis van de gehangene spreekt men niet van het touw, zei hij . Hij weet dat lezers die zijn Gangreens erg goed vinden niet zo zijn gecharmeerd van zijn detectives. 
    Ik denk er niet over om “Kodiak” of  “De zaak Jespers” te gaan lezen. De loop van het Belgisch recht dat daar in besproken wordt interesseert mij niet.“
     
     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 537 keer bekeken

  • Triviale kunstkwesties?

    25 december 2011

     

    Triviale kunst kwesties? 
     
    Wat schildert de schilder? Is deze vraag van belang? Hoe schildert de schilder, is een andere, betere vraag. Moet een schilder de werkelijkheid weer geven of niet? Waarom schildert de schilder nog in een tijd dat de beeldcultuur bepaald wordt door glossies, nerveus voorbij flitsende videoclips, computer animaties, strips. De devaluatie en fragmentatie van een eens rijke beeldcultuur.
     
    Waar gaat het om? 
     
    Werkelijkheidsgehalte of waarheidsgehalte? 
     
    Hoe vorm te geven in verf? 
     
    Waar houdt kunst op en beginnen ethiek en moralisme te overheersen? 
     
    Kan de kunstenaar een stijl kiezen of is hij een stijl? 
     
    Waar begint originaliteit, wat is het unieke van een kunstenaar en  wanneer is hij onderdeel van het marktmechanisme? Hoe schilder, hoe wilder?
     
    Vloeien kunststijlen voort uit faculteiten van de geest?
     
    Er zijn op het gebied der kunsten allerlei triviale vragen te bedenken waarbij men zich over de antwoorden geen zorgen hoeft te maken, omdat er meerdere antwoorden zijn in veel gevallen.
     
    Zijn het vragen die het wezen van de kunst betreffen of randverschijnselen die de sociolo gische context van de kunst betreffen en waar liggen de grenzen en hoe deze te bepalen om niet in een oeverloze discussie te raken?
     
     
     
    In de jaren zestig besprak ik met een niet echt domme collega realistische schilder die net als ik bij Galerie Mokum exposeerde, zittend in een zomerzonnetje op het terras van Hotel Americain in Amsterdam over hoe we ons toekomstig oeuvre als totalititeit moesten zien in retrospectief. Moesten wij vantevoren programmatisch vast leggen waar we ons hele kunstenaarsleven mee bezig zouden houden of niet. Ik vond van niet.
     
    Ik sprak smalend over het werk van een programmatisch kunstenaar uit Maastricht, Gerard Caris, die zich bekeerd had tot de vijfhoek en alles schilderde in vijfhoeken. Het armoedige beeldende resultaat was er dan ook naar. Hij construeerde zijn oeuvre nav een neurotisch, gesloten wereldbeeld. Een reductie van de werkelijkheid.
    Ik wil enkele woorden van kunsthistoricus Gombrich hierbij aanhalen: 
    “De vraag is echter niet door welke factoren de ene benadering of de ene stijl zich van de andere onderscheidt, maar de manier waarop in historisch opzicht de smaak en verande ringen in de wijze waarop de beeldende kunst in de geschiedenis in verschillende stijlen uiteen is gevallen. Het is een interessante vraag hoe het komt dat er herkenbare stijlen bestaan. Zonder deze stijlen was er van kunst geen sprake, laat staan van kunstgeschiedenis.
     
    De eis van oorspronkelijkheid tijdens de romantiek, waarvan de echo nog lang in de twintigste eeuw in de echoput van de beeldende kunst en literatuur is nageijld. De pseudo wetenschappe lijke kleurtheoretische benadering van de post impressionisten, die het zichzelf moeilijker maakten dan nodig was. Dood lopende wegen. Geresulteerd in een kunst die geen begrijpelijke taal meer sprak, een Babylonische spraakverwarring  die daarmee de belangstelling van het grote publiek verloor.  
     
    Wie was Gombrich?
     
    Gombrich is geboren in 1909 in Wenen. Als hij negentien is en eindexamen gymnasium doet, kiest Gombrich voor zijn Matura Arbeit een kunsthistorisch onderwerp: Wandlungen in der Kunstbetrachtung von Winckelmann bis zur Jetztzeit, geheel in de bombastische Duitse traditie. Van 1928 tot 193 studeerde hij kunsthistorie en klassieke archeologie. Hij promoveerde op het architectonische oeuvre van Romano. In 1936  vestigt hij zich in Engeland als medewerker aan het Warburg instituut voor kunsthistorie van de Londense universiteit. Zijn Angelsaksisch publikaties dragen eenvoudige opschriften als Norm and Form, Ideals and Idols of The image and the eye.
     
    Na de oorlog publiceert Gombrich The story of Art dat in Nederland onder de vreemd titel Eeuwige Schoonheid verscheen. In 1960  Art and illusion, dat de psychologische grondslagen van de figuratieve kunst behandelt.
     
     
     
    (wordt vervolgd)

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 691 keer bekeken

  • Just like Andy!

    25 december 2011

     

    JUST LIKE ANDY!
     
    Zestiger jaren cliché onder Amsterdamse moderne kunstenaars: Just like Andy!
     
    Vanochtend, 13 Mei 2011, ontving ik per bestel dienst de luxueuze herdruk van  “ The autobiography and sex life of Andy Warhol” by John Wilcock. De eerste uitgave (door de toen nog onbekende  Underground auteur John Wilcock) in kleine oplage  van dit zeldzame werk kreeg ik in handen in 1971 in de Atheneum boekhandel te Amsterdam. Het in New York slecht uitge geven soft cover boekje kostte 25 gulden. Een jaar geleden vernam ik geruchten over een luxueuze herdruk van het werk.  
     
     
     
    De standaard uitroep van veel Amsterdamse “moderne” kunstenaars tussen 1965 en 1972 “Just like Andy!” als ik vroeg wat hun doel als kunstenaar was. De inhoudsloze slogan  deed mij altijd denken aan die rock song “Just like Eddie”, een gezongen RIP voor de bij een auto ongeluk verongelukte vijftiger jaren rocker Eddie Cochran.
     
     
     
    Just like Andy! De plaag van de epigonen.
     
    In de sixties ontmoette ik menig Nedrelands collegaatje die de grote internationale voor beelden van de moderne kunst navolgde waarbij Andy Warhol en Rauschenberg de voorkeur genoten, omdat het gemakkelijk te kopiëren voorbeelden waren. Nederlandse eigentijdse kunstenaars, nog steeds de Japanners van Europa. Groot in namaak.
     
    Menig zeepdoos, partij versleten autobanden, steenkolenberg, zandhoop of hooibaal werd het museum binnen gesleept in lijn van het sprookje De Nieuwe Kleren Van De Keizer. De legitimering van deze onzin door een legioen aan kunsthistorici en kunstcritici die zich haasten bij de tijd te zijn en juichende artikelen over de nonsens schreven.
     
     
     
    In de hoop ook “beroemd te worden, just like Andy” trok de Amsterdamse contraprestatie kunstenaar R. Perridon een half jaar lang rond in Afrika met het Andy Warhol circus als paladijn van het cult fenomeen. Vervolgens hoort niemand meer iets van de Amsterdam se art groupie.
     
    Ik heb een grote hekel aan het verschijnsel van Name Dropping dat onder de collegaatjes een epidemie lijkt indien de mededelingen niet op de realiteit zijn gebaseerd.
     
    Perridon brak zijn bestaan als Amsterdamse fotograaf af toen hij via kennissen die betrokken waren bij de avant garde Galerie 20 te Amsterdam getipt werd over de ruimhartige contra prestatie regeling, die menig talentloze luilak vanaf 1948 tot 1986 een gerieflijk bestaan verschafte.
     
     
     
    De Amsterdamse contraprestatiekunstenaar Y. de J. wilde “just like Andy” zijn en sprak het woord perspex al vast op zijn Amerikaans uit als “purspuks”. Op een enkeling maakte het diepe indruk. Ik vernam nimmer meer iets van Y. de J. 
     
    “Bijna” was hij aangenomen als assistent door de pop artist Rauschenberg, die ik door de Nieuwe Spiegelstraat zag lopen vanuit mijn raam. 
     
    De modieuze Hollandse nep- en namaak kunstenaars uit die tijd zijn nu terecht vergeten. De authentieke kunstenaars gingen door met hun werk. Soms buiten elke publiciteit.
     
     
     
    Zoals wel eens meer medegedeeld bezit ik correspondentie met pop kunstenaars Rauschenberg en Wesselmann, waar menig collegaatje jaloers op en wellicht wenst te ontkennen dat ik de brieven bezit. Ik ben zuinig op de drukwerken en brieven van collegas die ik waardeer. Dat zijn er niet zo erg veel.
     
     
     
    Ik woonde in de jaren zestig en begin zeventig in de chique Nieuwe Spiegel straat op nummer 48, Amsterdam centrum nummer en liep bijna elke dag even langs het Spui als ik met Misja ging wandelen. 
     
    Ik vermeed als elitaire kunstenaar uiteraard elke connectie met provos, junkies, Amerikaanse Vietnam deserteurs  en de ongewassen jeugd die met een gitaar in het Vondelpark of bij het monument op de Dam drie akkoorden speelden in navolging van de nasaal neuzelende, zeur ende protestzanger Bob Dylan en hun stickies rookten tot ze werden weg geknuppeld door een peloton koene, fris gedouchte mariniers met de koppelriem. Naar Nederpop luisterde ik niet dat was een aftreksel van de Rolling Stones. De imitatiegroep The Outsiders met de schele vissekop Wally Tax als leadzanger was uitschot dat nauwelijks een gitaar kon hanteren.
     
     Ik luisterde liever naar Undergroundmuziek en draaide de door Andy Warhol geproduceerde LP van The velvet Under ground & Nico grijs.
     
     
     
    In 1972 zag ik bij de Atheneum Boek handel een boekwerk liggen onder de titel “ The auto biography and sex life of Andy Warhol” by John Wilcock. De prijs lag rond de 25 gulden. Ik besloot nog even te wachten met kopen tot de volgende dag. In die tijd had ik weinig geld en overdacht elke aankoop terdege.
     
    De volgende dag kon ik het boekje niet vinden en vroeg aan verkoopster Petra of ze het wilde bestellen. Ze wilde dat niet doen. Te veel werk. Jammer. Ze werkt nu nog bij voornoemde boekhandel. Twee weken geleden zat ik bij café Hoppe zag ik haar daar met een bezem blaadjes weg vegen. 
     
    Een paar jaar geleden kwam ik “ The auto biography and sex life of Andy Warhol”  in de catalogus van een internationale antiquarische boek handelaar tegen. Het boekje was voor f 700,- geprijsd. Het maakte mij in het geheel niet blij. Inmiddels is de prijs gezakt tot rond de 100-200 dollar.
     
     
     
    De titel “ The autobiography and sex life of Andy Warhol” is provocatief, want de inhoud van het boek betreft een aantal fascinerende interviews met de incrowd rond The Factory, Warhol’s domein en productie ruimte, maar heeft niets te maken met het sex leven van Andy, voor zover daar ooit sprake van was.
     
     
     
    Amazon Com Synopsis:
     
     
     
    Village Voice and Interview cofounder John Wilcock was first drawn into the milieu of Andy Warhol through film-maker Jonas Mekas, assisting on some ofWarhol’s early films, hanging out at his parties and quickly becoming a regular at the Factory. “About six months after I started hanging out at the old, silvery Factory onWest 47th Street,” he recalls, “[Gerard] Malanga came up to me and asked, ‘When are you going to write something about us?’” 
     
    Already fascinated by Warhol’s persona, Wilcock went to work, interviewing the artist’s closest associates, supporters and superstars. 
     
    Among these were Malanga, Naomi Levine, Taylor Mead and Ultra Violet, all of whom had been in the earliest films; scriptwriter Ronnie Tavel, and photographer Gretchen Berg; art dealers Sam Green, Ivan Karp, Eleanor Ward and Leo Castelli, and the Metropoli tan Museum of Art’s Henry Geldzahler; the poets Charles Henri Ford and Taylor Mead, and the artist Marisol; and the musicians Lou Reed and Nico. 
     
    Paul Morrisey supplied the title: The Autobiography and Sex Life of AndyWarhol was the first oral biography of the artist. First published in 1971, and pitched against the colorful backdrop of the 1960s, it assembles a prismatic portrait of one of modern art’s least knowable artists during the early years of his fame. 
     
    The Autobiography and Sex Life is likely the most revealing portrait of Warhol, being composite instead of singular; each of its interviewees offers a piece of the puzzle that was Andy Warhol. This new edition corrects the many errors of the first, and is beautifully designed in a bright, Warholian palette with numerous illustrations. 
     
    The British-born writer John Wilcock co-founded The Village Voice in 1955, and went on to edit seminal publications such as The East Village Other, Los Angeles Free Press, Other Scenes and (in 1970) Interview, with Andy Warhol.
     
     
     
    John Wilcock
     
     
     
    Biography
     
     
     
     John Wilcock worked for Fleet Street papers, Daily Mirror and Daily Mail, then BUP (later UPI) in Toronto. An assistant travel editor at The New York Times, cofounded the Village Voice and Andy Warol's Interview. Co-ordinator of the Underground Press Syndicate (edited East Village Other, Los Angeles Free Press, Shinjuku Sutra, Other Scenes). Wrote five of earliest $5-a-Day books; edited/wrote...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 543 keer bekeken

  • Exposeren in een Friese galerie?

    25 december 2011

     

    EXPOSEREN IN EEN FRIESE GALERIE IS AANSCHUIVEN BIJ EEN ACHTERLIJKENSCHOOL (DEEL 1)
     
     
    Uit de bundel: Artistieke herinneringen en ander ongenoegen 
     
     
    Exposeren in een friese galerie is aanschuiven bij een achterlijkenschool…
     
    EXPOSEREN IN EEN FRIESE GALERIE IS VOOR MIJ AANSCHUIVEN IN DE HOUTEN BANK VAN EEN ACHTERLIJKENSCHOOLTJE VOL KOETERWALENDE BIETENBOUWERS
     
    Fred van der Wal is in steden als Amsterdam, Haarlem, Leeuwarden, Arnhem, Créantay, Clamecy, Rotterdam en sinds kort ook in Arnhem niet alleen een omstreden beeldend kunstenaar en schrijver, maar ook een anti held en veel meer een in zwart leer ge klede underground kunstenaar dan een arrivé. 
    Menigeen rept van een op het eerste gezicht dreigende figuur die regelmatig kunstenaars kroegen binnen komt, zich in de deur opening posteert, een sombere kop trekt, gelijk een tafel omver trapt met een karate trap, zijn wurgstokken tevoorschijn haalt, door de lucht laat zoeven met cirkelvormige bewegingen die aan Bruce Lee doen denken en brult: "Is er nog iemand die wil matten, die zegt het maar, ouwe rukkers?"
     
    De normale openingszin in artistieke kringen, maar dan zie je die overgesubsidieerde kunst artiesten wel weg duiken achter hun laars bier. Ik weet bijna zeker dat ze veel liever de laars van een dominante dame in hun nek zouden willen voelen, maar we kunnen niet alles hebben in een openbare gelegenheid zonder onder tafel te duiken waar van alles uitgevreten wordt, dat heb ik zelf ge zien. Ik ben altijd nog van plan een niet nader aan te duiden dame in de Coupole in Parijs te beffen als de arrogante obers, het zullen wel allemaal flikkers weer wezen, een andere kant uitkijken. 
    Niet dat ik ook maar iets tegen de homosekjsuwelen medemens zou hebben, maar wel als ze kellner of ober zijn,d an zijn het vileine monsters die me smeerlapperij voor schotelen en de appelmoes op ienen met hun duim in de kom om over die zwarte rouw randen onder hun nagels waar ze mee aan hun gat in de keuken krabben doordat die Franse keukens onder de holtorren zitten, het bloed kruipt waar het niet gaan kan en een holtor vindt altijd wel en dikke darm om in te darren.
    Over die culturele plannen van mij spreekt een onbegaafde, hier in de buurt hokkende overge sub sidieerde nep- en na maakkunstenaar regelmatig zijn banvloeken uit maar dat is maar een van zijn griffermeerde geloof afgevallen rijmpjesschrijvende collega die nu in een havenstad woont, waar al die culturele zakkenwassers en fantasieloze wannabees uit het culturele veld op krukken rond lopen te hinken met hun houten poot en hun schele brillenkop.
    En als in een kroeg niemand gelijk wil matten, gooit ik een nickel en een dime in de Jukebox om nog eens naar Brandend Zand te luisteren waarbij ik toch altijd weer een traan moet weg pinken omdat al dat zand dat mar niet te blussen is en dan laat ik van ontroering drie sterren cognac uit mijn onge wassen navel drinken door de liefhebber c.q. liefhebster van navelsex in navulverpakking, lieden die geen seksjuwelen zee te hoog gaat, op de bar languit gestrekt, de ogen gesloten. 
    Paradisere regained. Meestal val ik met mijn navel fixatie daar dan gelijk in slaap tot sluitings tijd of lazer gewoon van de tapkast en blijf achter de bar liggen en sleur de bierpomp mee in mijn val. Als ik niks te zuipen krijg zal een ander ook niks hebben!
    Zelfs een bezadigde, gepensioneerde, genuanceerde, niets zeggende allemansvriend en ex-han den arbeidleraar die liever onbekend wil blijven, ik noem hem altijd Ollie, een verkeerd uitge pakte, kogelronde, gefrustreerde, handvaardige gehaktbal met zijn artistiekerige tinnef en zijn geborneerde hoogblonde, in slordige lappen textiel gehulde vol gevreten wijf op korte poten hebben zich in Arnhem tegen Fred gekeerd volgens een lodderige winkelbediende in een grijze stofjas van een niet nader te omschrijven kringloopwinkel, waar een arrogante strenge Duitse dame de scepter zwaait. 
    Venus in bont, een geile, harde moffen kop, korte poten, maar een lekkere kont om en punt aan te zuigen. Niet door mij want ik heb Zoenvis al en die vult mijn hele horizon plus mijn rugzak en de picknickmand.
    Die hierboven genoemde winkelbediende/roddelkont...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 612 keer bekeken

  • Conversations with Marijke Koger, the hippest chick in town

    25 december 2011

     

    "CONVERSATIONS WITH M. K. THE HIPPEST CHICK IN TOWN 1964"
     
    CONVERSATIONS WITH  M. K. THE HIPPEST CHICK IN TOWN 1964
     
    MRS. M.K. verblijft al 40 jaar in de States en woont nu in L.A. met haar echtgenoot, een pop musicus. In de jaren 60 werd ze eerst beroemd in Amsterdam door zich uit te kleden bij happenings en zich door hippe vogels in te laten smeren met verf, iets dat Yves Klein jaren eerder in Parijs deed. Ik had toen geen hoge pet op van het zootje ongeregelde gedrogeerde kelderartiesten en los lopende asos om haar heen of zoveelste rangs schilders als S.P. die de ganse dag bewelmd door de marihuana of de ether door de stad strompelde. 
     
     
     
     
     Ik was er bij als net twintigjarige en natuurlijk de toen nog onbekende Jan Cremer, een pukkelige, asgrauwe jongeman die gebogen liep en slecht praatte. Hij noteeerde voor de Belgische Post het hele gebeuren met een stompje potlood in een opschrijfboekje en schreef; het was niks, het werd niks en het zou niks worden. Hoogtepunt van de happening was Johnny The Selfkicker die hysterisch begon te schreeuwen.   
     
     
     
    ' Het eren van de doden, de ter dood veroordeelden en te doden doden' was het thema van de eerst echte happening in Amsterdam december 1962. De titel 'Open het graf' was een reactie op de televisie inzamelingsactie 'Open het dorp' van Mies Bouwman. De happening was een min of meer geïmproviseerd kunstproject . 
     
     Eerdere happenings hadden in Amerika, Parijs en Londen plaats gevonden. Simon Vinkenoog, een van de organisatoren, plaatst 'Open het graf' ook in die traditie. Hij schrijft '...en nu dus Amsterdam: necrofilie. Wees blij dat u erbij bent. Er zal nog veel meer met u gebeuren'. .
     
     
     
     
     
    Ik had toen geen hoge pet op van het zootje ongeregelde, gedrogeerde kelderartiesten en los lopende asos  om haar heen of zoveelste rangs schilders als S.P. die de ganse dag bewelmd door de marihuana of de ether door de stad strompelde. 
     
     
     
     
    Daar hadden we Gerrit de Ethersnuiver, Barry N. die al ras door de drugswaanzin bevangen aan lager wal raakte en Hans voor de Dood maar ook een Simon Vinkenoog,d e akela van de hasjrokers.
     
     
    De zestiger jaren worden vreselijk overschat. Het stelde werkelijk niets voor. Wie zijn haar liet groeien, drugs gebruikte en amateuristische flauwe kul schilderijtjes maakte was gelijk de grootste artiest bij gebrek aan beter. Wie als kunstenares van de vrouwelijke kunne iedereen in haar venerische nestje tussen haar achterpoten liet soppen was een genie.  
     
    Langharig, plat Amsterdams binnensmonds pratend schorum op LBO nivo dat in leren jekkies op brommertjes rond reed daar wilde ik niets mee te maken hebben als aankomende elitaire kunstenaar van gegoede huize. Paradiso en Fantasio vond ik opvangtehuizen voor de gedrogeerde padvinders kliek van het Leidseplein en ontsnapte semi criminele Vietnam deserteurs. 
     
    M. vertrok al gauw met S.P. naar Londen waar ze triomfen vierde als decoratrice voor de Beatles, Stones en andere popgroepen. De carrière van haar en haar partner in de V.S. liep op niets uit. 
     
    S.P. bleek een notoire vreemdganger en kreeg een retour Amsterdam waar hij een noodlijdend bestaan als kunstschilder voerde en zo nu en dan ladderzat op de TV verscheen, hetgeen hem in achting deed stiijgen bij het Amsterdamse grachtengordel publiekje dat zich in zijn gedrag herkende. 
     
     
     
     
     
    Fred van der Wal 01 maart om 16:16 
     
     
     
    Good afternoon M.,
     
    Nice to see you at facebook. You look very happy and beautifull. I lived many years in Amsterdam C. and nowadays near to the sea in Friesland, where I bought two years ago a house. I have since 2002 a second large house in the Bourgogne, France where I lived 6 months a year and 6 months in Holland with 4 cats and my wife. 
     
    I've seen several times your works of art, the beautifull dresses you designed and like your works very much.
     
    Tomorrow I read that you got your education at The Academy De Schans in Amsterdam where you studied long years. It's pity the academy does n't exist any longer.
     
    My wife taught in the mid seventies textile and art at the academy. I really liked the staff and students of the academy and in particular the building and the surroundings in Amsterdam C.
     
    I lived in the Nieuwe Spiegelstraat, near the Rijksmuseum from 1967-1973.
     
    I don't know if you are interested; I got a message of an art dealer in Paris, Delphy Legrain Christ, a former model, who started an art agency, I don't think I will work with her, I never met her, but maybe it is interesting for you. She has many interesting relations in the fashion and art world of Paris I understood.
     
    Thank you for your message, I really appreciate it!
     
    best wishes
     
    Fred 
     
     
     
    M. 01 maart om 16:40 
     
     
     
    Summer in Friesland and winter in the Bourgogne I suppose. I love the Friesian horses. Do you take the cats with you from place to place? That is remarkable that your wife taught at the Academy, it was a fine school with great teachers. I'll have to look into Delphy, do you have any contact info on her, is she on FB, I guess I'll go check it out. Thanks for writing. 
     
     
     
    Fred van der Wal 01 maart om 17:45 
     
     
     
    Hello M.,
     
    I got a few mails from her, but my way of painting, a typical Northern realism is not her cup of tea, I guess . I don't know if that's true, I did not speak about it with her because I'm not very interested in the French Art Scene. Paris is exit. In Holland it's easy to exhibit my works. In Paris more popular than realism is a way of painting in which fantasy is woven, richness of forms and colours and thats why I thought it could be interesting for you. She also writes about art in a Magazine.
     
    Her website is in French and in English.
     
    I'm not very fond of art dealers and gallery owners and most of the time I disagree with them, besides that I do'nt need them at all financially. 
     
    It's easy to find Delphy Legrain Christ on Google and indeed she is on facebook. She is one of the friends of me on my facebook page and really a beautifull woman.
     
    In France I visited regularly two very talented English painters in the town of Clamecy of whom we bought a few pictures and will buy some more. I'm very fond of her art work (and person) which is in a way the Jugendstil artists and pre rafaëlites painted, very romantic. It is very joyfull to visit and talk and drink wine with other painters who paint the beauty of life and are positive in their view on people and reality. 
     
     
     
    The Frisian, enormous, Big Black Horses? We lived several years in an seventeenth century old house with a large garden and meadows around it with those black horses.
     
    One time I had to defend for hours a cow, that got a new born young cow, against five of those black horses who were curious and tried to kick the new born babycow.
     
    If you have a large stick with you they will not act agressive.
     
    We always take The 4 cats with us, they are our good friends often they sleep at the same bed of Ina.
     
    Did you know the art teacher who taught drawing at Academy De Schans; Mister van Oudheusden?
     
    He bought for a large amount of money a house at one of the canals in Amsterdam , I think in the eighties or seventies, I forgot in which year and within six months it sank in the ground. Just like the tale of Edgar Allan Poe. The fall of the House Usher.
     
     
     
    M. 02 maart om 19:08 
     
     
     
    Big & black that's the Friesians yeah, they are quite gentle usually. They were bred to be warhorses in the days of the knights when crossed with Andalusians.
     
    No, I didn't know Mr. Oudheusden but his Poe house story is hilarious (for anyone but himself of course) 
     
     
     
    Fred van der Wal 02 maart om 19:51 
     
     
     
    Maybe you remember from Akademie De Schans Onne Kooistra of the department of Fashion? I only met him one time at the academy in 1975. His friend was a well known producer at the Dutch TV.
     
    Yeah, The Friesian Black Horses, huge, I took some snapshots with my camera of them.
     
    You know a lot about horses, I understand. Our daughters were very fond of horses when they were kids. Sometimes they came horse riding to our home and then I saw a horse in the garden for several hours. That would have been impossible in Amsterdam city.
     
    Goin'up the country... 
     
     
     
    M. 02 maart om 20:41 
     
     
     
    I am older than you think probably because I don't know Onne Kooistra either. Leuk dat je dochters thuis konnen komen per paard. Lucky girls. 
     
     
     
    Fred van der Wal 02 maart om 21:54 
     
     
     
    Yeah, probably, but I guess you are only a few years older. The first time I visited the academy I had a girlfriend of the Academy De Schans in the summer of 1967 . The summer of love. Seven years later again I regularly went to the academy when my wife taught textiles.
     
    About my daughters; I think it to be very important that children should have a happy youth. Some of their friends played guitar or drums in a hard rock band and I went many times along with them to make a VHS video of it. In the garden our eldest daughter grew some cannabis plants when she was sixteen and we made in the kitchen space cake. She's now 40 years old and I get along very well with her and it's always laughter and fun when I'm in her home or she and her new friend are in the Bourgogne and we like red wine and Prosecco in the garden.
     
    You know the Dutch language still very well I read in your message! 
     
     
     
    M. 02 maart om 22:00 
     
     
     
    It sounds like you have a wonderful life. 
     
     
     
    Fred van der Wal 02 maart om 22:25 
     
     
     
    The one and only problem of every creative person is that life is too short.
     
    In Holland (which I HATE) there is among artists much jalousy and agression. In the Bourgogne it is much easier to get along with artists. Things are easy going there. Goin’up the country, that’s what I really like.
     
    The only sound around our house in France is the wind and at a distance a churchbell. 
     
    When we visit the Auberge to have dinner the owner welcomes you with a smile. 
     
    And that’s the difference with Holland.
     
    If you need something very urgent you can visit the major of the village at his house in my village and he’ll lend you a helping hand. That behaviour is in many cases impossible in Holland.
     
    Only one automobile in an hour is driving along our garden. The baker arrives three times a week in the morning at the gate. It is like paradise regained.
     
    Every year I experience Holland and the Dutch more as a pain in the ass. Too many automobiles, too crowded, everyone is in a hurry . Holland is the culture of hate and violence
     
    I guess life is better in the States than in Holland?
     
     
     
    M 02 maart om 22:40 
     
     
     
    That's my kind of life. In the States it's crazy too, too many cars and people even though I live in a semi-rural equestrian community. Haven't been in Holland for 43 years and I have no desire to go back although the social benefit system is amazing there. We don't even have universal health insurance. 
     
     
     
    Fred van der Wal 02 maart om 23:09 
     
     
     
    That is an amazing time, 43 years! Holland changed a lot since the sixties. Nowadays it is a very materialistic society with great racial problems, much crime and an increasing class of people that is very poor or live out in the streets. In Amsterdam there is the Very Rich, but the majority is poor, half of the population of the capital is on the level of social welfare. It seems the same situation in New York. 
     
    The social benefit in Holland is less than decades ago. In the past it was possible to do nothing at all your whole life, nowadays that's impossible. I think that’s better.
     
    I read the books of John Fante and Bukowski and many interviews of Bukowski and Fante, two authors who described LA. They are popular in Holland, Germany and France and several of the books of Fante and Bukowski are translated in Dutch. 
     
    In particular the poetic way of writing of Fante is remarkable.
     
    Besides that I've a dozens of books of Bukowski of Black Sparrow Press or biographical books about Bukowski and the Beats. 
     
    I guess you know the books of those writers.
     
    My wife wanted to have a house in Holland otherwise I would never heve been re-emigrated from France in Holland. 
     
    My daughter and her boyfriend are looking for a house in a town near Amsterdam, Haarlem, near the sea, the woods and some friends. 
     
     
     
    M 02 maart om 23:24
     
     
     
    I don't know those books but will look into them, thanks. 
     
     
     
    Fred van der Wal 03 maart om 8:46 
     
     
     
    The first book of Bukowski “Postoffice” is as hilarious as his later works.
     
    Bukowski, born to lose, but transformed himself in a winner. I do like such people who start with noting at all, but have a talent for survival and the iron will power to succceed with the result fame and fortune.
     
    Of John Fante's "Ask The Dust" a movie on video is available-its a beautifull story of unfilfulled love- and Barfly from Bukowski too, with Faye Dunaway.
     
    In the Sixties Bukowski published in The Los Angeles Free Press, an undergroundpaper, that was available in soms bookshops in Amsterdam too. 
     
    (What happend in New York on sunday was the next day in Amsterdam going on). 
     
    Fante was a Hollywood script writer and author. 
     
     
     
    M 03 maart om 15:08 
     
     
     
    Oh, that Bukowski, I was kind of confusing him in my mind with Brunowski (the Ascent of Man TV series). Thanks
     
     
     
    M 23-4-2011
     
     
     
    Cool Fred, I like the reflections in the glasses
     
     
     
    xxxM
     
     
     
    On Apr 23, 2011, at 12:50 PM, fred van der wal wrote:
     
     
    oil painting 30 x 40 cm
     
    title: My only friend is fisherman's friend
     
     
     
    Fred van der Wal
     
    zportret olieverf 599.jpg

    Lees meer >> | 2 Reacties | Reageer | 775 keer bekeken

  • Kunst & Passie

    25 december 2011

     

    KUNST & PASSIE
     
    De uitgave van Thomas Rap “Toen werden schoot en boezem lekkernij” door C. Vergeer doet uitvoerig verslag van het seksuele leven van de Tachtigers. 
     
    Waarom trekt het seksuele leven van de Tachtigers meer aandacht dan dat van W.F. Hermans of de helaas te vroeg overleden prof. Piet Vroon? 
     
    Waarom spekuleert men nog steeds of Kloos homosexueel was en wel of niet met Verwey het bed deelde? 
     
    En wie was het eerste homovriendje van Couperus? 
     
    Hoeveel keer per dag masturbeerde die ouwe rukker Van Deyssel en welke hoeren bezocht hij regel matig en tegen welke prijs,die altijd te hoog is? 
     
    Wie wil eigenlijk weten welke bordelen de Tachtigers bezochten en wie van de jonge schil ders en schrijvers voor straf met een eeuwige druiper rond liepen? En wat heeft dit alles te maken met hun literaire prestaties? Het antwoord ligt voor de hand. 
    De tachtigers waren bezeten van seks in hun handel en wandel maar ook in hun levensbeschouwing. 
    Van Deyssel loeide immers dat kunst in de eerste plaats passie was. Schreef hij niet: ”De groote daad, de Daad, van de groote natuur, dat is de teelt, de paring, het zaad dat wordt gegeven en wordt ontvangen.” 
     
    Geslachtsdrift in het woord, dat wilden de Tachtigers. Ze wilden niets te maken hebben met de domineeskultuur, waarin zedige aseksuele, bloedeloze, bleke, kwijnende verloofdes en gades overvloeiende van genade en kuisheid die de onschuld van het kroost bewaakten. 
     
    Ze wilden gewoon leven en schrijven vanuit hun overlopende, loom zwaaiende zware kloten vol woest golvend springzaad. Het spoot gewoon alle kanten op. 
     
    Van Deyssel liet in zijn roman “ Een liefde” een vrouw mateloos masturberen en in een andere roman twee verliefde kost schooljongens elkaar heet en hartstochtelijk kussen voor zij over gingen tot de tegennatuurlijke geslachtelijke daad. 
     
    Niet iedereen was zo tolerant in die periode, bijv, van Eeden, die dankzij zijn christelijke opvoeding hoge zedelijke maatstaven had en die nooit heeft kunnen verloochenen, was het “ tolereeren van viesheden” door zijn geachte kunstbroeders een doorn in het oog. Hij schreef Van Deyssel dat hij naar goed christelijk voorbeeld zijn ogen zou willen uit rukken en op diens vlees met zijn hak zou willen trappen. Van Eeden kreeg als arts dan ook te maken met de fysiek verwoestende gevolgen van de vrije sexuele opvattingen; hij moest zijn artistieke vrienden voor een vriendenprijsje helpen, wanneer zij hem om advies vroegen over hun vele ongeneeslijke voort etterende geslachtsziekten en psychoseksuele moeilijkheden. 
     
    Auteur Vergeer maakt veelvuldig gebruik van de correspondentie van de schilders en schrijvers onderling, waarin het een en al sex en erotiek was wat de klok sloeg, zoals nu nog in de meeste brieven van kunstenaars bon ton is. 
     
    Zie o.a. de dundruk uitgave goud op snee met duim grepen gebonden in varkensleer met imprint van de verzamelde correspondentie van Fred van der Wal. 
     
     Vergeer legt de nadruk op een speciaal soort erotiek van de meer perverse kant waar de heren artiesten tuk op schijnen te zijn. 
     
    GEWELDIGE TIETEN 
     
    Waarom kan de ene auteur het ongestraft door de recensenten over een paar “ geweldige tieten” het in zijn proza hebben en wordt een andere schrijver door dezelfde hovaardige vertegen woordigers van de mandarijnenklasse gehoond als hij schrijft “ hij beukte zich meedogenloos in haar” en waar liggen de verschillen? 
     
    Het boek “ Afscheid van Meudon” van Em. Kummer staat bol van de “ geweldige tieten.” 
    Ze dringen zich op door de paginas heen. Dat is een gelukkige bijkomstigheid voor de lezer die aldus wakker blijft en vooral een waarheid als de volle uier van een koe. 
    Vele meisjes hebben immers geweldige tieten hetgeen van jongens meestal niet gezegd kan worden. Voor mij zijn tieten nooit het belangrijkste oriëntatiepunt geweest na een minnares in de sixties met een A-cupje te hebben bemind. 
     
    In Ton Anbeeks roman “ Sisyfus verliefd” is de hoofd persoon voortdurend met een broek vol van liefde en geilheid even een “zij” aan het “plat beuken.” 
    Kummer met zijn “ geweldige tieten” werd door de recensenten al helemaal geen botheid verweten, terwijl Anbeeks roman met de kwalifikatie Cosmo-proza werd afgedaan. Persoonlijk sta ik het de Celine vertaler, ex-legionair (die immers als ex-soldaat en in het leger afgetrainde gewetenloze beroepsverkrachter/moordmachine...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 565 keer bekeken

  • Ik ben met plezier lid van Arti et Amcicitiae

    25 december 2011

     

    "Ik ben met plezier lid Arti et Amicitiae te Amsterdam"
     
     
    SIND 1972 BEN IK MET PLEZIER LID KUNSTENAAR VAN ARTI ET AMICITIAE 
     
     
    De Maatschappij Arti et Amicitiae (= voor de kunst en de vriendschap), meestal kortweg Arti genoemd, is een Amsterdamse vereniging van beeldende kunstenaars en kunstliefhebbers, gevestigd aan het Rokin 112, hoek Spui. 
     
    De vereniging werd opgericht in 1839. 
     
    Achter de huidige gevel, die sinds de verbouwing in 1856 (J.H. Leliman) het aanzien van de panden tot een geheel maakt[2], bevinden zich tentoonstellingszalen, bestuurskamers en een besloten sociëteit. Het interieur is voor een groot deel ontworpen door de architect Berlage. Het erebord in het trappenhuis vermeldt een lange rij van illustere leden, zoals: Lizzy Ansingh, George Hendrik Breitner, de gebroeders Jacob, Willem en Matthijs Maris, Isaac en Jozef Israels, Lawrence Alma-Tadema, Hendrik Willem Mesdag, Jan Sluijters, Jan Toorop, Johan Hendrik Weissenbruch, Willem Witsen, Coba Ritsema. 
    Het aangrenzende voormalige pand van de Maatschappij tot Redding van Drenkelingen op nr. 114 werd de Geurt Brinkgreve Vleugel gedoopt en in 2009 bij het complex getrokken. 
     
    Arti wordt niet structureel gesubsidieerd en is onafhankelijk. In haar lange bestaan organiseerde Arti vele tentoonstellingen van het werk van leden en niet-leden, zoals: Van Gogh, Chagall, Liebermann en Franse impressionisten. Het huidige tentoonstellingsbeleid is voornamelijk gericht op eigentijdse kunst. 
     
    Het VPRO-radioprogramma Welingelichte Kringen werd van 1974 tot en met 1997 uitgezonden vanuit de sociëteit. 
     
     
    In 1967 werd de Zeeuwse contraprestatie schilder Teun Nijkamp met veel moeite lid, ondanks bezwaren van uit de selectie commissie. In 1972 werden de realisten van Galerie Mokum w.o. Fred van der Wal lid dankzij voorspraak van de Amsterdamse schilderes/...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 632 keer bekeken

  • De ware rampetampende kunstenaar van weleer sterft uit

    25 december 2011

     

    DE WARE RAMPETAMPENDE KUNSTENAAR VAN WELEER STERFT UIT EN RAAKT GEFEMINISEERD! EEN RAMP
     
    De echte kunstenaar sterft uit. Nederland wordt enkel nog bevolkt door artistieke mietjes die twijfelen aan eigen kunnen en zich laten commanderen door de vrouwtjes. Slome duikelaars, dikbuikige, voor de buis hangende dulle mannen zonder spannende baan en dito uiterlijk met vol gevreten pensen op spillenpoten, waggelende Peking eenden, pruimentaarten, Jan Hennen, veelal afkomstig uit krank zinnigengestichten en zonder veel scholing.
     
     
    Onzekere, half homofielterige schepsels die bang zijn voor vrouwen en geen actie durven ondernemen omdat ze onder de pantoffel zitten.
     
     
    Op zijn best? Circusclowns! De eeuwige verliezer zoals in Amerikaanse soaps afgeschilderd.
     
     
    Er zijn cursussen “Zoek  de wildeman in jezelf” waar deze softies worden herschoold. 
     
    Iedere deelnemer krijgt bij binnenkomst in het klaslokaal dat sstemmig verliccht is door TL balken een knuppel uit de zak om te leren hoe ze de vrouwtjes plat krijgen door eerst neer te knuppelen en dan bij hun haren het hol binnen te slepen, zoals de vrouwtjes onderbewust fijn vinden. 
     
    Freud zei al dat de vrouw door haar fysieke vormen geschapen is om te lijden. De lul regeerde eeuwen lang als knuppel in het hoenderhok.
     
     
     
     
     
    De Nederlandse vrouw is wanhopig, maar haar redding is nabij. Want mannen zien nu ook hun eigen falen in. Onder het motto ‘emanicpeer remancipeer groeipeer’ biedt Stef van Suchtelen zijn onzekere seksegenoten middels een cursus de mogelijk om eindelijk weer een échte man te worden, ook al is het maar voor één dag dat ie de vrouwtjes plagen mag.
     
     
     
     
    Het eerste deel van de trilogie “Eerherstel voor het mannenvel” van Fred van der Wel behandelt de basis voorwaarden voor de man. Inhaalslag en resetten van de fabrieks instellingen, want zo heeft de Schepper het niet bedoeld..Even op de juiste knoppen drukken en dan ook echt doordrukken. De Andere Tijden van de slappe hap zijn vooorbij. Het heeft ook niets met de evolutie theorie te maken, want de cursusleiding is overtuigd van het creationisme als enige juiste mens visie.
     
     
     
     
     
    ‘Mannen zijn hun eigen scheppende kracht kwijt, het zijn geen echte kerels meer. Kijk maar eens om je heen, alle mannen zijn lief, braaf en aardig in hun roze TuTu op Spitzen. De sukkels! Waar blijven de fervente hoerenlopers? De killers? De sex addicts? Of is dat geen mannelijk principe?’
     
     
    Wat dan wel echt mannelijk is?
     
     
    ‘Actie, initiatief nemen, door roeien en ruiten gaan als een commando en zelfverzekerd zijn ten opzichte van de vrouwtjes. De vrouw aals wipkip zien, baarmoederlijke broedmachine, lust object, draaibaar, grijp- en graaibaar in de droogkuis, de disco en het frietkot!’
     
     
    Tijdens de cursus, die een heel weekend duurt, leren de mannen doelstellingen bepalen, zelfvertrouwen te vergroten en werken ze aan goede verbale en non-verbale communicatie, zelfkennis, stemgebruik en praktische zaken als tafelmanieren en koken.
     
     
    Koken? Dat is toch heel vrouwelijk?
     
     
    ‘Wij doen echt mannen koken, geen kleine kut cakejes bakken of potjes mosselen maar kip levend villen en bereiden. Konijnen uit hun jas helpen, hoor ze gillen, kreeften levend in kokend water kwakken, onverdoofd slachten. Klettern en abseilen aan een touwtje, bungee jumpen, parasailen, overlevingstochten, kanoën op de Niagara Falls. En sushi maken, dat is makkelijk en stoer. De grootste lul kan het. En als dat niet lukt laat je maar een haring naar binnen glijen? Waarom Haring? Daarom haring! De mannen zijn er tuk op omdat haring naar gezonde kut ruit!’
     
     
     
     
     
    Oerman Otto Oerol
     
     
     
     
     
    Otto Oerol, zelf als olijke carnavalsgast ook hard op weg een echte man te worden, weet wel wat de oerman van weleer heeft doen veranderen in het 61-jarige lieve, brave en aardige bejaarde jongetje dat hij nu is.
     
     
    Het antwoord daarop is de vrouw zelf die in hara aaanminnige hoofdje wel weet wat zij wil.
     
     
    ‘Door de feminilogisering van de afgelopen jaren is de man langzaam ‘ont-man-d’. Gecastreerd. Door alle aandacht voor de vrouwtjes en haar wensen is de mannelijkheid in versloffing en verstoffing geraakt.
     
     
    Mannen weten niet meer wat het betekent om man te zijn. Ze worden opgevoed door moeders die stimuleren om lief en braaf te zijn. Maar door gebrek aan een manneninwijding zoals alle oerculturen die kennen en vervangen is door soft gedoe met pedofiele patertjes en pastoortjes, komen ze nooit uit die ‘lieve’ fase.’
     
     
     
     
     
    Stemgebruik suikerbuik
     
     
     
     
     
    Cursist Bertus Braadworst is ook helemaal om.
     
     
    ‘Of ik er als een andere inversie-emancipatorie man uit ben gekomen? Je verandert je geschiedenis en set aan vooroordelen niet in één curus, maar het was wel heel leerzaam. Een eye opener. Toch zie ik het als identiteits diefstal, maar daar kom ik ook nog wel oveerheen!’
     
     
    Vooral met de praktische tips over het stemgebruik dat een octaaf naar beneden moest en  de nichterige kleding – ‘de zakken op mijn broek zaten te ver naar achter of te ver naar voren, het kruis hing te laag, waardoor ik veel dikker leek en onbewust vrouwelijke vormen was gaan aan nemen.
     
     
    Het pakkie sjek mocht ik ook niet meer in de kont- of vestzak mee dragen. In de andere vestak had ik altijd een bundel bankbiljetten. Het leek wel alsof zukke tieten had. De vorm van een gloeipeer. Ik reali seerde me dat niet. Mijn zelfbeeld en broek zakte er van af toen ik er op gewezen werd.’
     
     
    Ik zie in mijn artistieke omgeving veel mannen die eigenlijk geen man meer zijn.
     
     
    Toen ben ik voor de spiegel gaan staan trok mijn behahaha recht, sppande de jarretelgordle aan, keek of mijn nada wel recht zat van mijn nylons 15 denier, schikte mijn nerveus opgesneden tangaslipje om de ballen in het gareel terug te dwingen tot ik begon te jodelen en kwam tot de conclusie dat er voor mij misschien ook nog wel een intercultureel multiraciaal ontwikkelingsgebied was.
     
     
    Mannen van nu zijn volgens Fred van der Wal te veel bezig met zittend plassen en het pleasen van de vrouwtjes en doen te weinig wat ze zelf willen.
     
     
    ‘Ook weten we ons geen houding te geven tegenover op de voorgrond tredende vrouwen met agressieve knockers in hun bloesje, verbaal begaafde bitches en zijn we te veel gericht opgehoorzamen in hhet veld van de menselijke relaties. Het is nog steeds zo dat de vrouwtjes reageren: Geen nieuwe bontjas? Drie maanden niet neuken! Geen zitkuil van gelooide olifantenhuid met slagtanden voor het afstapje? Tien jaar geen sex!’
     
     
     
     
     
    Femanisering
     
     
     
     
     
    Kobie  Kouters die onlangs met haar vriendin Stef van Elzen pleitte voor totale feminisering, mannen die het werk en de zorgtaken delen, ziet de feminisering van mannen terug in het onderwijs waar vrouwelijk ingestelde man schering en inslag zijn bij het kutje kleien op de handen arbeid les.
     
     
    ‘Jongetjes moeten braaf in de hoek zitten punniken of breien maken en mogen vooral niet rouwdouwen als echte rabauwen.’
     
     
     
     
     
    Beffen
     
     
     
     
     
    Hoewel jongetjes zich dus steeds meer als meisjes moeten gedragen, betekent dat niet dat ze vrouwen ook begrijpen. Tijdens de cursus was psycholoog Ploos van der Pols, bijgenaamd tante Pollewop,  aanwezig om alle prangende vragen van de mannen te beantwoorden.
     
     
     
     
     
     ‘Ze waren niet te stoppen, de stakkerdjes. Het begon heel simpel met vragen over oogcontact met de vrouw, maar het eindigde met vragen over wat vrouwen lekker vinden in bed en hoe lang je wel niet moet beffen voor mevrouw genegen is de warme hap op het komfoor te zetten.
     
     
    Eén uur, twee uur, drie uur beffen raad ik dan altijd in doorsnee aan, zo lang de mossel niet helemaal rauw is en de tong van schuurpapier zijn er geen duidelijke bef bezwaren aan te voeren in onze optiek.
     
     
    De befbezwaarden onder ons kan ik daarmede gerust stellen dat er een avond bef les voor beginners wordt ingelast in komende slip cursussen op het sirkwie van de intermenselijke omgang tussen de sexen. De leiding heeft een fotomodel gevonen waar op de heren kunnen oefenen. De nieuwe cursus is al vol geboekt.’
     
     
     
     
     
    Maar verder moeten de vrouwtjes zich volgens de psycholoog  vooral niet te veel bemoeien met de opmars van de echte man.
     
     
    ‘Vrouwen moeten nu effe hun rebbelende bek dicht houden, wij bemoeien ons ook niet met de feministen. Dit zijn mannenzakken, daar hebben de vrouwtjes niks mee te maken.’
     
     
     
     
     
    fred van der wal says:
     
     
     27/08/2009...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 524 keer bekeken

  • Trio Inferno

    25 december 2011

     

    BIOGRAFIE THEO KARS O.A. OVER KEES B. EN BOUDEWIJN VAN H. 
     
    TRIO INFERNO 
     
    Theo Kars heb ik eenmalig ontmoet, hij maakte weinig indruk op mij, zijn toenmalige vriend Kees B., zoon van een notaris te Heemstede , woonde enkele straten verder dan de J.C. van Oostzaanenlaan waar ik van jan. 1957- mei 1967 woonde heb ik enkele malen in Heemstede en Haarlem ontmoet via Dirk M. een gesjeesde student economie. 
     Het was het jaar 1966 waarin voor mij veel mis ging. 
    Boudewijn van H. heb ik nooit ontmoet en mij desondanks enige tijd geleden een hate mail stuurde op het weblog van journalist Renzo Verwer met een verzonnen verwijt dat ik bij de staat mijn hand op zou houden. 
     Hoe hij zich dat voor stelde vermeldde hij niet. 
     Het is algemeen bekend dat meneer Boudewijn van H. nog nooit van zijn leven iets anders heeft uitgevoerd dan enkele slecht geschreven boeken publiceren over hoeren bezoek en parasiteren op oudere dames met veel geld en ruime woningen. 
     In de HP heeft hij daar enkele malen uitgebreid kond van gedaan. 
     Ik heb echter altijd een eigen inkomen gehad nadat ik in 1976 uit de BKR ging dus niemand heeft iets te klagen. 
    Kees B., Boudewijn van H. en Theo Kars baarden begin jaren zestig opzien met een geraffineeerde oplichtingszaak waarbij de Rijkspostspaarbank meer dan een ton lichter werd gemaakt. 
     De grootvader van Kars, agent voor een levensverzekeringsmaatschappij heeft eeen tijd in de gevangenis gezeten vanwege oplichting. 
     Alle drie verdwenen de vrienden Kars, van Houten en Kees B. na een veroordeling het gevang in en Kees B. kreeg bovendien een stevige uitbrander van zijn vader. 
     Het gestolen geld , 180.000 gulden, mei 1965, werd naar men zegt in hoofdstedelijke literaire kringen besteed aan de oprichting van een literair maandblad “Tegenstroom”. De oplichtingszaak met hoofddaders Theo Kars ( 2 jaar celstraf) Boudewijn van H. en meeloper Kees B. was groot nieuws in de pers van de zestiger jaren. 
     
     Auctor intellectualis van het oplichtingsplan is volgens het boek van Kars Boudewijn van Houten die een “lucratieve misdaad” wilde plegen en daarvoor informatie kreeg van Simon van V. die wist hoe valse buitenlandse postwissels te verzilveren waren. Kars schrijft op pag. 31 van ‘Memoires van een slecht mens. Deel 1: 1940-1964’, Athenaeum-Polak & Van Gennep, 360 p dat hij onmiddellijk geestdriftig was over het plan, net als Kees B. 
    Over het oplichten van de RPS schreef Kars “De vervalsers” 1969 en “De huichelaar” 1978. 
    Het is opvallend dat in een interview in VN Kars wel spreekt over Boudewijn van Houten als mededader, maar niet over Kees B. waarbij aan te tekenen dat hij deze naam wel in zijn boek vermeld. 
    Waarschijnlijk is de oorzaak de academische status van Kees B. dat hij hem niet bij naam durft te noemen. 
     
     
    De eerste abonnee van “Tegenstroom” was W.F. Hermans. 
     
     
    Het literaire maandblad “Tegenstroom” keerde zich tegen alle levende schrijvers behalve W.F. Hermans en Gerard Kornelis van het Reve. In het bijzonder werd Harry Mulisch op de korrel genomen door Kars. 
     Voorts bewondert Kars Multatuli. 
     
    Kars in “Memoires van een slecht mens” pag 31: 
     
     “Er ontstond een soort lynchstemming tegen ons. Henk Hofland vertelde dat op een avond, kort na het verschijnen van het tweede nummer van “Tegenstroom” in de Amsterdamse kunstenaars sociëteit De Kring opeens een groepje aangeschoten bewoners van het literaire ddorp op het idee was gekomen in het holst van de nacht naar ons adres in de Reguliersdwarsstraat te trekken om ons daar hun ongenoegen over ons bestaan kenbaar te maken en Jan Cremer hen er met moeite van had kunnen weer houden dit plan uit te voeren”. 
     
     In Heemstede, Aerdenhout en Haarlem was het een veel voorkomende zaak dat rijkeluis zoontjes uit verveling en gebrek aan ouderlijk toezicht het semi criminele pad op gingen, dus niets nieuws onder de Kennemer zon. 
    Kees B. heb ik in 1966 horen optreden in een jeugdhonk in Aerdenhout waar hij Jaap Fischer achtige liedjes zong bij een gitaar. 
    Zijn teksten waren opvallend goed. Hij had een beter publiek verdiend. 
    Herfst 1966 opende Kees B. een tentoonstelling van Dirk M. en mij in Hillegom met een performance in de stijl van Beat Dichter Allen Ginsberg waar ik van stond te kijken. 
    Ik ging met mijn vaste stapmaatje/bloedgabber...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 702 keer bekeken

  • De abstracte kunst, een veelkoppig monsster

    25 december 2011

     

    Het kind met de vele namen. 
     
    De abstracte kunst;  een veelkoppig monster.
     
    door Fred van der Wal 1978, Veenwouden
     
    Het signalement is al jaren bekend; bijzondere kentekenen zijn er niet. Zijn opsporing is, dankzij zijn ont sporing, op Hoger Hand verzocht, dood noch levend is hij iets waard, hij is het monster zonder waarde : de abstracte schilder. Een veelkoppige draak, een beschamende vertoning, deze hoer van Nieuw Babylon. Zijn koppen dragen vele namen abstract expressionisme, action painting, geometrische abstractie, colour field- of hard edge painting, lyrische abstractie of de nieuwste flauwekul Fundamentele Schilderkunst, om van het geklungel van de Nieuwe (?) Wilden maar te zwijgen. Voer voor kunsthistorici en hysterici. 
     
    De abstracte schilder:Aan het ene oog is hij stekeblind, het andere is overtrokken met een kwaad aardig zil verkleurig verhoornd vlies, het derde oog een kankergezwel, gedoopt in terpentijn, roest bruin van kleur, de tand des tijds etste een dollarteken in de pupil. Hij loert blind van de drank dwars door bankkluizen en portefeuilles deze lippendienaar van het kapitalisme. Hij taxeert. Uit zijn half geopende bek, de sluiting is al jaren defect, de geur van een slagerij. Het tandvlees zwart, de afgebrokkelde stompjes ivoor de grafzerk en getekend door nicotine, syfilis, goedkope wijn deze travestiet in de nieuwe kleren van de keizer, de net nylons bijeengehouden met nagellak, hijgt hij als hij de verf op het doek smijt, snikt: en steunt als een goedkope hoer na haar dertigste klant die dag. 
     
    Een eigentijdse Prometheus geketend aan de rots van zijn onmacht zijn gebrek aan talent, dat blok aan zijn been zijn corruptie zijn slijmerigheid,geindoctrineerd door zijn onmondige akademie lera ren. Achteloos roept hij van achter zijn masker Voedoe bezweringen tegen die honende tegen stander; Het Gezond Verstand. Het hemels vuur blijft uit en elke avond komt de adelaar Fred van der Wal als spotvogel en pikt homerisch lachend zijn aangegroeide lever. Rondom het slachtoffer de veelkleurige uitwerpselen in cobra stijl, zijn artistieke testament; de roem die stinkt. Het rom melt in zijn darmen. 
     
    Na de pauze van de klucht de meesterstruuk: Hij braakt konijntjes. Steunend sleept de artistiek in valide abstracte schilder zich voort. Zijn ene kruk is Kandinsky, de andere Mondriaan. Roerend zijn ze het eens; hij zwaait van links naar rechts deze pendule zonder wijzers.
     
    Voor 99,9 % van de beeldende kunstenaars is de avant garde van zestig jaar geleden recent. Voor mij yesterdays papers rijp voor de afvalbak. Er kleeft varkensbloed aan de handen van de abstrac te charletan. Hij is onrein. Elke wanklank uit zijn bek is een leugen. Zijn merg is van piepschuim, zijn vlees rot en in zijn beenderen regent het pijpenstelen. Uit zijn onmachtig geslacht druipt etter. Zijn kunsthart heeft hij verpand aan het artistieke gooi- en smijtwerk op de kermis van de ijdel heid, de internationale kunstmarkt. Uit zijn zitvlees groeien geleende pauwenveren en waar hij gaat om zwermen wolken parasieten hem. Soms, als hij kunstluizen als E. de Wilde of het levende lijk Sand berg wil vermaken buigt hij zich voor over in het stof en halen zijn skelethanden de oog ballen uit de holle kassen om er stuiterbal mee te spelen. Het vuur schiet hem uit de opportunis tische sloffen hij is een zandberg, neemt de vorm aan waarin je hem giet,in zijn achilleshiel draagt hij een groot beeldkleurenbuis met afstandsbediening. Hij trekt zich het wereldleed aan in het algemeen en zich zelf af in het bijzonder. Wereldleed? Staat hij er niet boven op? Het liefst blijft hij op zijn heil ige stoel zitten en verroert zich niet uit angst voor een trap onder zijn krakende reet. Hij schreeuwt zijn vragen naar een standbeeld van lucifershout, krijgt geen antwoord en kraait: wie zwijgt stemt toe. Luidkeels en op overspannen toon declameert hij uit volle borst een tekst van een smerig stuk pa pier; een besmeurde kotszak; het cobra manifest. Uit de binnenzak van deze licht brenger steekt de linkse Lucebertiaanse oostgeblokte loftrompet het muziek instrument van deze moderne ratten vang er van Hameten bestaat uit een fopspeen, gekóppeld aan een blikken trechter en kunstig verbonden met een pad vinders­fluit. Het fluweel waar hij op zit is vochtig, stinkt en aange tast door schimmels. Zijn seks is tegen natuurlijk; het loont de moeite niet. Kwijlend verorbert hij de internationale kunst bladen. Hij is het kind met de vele namen, in zijn hersens weeft een tarantula zijn web van fan tasie fabels en folkore en rent steeds hetzelfde rondje. Zijn gebroken brood is klef van deeg, de wijn ge perst uit compost zijn wartaal besmet, zijn handen beven, zijn oren zijn dicht geslibd door kunsthis torisch gewauwel, iedere ochtend maakt hij de kachel aan in de hoop dat de inspiratie hem zal ver warmen.. 
     
    Zijn ministerie van propaganda is bet Stedelijk Museum te Amsterdam, dat psychopaten asiel, die kweek bak van artistieke infectie. Zijn artistieke boodschap? Gemompel van een bedelende junk. Deze bastaard heeft geen stamboom. Hij schreeuwt in zijn kartonnen toeter: He who thinks will lo se his place in heaven. Niemand luistert.Nieuwe vogels nestelen zich achter de oren van de papier en tijgers en persmuskieten. Abstract schilderen is als koud vuur. Risicoloos kinderspel. Greasy Kid Stuff.
     
    Wat heeft beeldend kunstenaar Fred van der Wal toch tegen zijn-'befaamde collega Koarel Appel?
     
    ”Helemaal niets,” zegt F. , gedoodverfd als  desperado (wanhopige woesteling) in het buurthuis hier op de hoek en haalt de schouders grimmig op.
     
    ”Integendeel, ik bewonder en vereer hem, een zakenman van allure, een grootheid. Een profeet. Ik heb een foto van hem boven mijn bed hangen, Zondagsochtends aanbid ik hem als alle kerkinte rieurschilders in de kerk een schuit vol psalmen leeg zingen. Wat Koarel maakt, smaakt. Koarel is me toch een joekel van een kunstartiest. Hij ken d'r wat van. Ik vind hem ook minstens zo goed als het duo Kluitman en van Es. Als Koarel langs komt sta ik aan de kant van de weg met m'n pet voor de gulp en lik de opspattende modder op die zijn otomobiel verspreid. Dat is het ware discipel schap. Die Koarel: Wat 'n klasse; Wat een stijl: Wat een man! Een echte breedgeborstelde ras ar tiest in bet bezit van de speciale kwast. Hij spet tert, plet, spat, stampt, beukt, bonkt en balkt uit alle gaten en hoeken.in 't wilde weg,dat 't een lieve lust heeft. Zuipt zich de kolere om z’n onder navelse waterleiding to ontsmetten en gaat daarna met die handen als kolenschoppen in bed te keer dat de buurt er schande van spreekt. Ja, wie zou zo geen kunstartiest willen wezen? ”
     
    ”Maar waarom ”, zo vragen wij voorzichtig, omdat wij zijn reputatie als realistisch kunstecshilder kennen, ”valt u toch steeds die overschatte al lang achterhaal de klad schilders steeds weer aan? ” 
     
    ”Och ”,  zegt de als rancuneus bekend staande fijnschilder en grimlacht fijntjes. Zwijgt vervolgens lange tijd en lijkt diep na te denken.
     
    ”Och, allerlei dingen,die ik niet zo gauw kan opnoemen. Of toch wel. Wacht eens eventjes: de kunst subsidie betaalt maar anderhalve ton per jaar aan mij uit en daar moet hard een nul achter, ik heb nog steeds geen privé vliegtuig,,  geen motor kruiser met ingebouwde concubine en mijn chauffeuse liet het verleden jaar een dag door griep afweten. Allemaal de schuld van de maatschappij. Alles zit ook tegen. Nogal logisch dat ik crimineel word. Zo komt een mens tot rare dingen. Ik heb laatst nog in bet Stedelijk Museum (die suppoosten lopen toch de hele dag to maffen of to slaap wandelen) wat verf met een Stanley mes van een Lataster gekrabd. Ach, wat verf van zo’n abstract; geen hond die er wat van merkt. Die klatsj-klatsj artiesten en kladschilders zijn ziende blind. Zom bies! Die gouaches van Jan Sierhuis, na een dag ligt de verf er af, je kan ze zo gaan opvegen. Een knoeier is ie, technisch is 't zo'n onbenul en dan dat gecultiveer de plat Amsterdamse spraakje, ik kots daar op, die man zit zijn leven lang in de artiesten steun, maar heeft wel drie huizen in eigen dom. Al die abstract expressionistische schilderijen storten van ellende in el kaar. Er blijft gelukkig niets over van die rotsooi.
     
    Ik ben de draaideur waardoor heen die abstracte kladschilders spoorloos in het niets verdwijnen. Een open deur? Die trap je niet met een glazen muil dicht. Ik ben assepoester niet. En Jan Sierhuis niet de prins. Als ik toch moet trappen trap ik het liefst zo hard dat die abstracte schilders als drie trapsraketten de ruimte in schieten om als spionage satellieten rond de aarde te cirkelen voor ze ver branden. Daar zijn ze net goed genoeg voor die abstracten, om als kunstmaan met hun telelenzen op veilige afstand de Grote Internationale Voorbeelden uit de kunsthandel goed in de gaten te houden en zo snel mogelijk te imiteren. Hollandse abstracte kunstenaars zijn de Japanners van Europa; groot in imitatie, klein in originaliteit.
     
     
     
     
     
     
     
     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 561 keer bekeken

  • Kunstwereld overheidsfiliaal van hielenlikkers

    25 december 2011

     

    "Kunstwereld overheidsfiliaal van hielenlikkers"
     
    DE KUNSTWERELD IS AL DECENNIA LANG EEN FILIAAAL VAN DE OVERHEID COMPLEET MET HIELEN LIKKENDE PALADIJNEN ONDER DE KUNSTENAARS DIE NAAR DE PIJPEN DANSEN VAN AMBTENAREN 
     
    En paar weken geleden was ik met Misja en Sjaalmans in Haarlem. We liepen de kring loopwinkel De Schalm binnen. Ik vond er een paar boeken die niet meer dan een euro of twee kostten. 
    Op de slecht gestemde piano in de zaak speelde ik een boogie. Ik liep door naar achteren waar de afdeling boeken is gevestigd. Ik vond er het een en ander. 
    Een boek over de BVD, een boekje over de Kennemerduinen door Dr. E.C.M. Roodenburg waar ik nog les van kreeg aan de DCK, Koepellaan 8, in de grote witte villa vlak tegen het Bloemendaalse bos aan. 
    Het belangrijkste boekje dat ik in De Schalm vond was “De Gijzeling Van De Beeldende Kunst” uitgegeven door Meullenhoff, 1997, van de hand van Riki Simons, een publiciste die ik al geruime tijd volg en haar non conformis tische visie op het bestel der kunsten, in het bijzonder de Beeldende Kunst, gaarne verneem, alhoewel ik op sommige punten haaar visie niet bepaald consistent vind en te kritiek loos gebaseerd op de algemeen aanvaarde rode kunst historische lijn in de kunsthistorie van de twintigste eeuw. 
     
    In elk geval is zij één van de zeer schaarse publicistes die niet mee huilt met de kunstwolven in het moderne kunstbos, alhoewel ik haaar verhaandeling over Duchamp zo-zo vond en eigenlijk totaal overbodig daar het geen nieuwe gezichts punten op leverde en slechts voor total leken informatief. 
     
    Riki Simons doorliep de kunstacademie te Tilburg en volgde post graduate opleidingen aan twee academies te Londen. Vanaf het begin van de jaren ’80 publiceert zij over hedendaagse kunst. In NRC Handelsblad, indertijd in het nu al lang verdwenen Avenue, Money, Interme diair en Esquire. 
    Het doorlopen van een kunstacademie is eerder eeen brevet van onvermogen dan een pluspunt in mijn opvatting. 
     
    Op de achterflap van haar kritiese boek “De Gijzeling Van De Beeldende Kunst” stelt zij duidelijk dat de kunst in het slop zit. Zal wel, denk je dan als je die op zichzelf staande mededeling leest. 
    Verzamelaars in Holland zijn er niet en het jongere publiek interesseert zich niet voor kunst. Dat ligt aan het aanbod en de verdomming dankzij de ruk naar politiek rechts. Het aanbod van kunst wordt eenzijdig bepaald door zogenaamde “kunstwetenschappelijk” geschoolde museumdirecteuren en ambtenaren, die met allerlei regelingen en subsidies de dienst zijn gaan uit maken in de kunstwereld van nu. Hoe kunsstwetenschappelijk deze directeuren zijn is betrekkelijk. Ex- directeur Mr. E. de Wilde was advocaat en de communist Jonkheer (sic) Sandberg grafisch ontwerper. 
    Zij cultiveren voor alles hun eigen onmisbaarheid, goed gesalarieerde posities, uitstekende pensioenregelingen en snoepreisjes naar vooral de VS op kosten van de belasting betaler, want wat we ver haalen iss lekker een in het socialistissche persspectief is dienen wij te streven naar een vals internationalisme. Alle Menschen werden Brüder, de artiestene zijn het al, is hun devies. 
    Riki toont aan hoe kunstwereld een filiaal van de overheid werd. Ontoegankelijke kunst van een wereldvreemd karakter werd de geïnteresseerde opgedrongen, die zich afwendde van door ambtenaren georganiseerde tentoonstellingen waar één of twee bezoekers vaker regel dan uitzondering waren. 
    Eindelijk waait er een nieuwe wind door kunstenaarsland n wordt er in bescheiden mate geknabbeld aan de honderden miljoenen die de gesubsidieerde kunstsector nog steeds op strijkt en slechts een kleine groep van profiteert. 
    In de inleiding van haar boek beschrijft Riki Simons kort een bondig hoe de overheid de zogenaamde vernieuwende, ware kunst als overheidszaak aan zich getrokken heeft en zichzelf met zijn ambtenaren apparaat de hoofdrol meent te vervullen als opponent van het door dit soort ambtenarij verafschuwde publiek. 
    Wie daar anders over denkt wordt betiteld als reactionair, burgerlijk, dom, bekrompen en conservatief. 
    Lange tijd sinds de tsunami van abstracte en expressionis tische slechte schilders, epigonen, veelal afkomstig van de Rijksacademie, maar ook van andere academies in de jaren vijftig, zestig, zeventig en tachtig werd de voorkeur voor traditioneel schilderen en beeldhouwen beschouwd als “rechts” met directe verwijzingen naar het utopistisch realis me van de Nazis en “links” met de obligate museum vookeur voor abstractie, concept- en performance “kunst”. 
    De galeriehoudster Dieuwke Bakker van Galerie Mokum ving de kritiek van de linkse progressieven te Amsterdam op haar promoten van realistische kunst op door in 1967 een samen werking voor een jaar aan te gaan met de Anne Frank Stichting en het exposeren van werk van Sal Meijer waarmee zij succes had. 
    Waarom ze mijn door Engelse en Amerikaanse pop art beinvloede tekeningen en schilderijen SS kunst noemde is mij nog steedss niet duidelijk en wellicht te wijten aan haar ontbe ren van elke kunsthistorische kennis.  
    De begenadigde schilder Matthijs Röling kreeg in 1961 in De Telegraaf een kritiek van kunstcriticus Ed Wingen dat zijn figuratieve kunst “fascistisch” zou zijn. De tijden zijn veran derd langzamerhand. 
     
    Recensent Sven Lütticken: Naast kritiek op de overheid is kritiek op ‘kunstweten schappers’ een rode draad in het boek. De beeldende kunst zou veel te veel zijn geclaimd door op hol geslagen intellectuelen. Simons verheerlijkt de “vrije, onafhankelijke kunstenaar” die een “gedreven, eigenzinnig individualist” is en niet door ingewikkeld geschrijf en gepraat wordt belemmerd. 
     
    Uit Simons’ afkeer van betutteling van de kunstenaar, of dat nu door de overheid of door theorieën gebeurt, blijkt een fundamentele romantische visie – de kunstenaar is een individualist die zich niet de wet door dolgedraaide kunstwetenschappers laat voorschrijven. 
    Anderzijds moet deze geromantiseerde kunstenaar perfect harmoniëren met een al even geïdealiseerde galeriehouder en dito verzamelaar. 
     
     
    (wordt vervolgd) 

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 575 keer bekeken

  • Ik ben de schilder van de háát!

    25 december 2011

     

    "Ik ben de schilder van de haat!"
     
    De verwijten van sadisme, masochisme, lingerie fetisjisme en andere bizarre sexuele smeerlap perij of  perversiteiten die de schilderijen en per soon van Moesman opriep kreeg U ook regelma tig te horen o.a. van de E.O. programma maker drs. Hans van Seventer, de waterverfschilderes Jeanne van de Heuvel maar ook van de alerte Hanneke F. waarmee U na 12  jaar hoffelijke, rimpelloze omgang mee gebrouilleerd raakte zo als met zo vele kalvinistiese dames uit het verle den om over Els D. maar te zwijgen konnekties waarvoor bij U bij het minste of geringste de weg terug definitief is afgesloten, want wie breekt met de gereformeerde naaste moet dat volgens de regels van het spel in dit aardse tra nendal ook goed doen,zegt U al sinds mensenheugenis. Nooit heeft U als schilder van de haat (leed verwek kend èn verzachtend, maar met mate en dit lles langs lijnen van geleidelijkheid) in Uw leven een konflikt bij gelegd of een ku bieke millimeter toe gegeven, het geen heel ken merkend is voor Uw specifieke kosmiese visie die U al in 1983 samen vatte als Het Sadistiese Uni versum van Fred van der Wal…Uw adagio  is niet alleen oog om oog, tand om tand, maar gaat veel en veel verder als over tuigde aanhang er en beoefenaar van het  sado masochisme!Uw wereld bestaat immers uit slaven en Meesters, slavinnen en Meesteressen en U, Fred van der Wal bent een echte Grootmeester van den beginne af aan!
     
     
     
    Dáár heeft U volkomen gelijk in: De schilder van de haat, dat ben ik, Fred van der Wal! Niets mooiers dan een hoog oplaaiende brouille als een oud testamen ties brandend braambos met een gerefor meerd lid van de andere sekse, want dat hitst lekker op, daar kan met gemak een uitslaande binnenbrand van komen met alle gevolgen van dien.Je hebt mens en die al draaierig worden als je het woord  “kut” om de 10 minuten in de mond neemt.Ze willen dat je keurig naar het toilet gaat,de mond spoelt, een schietgebed je opzegt en na afloop de handjes wast met desinfek terende middelen als je aan je eigen of aan ander mans lekkers hebt gezeten. Nou,ik lik mijn handen nog liever af.Geen lekkerder lucht dan eigen lucht! Er zijn mannen die met heel veel naas teliefde in de leren broek als toilet slaaf de rol van w.c. papier zonder morren overnemen op hevige aandrang van hun Meester(es).Volgens die amateur nep en na maak dominee die fijn gristullukke teken leraar  H. P., die Friese geborneerde sukkel, die inhoudsloze talentloze boerenlul uit Leeuwarden, tijdens zijn studie periode aan de Akademie Miner
     
    va het lach nummer van alle leraren vanwege zijn ontberen  van elk talent en dankzij z’n gebrek aan intellekt herhaaldelijk zakken voor het onderdeel perspektief van de M.O. akte, die H.P. die zelf niet eens kan tekenen en ‘t ook nooit zal leren, net als zijn gefrustreerde kollegaat jes D. H. en die vrije tijds artiest R. K. van de NHL te Leeuwarden  (ze moeten maar eens langs komen dan schop ik met liefde als black belt karateka het licht uit hun ogen met een ura mawashi geri.Ik stamp g.v.d. nog altijd dwars door 6 cm. hout heen, dus de kloten van een paar NHL pikkies op sterk water kunnen d’r ook nog wel bij als trofee op de schoorsteen) rollen de vloeken de hele dag door ons huis en volgens de fijn besnaarde christelijke journalist,de modieus ge klede licht homofielterig ogende ingevoelige in kek ke pantalonn tjes gehulde vrije tijds evangelist/...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 564 keer bekeken

  • Kunstcritici! Práát me er niet van!

    25 december 2011

     

    "Kunstcritici: Práát mij er niet van! We hebben zeker vijftiendui"
     
    Kunstcritici: Práát mij er niet van! We hebben zeker vijftienduizend kunst behabeschouwers…wáár hebben we het eigenlijk over?
     
    DE FRED VAN DER WAL ONE LINER VAN DE WEEK: IK HEB ALTIJD MIJN EIGEN BAAN GETROKKEN. KUNT U NOG TREK KEN, TREK DAN MEE!
     
    “Kunstcritici: Getverdemme! Práát mij er niet van! We hebben zeker vijftienduizend kunstbeschouwers en dan wil ik het nog niet eens hebben over die tienduizenden kunst historici die de hele dag uit d’r lui zullie d’r neus lopen te vreten, want dat is helemaal tuig om over die fluwele Engelse boy van de VU maar helemaal te zwijgen, want die heb ik nog aan een huis geholpen en zoals onder gereformeerden de normaalste zaak kreeg ik ook in dit geval stank voor dank!
     
    Zo ga ik gaarne rond en doe mijne goede werken voor den ander. 
     
    En die beide categorieën van kunsthistorici en kunstbeschouwers hebben zich vierkant van God los gezongen in het kader van hun dienende taak, die zij niet willen of niet kunnen volbrengen. 
     
    En dat is? 
     
    Het informeren van het lezers- èn kijkers publiek, that's all, folks. 
     
    Niet meer en vooral niet minder. 
     
    Integriteit speelt geen rol onder de dames en heren kunstkrietietsie. Vriendjespolitiek wel. En dan ben ik als rasartiest gelijk uit geluld, want dan open ik de aanval frontaal met een knallende mawashi geri jodan tegen het hoofd van de opponent als ex- karateka. Vol op het oor natuurlijk met de wreef van de voet, zodat de trommelvliezen van de getroffene naar buiten spatten als paarse kauwgummi ballonnen en de longen er gelijk achter aan, daar zijn die luchtballonnen van het ballon genootschap van dat artistiekerige kunstnijvere uitschot  uit Ruigoord maar uit condooms opgeblazen  speelgoed ballonnetjes bij.
     
    Die compassie met de artistieke medemens?
     
    Ja hoor! U méént het! 
     
    Dat komt door mijn gigantische betrokken heid bij het vak hoor ik rond zoemen . 
     
    Ik heb dan ook een warme persoonlijkheid, zeggen ze. 
     
    Dat ik nooit ben onderscheiden met een beurs van WVC doet mij niets. Elke handwerkjuffrouw uit Zeist op een flatje kan in haar betonnen zelf moorddoos een uit nodiging op de mat krijgen om op kosten van het ministerie voor Kuttuur schier onbeperk te vakanties door brengen in New York, maar een kunstenaar die er werkelijk toe doet, zoals Fred van der Wal, van huis uit toch al een genie, die ondanks alles heel bescheiden blijft wordt niet beloond omdat in de juries middel maat alleen de middelmaat herkent. Men kiest voor de GGD. Een hoog rolstoel gehalte onder de artiesten. Daar encanail leer ik mij niet mee want ik ga voor goed geklede aantrekkelijke vrouwen op High Heels en niet voor onooglijke monsters.  Mag ik misschien?
     
    De grootste gemene deler ken ik niet want dat behoort tot de famielje doorsnee en in die snee heb ik gene interesse. Terwijl ik uiteindelijk toch  ontzettend graag voor het Kleinste Gemene Veelvoud ga en niet alleen in rekenkundig opzicht! 
     
    Een beurs of een prijsje is dus het pijnlijkste wat er bestaat. 
     
    Het persoon gebonden budget? Ruime financiering hoor. Daar kan een hele volks stam in een negerkraal een jaar lang van leven en vrolijk sago stampen.  Nee, die mensen hebben het maar makkelijk; altijd zon op hun bolletje, gratis kokosnoten, modderig water vol amoeben uit een wild west drinkplaats drinken, waar de leeuw en het lam terzijde liggen aan grazige weiden in hunne Godsvrucht,  maar wel uitkijken dat ze niet met hun blote eeltvoeten op een slang trappen als ze de schuilhut binnen gaan. En verder? Ach, als je sarong en je bananen rokje maar goed zitten komt de ontwikkelingswerker graag nog even langs voor een herders uurtje.
     
     
     
    Ik heb altijd mijn eigen baan getrokken en die persoonlijke stellingname heeft mij minstens acht ton gekost aan mis gelopen opdrachten en subsidies omdat ik weiger met de collegaatjes mee te praten als ik het er niet mee eens ben. 
     
    Toch ben ik niet helemaal een stalen Jezus van gewapend schok beton zoals die tekeleraar uit Zwiggelte met zijn befbaard. Het is bij elkaar gesprokkeld brandhout waar op ik mijn welgevulde vleespotten kook, net als in Egypte indertijd (zie Exodus) en verder is het anderhalve man en een baarde kop wat de klok slaat en de rest houdt ook niet over in het artistenplantsoen. 
     
    Zonder dat zij het zelf weten zijn het alle maal heel zondige, kwaadaardige, bekromp en mensen! 
     
    De weg naar de hel, hè! 
     
    Mijn kunstenaarschap is bijv. geen vrijblij vende vrijetijdsbesteding op de goed geïso leerde, c.v. verwarmde zolder van een nieuwbouwrijtjes woning in de Vinex. Ik zit ook niet in de wereld van de goed geoutilleer de erotiese massage salons. 
     
    Mijn hele artistieke attitude is niet alleen een way of life, maar ook een manier om reacties uit te lokken. Laat ze maar wakker worden die gesubsidieerde collegaatjes. Ingedommelde zuigelingen die zich met hunne tevreden tandeloze zuigmondjes wanen in een wereld van roze baby talk, slechts begrensd door de rand van de wieg en de rammelaar als roeptoeter. 
     
    Begrijp het toch in al Uwe eenvoud des verlichte waat'ren. (Powezie). 
     
    De artiest die U hier toe spreekt is een gigantische steen des aanstoots en een ieder zal hem moeten heffen, edoch zich er helaas regelmatig zwaar aan vertillen en deerlijk verwonden! 
     
    Net goed! Men kent de maat van zichzelve weer eens niet in de artistieke sien. Ik ben een kunstenaar wiens werken nu al de decen nia overleven. Wist U dat al mijn tussen 1968 en 1977 door het Rijk der Nederlanden aangekochte tekeningen, schilderijen en grafiek de erecode BCW (Bijzondere Cultu rele Waarde) dragen? 
     
    Ik kreeg van de week nog een brief van de mij zeer toegenegen, succesvolle, aantrekke lijke kunsthandelares Janna van Z., die ik sinds 1969 al ken en mij nu schreef dat mijn beeldend werk internationale allure heeft en zo is het ook, dat heeft zij heel goed en heel scherp gezien! 
     
    En of ik daar blij mee ben, want ik heb haar altijd hoog gehouden! 
     
    Kom er maar eens om! 
     
    Wat zou ik vergramd zijn? 
     
    Oj? 
     
    Ik sta nog steeds voor de volle 100% achter de standpunten van Dieuwke Bak ker van Galerie Mokum! Ja; er is alle reden voor jaloezie onder de gristelijke kunstenaars van Christian Artists of het griffermeerde Art Revisited! Ze hebben op zijn best een haat liefde verhouding met mij, omdat ik de W.F. Hermans ben van het schilderkunstig realis me. 
     
    Weet U wat de fijn gristelijke, gniepige collegaatjes het liefste zouden willen? Rusten in mijn derde oksel, de middel vinger diep tussen mijn glad geschoren, gezalfde, geparfumeerde billen gepriemd als drijf anker, maar die plaats is helaas niet meer vacant: ik heb namelijk meer gegadigden in mijn bal boekje staan en dat heeft niets te maken met een eventuele twijfelachtige serostatus of een seksjuwele afwijking, want ik ben kerngezond en hyperpotent. Zonder aantoonbaar recent gezondheids cer tificaat komt er bij mij uit voor zorg niemand meer in en dan nog eis ik ter preventie een gasmas ker, knie beschermers, latex werkhand schoenen, vlammenwerper, desinfecterende spray, een kunststoffen, knalgele valhelm met brandende mijn werkerskoplamp voor onder de dekens bij het gynaekologies grot on derzoek! 
     
    Die ingezonden brieven, die ik tussen 1983 en 2001 schreef? 
     
    Vol van wijsheid en genade. Ik ben geen roomsgeel vla flipje. Ook geen Maria alhoewel ik best een paar keiharde hor moontieten cup dubbel D zou willen hebben als het even kon en kasten vol sexy dames lingerie, inclusief regelmatig een grote doorsmeerbeurt . Toch wordt er ondanks alles op de diverse kunstredacties bij het horen van mijn naam nog wel eens van schrik een bureau omver gekieperd, een salvo uit een Ingram machine pistool op een Velux dakraam bij nacht en ontij gelost, door mijzelf een computer uit de muur gerukt en neuriënd door het venster naar buiten geworpen, daarna de bouvier zijn ribben door zijn vacht geschopt en een brandende kolenhaard over het balkon naar beneden gesmeten, want als je in de huidige maat schappij niet duidelijk voor je eigen rechten op komt als metrosexuele man blijf je als niet gesubsidieerd kunstartiest nergens. Ook dit ligt meer in de komische sfeer, dan dat er van directe bedreiging sprake was al moet men het niet al te bont maken want dan wordt het menes en kunnen de graftakken alsmede een stemmig boeket vol van de onberispelijke leliën des velds met een pakkende tekst op witte linten met gulden letters besteld worden. Koffie voor toe met een banketstaaf graag.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 550 keer bekeken

  • Over schrijven en schrijvers (Deel 1)

    25 december 2011

     

    OVER SCHRIJVEN EN SCHRIJVERS
     
    Moet u nadien nog veel in zulke teksten schrappen? 
     
    Nou... nee...soms wel, soms niet… ik ben niet zo'n geweldige schrapper en ook geen tobber. Er zijn natuurlijk auteurs die hun lezers wijs maken dat ze een verhaal honderd eenentwintig keer schrijven en honderd twee en twintig keer verscheuren en dat dan de honderd zes en twintigste keer... Nee, dat soort dingen doe ik niet. Het is tijdverlies. Ik schrap betrekkelijk weinig, steeds minder, behalve stijl-, typ- en spelfouten, die haal ik er zo veel mogelijk uit, maar ik verbeter wel heel veel als een zin niet loopt of de samenhang en de causaliteit niet duidelijk is en ik plak er ook soms nieuwe stukken tussen als mijn inzichten op bepaalde punten veranderd zijn. Wel haal ik steeds vaker namen van bestaan de personen uit mijn verhalen, omdat ik herkenbaarheid  minder belangrijk vind dan toen ik in 2006 begon met weblogs te schrij ven.  Tevreden met een tekst ben ik zelden of nooit. Het kan altijd beter en daarom herschrijf ik veel.
     
     Je hebt van die wijsneuzen die je dat dan kwalijk gaan nemen, maar dáár trek ik mij natuurlijk niets van aan.
     
    Maar al die foto's van na 1966, van veel galerie- en museum openingen, BBK bijeen komsten, werk fotos en verslagen van kunstenaarsbijeenkomsten  die U in Uw archief heeft daar kunt U toch wat mee doen...
     
    En dan zou er ook een uiteenzetting bij kunnen volgen met alle lasterverhalen en leugens die er over mij zijn verschenen ... Daar is het eind van zoek. Bij de gedachte alleen al word ik kotsmisselijk. Ik word er ook erg moe van als hier een beginnende kunstenaar langs komt in korte broek op een racefiets, een dilettant uit Groningen , die me meteen begint aan te vallen en eigenlijk nergens verstand van heeft. Zo iemand leert meestal voor tekenleraar, die wijs ik de deur na een paar bezoekjes over en weer. In eerste jaars leerlingen met praatjes heb ik geen interesse.
     
    Ik heb gehoord over een artistieke meneer die denkt dat op het knopje van een digitale came ra drukken kunt oplevert, die vreselijk bang voor mij is en diners af zegt als hij weet dat ik aan zit. 
     
    Ik bedoel: je kunt wel over jezelf schrijven als over een miskend jongetje en al zijn ellende op school en in zijn jeugd, die in mijn geval ook…het was een hel die eerste vijfentwintig jaar, dat kan een Fries die zelf als dorpeling in een beschermd milieu is opgegroeid en mammas oogappel was, niet begrijpen, ik was totaal ontmoedigd, mijn opvoeders waren gedemoniseerde psycho paten, drie, vier keer per week wordt ik nog geteisterd door nachtmerries uit die tijd, dat gaat nooit meer over en slaapmiddelen of anti depressiva helpen daar niet tegen, mijn zuster is decennia lang al een psychiatries geval waarmee het bergafwaarts gaat, mijn broer heeft een paar keer zelfmoordpogingen ondernomen tot hij werd dood geknuppeld in 1985 door een potenrammer in Haarlem in een steegje, het is te hopen dat hij net op klaar komen stond, le petit mort, over mijn milieu tussen 1942 en 1967, toen ik van die onmensen ook nog afhankelijk was, daar kunnen weinigen over mee praten of zo-ik ben vervolgd en ik word vervolgd- en dat jongetje uit de veertiger jaren-Fred van der Wal dus- is dan deson danks al die ellende een groot kunstenaar geworden. 
     
    Maar als hij nou eenmaal beeldend kunste naar is is, dan is de vraag: is hij een onster felijk kunstenaar, een groot kunstenaar, of heeft hij al die modder die over hem heen gegooid werd en wordt, door zich heel christelijk voordoende ogenschijnlijk fatsoenlijke burgermensen, ook verdiend?  
     
    Allicht moet de artiest van zichzelf denken dat hij een goed en geweldig kunstenaar is; anders moet hij ophouden, dan moet hij maar een fietsenstalling of een prentbrief kaarten uitgeverij in een Gronings dorp gaan beginnen of een vrouw hebben die op de markt staat met een kraam of in het hoger onderwijs zit. Dus dan moet je daar ook nog eens een keer tegen gaan pole miseren, tegen de massieve domheid en vooringe nomenheid van gereformeerde provincia len...” In gereformeerde kringen loop je tegen een muur van kauwgummi met plakplaatjes aan, daar heb ik mij in -1965 al voor goed van gedistantieerd. 
     
    Je hebt twee keuzes in het leven; je wordt hamburgerbakker of je wordt artiest en ik ben geen burger dus heb ik ook niets met hamburgers.
     
    Heeft die wens invloed gehad op de inhoud, toon of stijl van Uw werk?
     
    Het pleasen van het publiek is mij vreemd, dat laat ik liever over aan de gesubsidieerde staatskunstenaars. Zeg ik chique, maar ik meen het ook. Ik zou ook niet weten hoe ik de mensen voor mij in zou moeten nemen, daar moet je een ingeteerd watje als Japin voor zijn of een arrogante kletskous als Mulisch was. De smaak van het publiek is onvoorspelbaar. Ik schrijf daarom uitsluitend om mezelf een plezier te doen. Ik ben mijn eigen publiek, mijn eigen Meester, mijn eigen slaaf.   
     
    Ja, maar ik denk nu eigenlijk gewoon aan literaire herinneringen of ontmoet ingen met internationale grootheden. Je hebt bijvoorbeeld dat boek van...
     
    Ja, natuurlijk, je hebt zo je vrienden en kennissen overal, enzovoorts, dat zal wel. Ik heb daar het dagboek van Frederik van Eeden in de kast staan. Dat heb ik onlangs helemaal gelezen. Een heel won derlijke man. Daar staan een heleboel herinneringen in aan beroemdheden die hij ontmoet heeft in binnen- en buitenland. Maar zo'n soort leven heb ik niet en dan nog…wat schiet je er mee op? 
     
    Ik ontmoet hoog uit de een of andere met zichzelf zeer ingenomen overschatte Hollandse staats kunstenaar die overbetaalde percentage opdrachten vervult omdat hij overal zo zijn vriendjes heeft. Nee, die let wel op zijn woorden, anders kost het heel wat centjes. Zo iemand is het bij voorbaat met iedereen eens. Ik noem zo iemand een platte slijmjurk. En dan wil ik het nog niet eens hebben over die meneer R. die op een opening van mijn schilderijen in de Bourgogne stiekem achter zijn hand denigrerende opmerkingen over mijn werk lispelt tegen zijn zoontje. Zo iemand krijgt nooit meer een uitnodiging, die negeer ik verder. Ongevraagd kwam hij vlak voor de opening van mijn eenmanstentoonstelling herrie trappen omdat hij vond dat ik op “zijn terrein” was. Ik ga in Frankrijk dus niet om met Hollandse beeldende kunstenaars, dat zijn doorgaans watjes. Ik heb wel regelmatig contact met Franse, Engelse en Amerikaan se. Heel ander soort mensen. 
     
    Nee, maar dat had bijvoorbeeld een man als Vestdijk ook niet al die ontmoeting en. En toch heeft hij een aardig boek gemaakt met zijn Gestalten tegenover mij
     
     Ja, maar Vestdijk maakte overal een aardig boek van en of dat nou een goed boek was dat weet ik ook niet, net zo min of die Gestalten tegenover hem misschien wel schijn gestalten waren, maar Vestdijk was eigenlijk ook een autistiese man die heel slecht contact met de medemens had en die attitude, dat wordt geimiteerd door iemand als de auteur Martin Hart kamp, die in dertig jaar drie boeken schreef en dan gaat dat laatste boek uit 1993 over een ouwe lul die een meisje van achttien probeert te versier en achter op de roestige bagagedrager van zijn opoefiets. Identificatie en isolement zijn niet voor niets zijn sleutelbegrippen. Als Hartkamp ergens in geslaagd is…Zijn isole ment is zelf gezocht. 
     
     
     
    Klaarblijkelijk heeft Vestdijk veel letter kundigen gekend
     
     
     
    Ja, maar of hij ze goed gekend heeft, dat weet ik niet. Hij kon er in ieder geval over schrijven. Vestdijk kon overal over schrijven, maar hoe, dat is de vraag...ik vind het allemaal erg achterhaald en totaal oninte ressant als ik een boek van die auteur nog eens open sla. De Anton Wachter romans uitgezonderd, maar die lees je één keer ook niet vaker. En misschien ook De koperen tuin en Ivoren wachters.
     
     
     
     U heeft toch ook nogal wat mensen uit het artistieke veld gekend in Amsterdam
     
     
     
    Allemaal erg vermoeiende personen. Ik zou er niet graag over schrijven of ze over huis halen. Voor je het weet wordt je dochter plotseling erg dik, heeft je vrouw op onverklaarbare wijze een geslachtsziekte opgelopen en blijkt je zoon bekeerd tot het homodom. Het enige stuk van dien aard dat ik geschreven heb over een collegaatje, is dat artikel over een onbekende Groningse kunstschilder die gehuwd was met een studente van mijn echtgenote, zo kwamen wij met hem in contact. 
     
    Die heb ik twee keer op zijn huurflat ontmoet, twee middagen en toen in eens hoorde je niets meer van hem nadat het artikel dat ik over hem schreef was gepubli ceerd. We zijn toen nog bij zijn huwelijk aan wezig geweest. Dat was vlug afgelopen en hij ging toen scheiden van zijn vrouw die het met een Groningse bisexueel had aangelegd. Hij zal wel tekenleraar geworden zijn of curususjes geven aan mensen die het nooit zullen leren. Zo eindigen veel provinciale kunstenaars. Voor de klas waar ze thuis horen met een dertiende maand, pensioen opbouw en een paar weken vakantie.
     
    Weeer anderen eindigen in een Zeeuws dorp en worden ondanks hun pretenties in hun gescheurde morsige spijkerbroeken voorzit ter van de provinciale Zeeuwse kunstenaars vereniging. 
     
     
     
    Gesteld dat U het Frank Forrest boek in zijn geheel zou schrijven, dus de volledige autobiografie: hoe zou U dat dan doen? Gewoon in chronologische volgorde?
     
     
     
     De Frank Forrest verhalen zijn, voor zover ik mij herinner, niet strikt chronologisch...
     
     
     
    Maar men zou ze chronologisch kunnen ordenen. Dus bijvoorbeeld ‘Bij de dood van mijn vader’ ergens vooraan en ‘Een laatste warme dag’ over zijn crematie ergens achteraan
     
     
     
     Ja, misschien wel, missschien niet. Er is natuurlijk een autobiografie denkbaar waarin de 'ik' die vertelt gelijk opgroeit met de 'ik' die beschreven wordt in het boek. Maar dat is in die Forrest verhalen niet zo. Er is iemand aan het woord, die uit een later tijdperk terugkijkt. Dat is ook veel echter. Een kind van vier jaar of twaalf jaar kan niet vertellen zoals ik dat doe. Neem nou zo'n boek als Vie de Henry Brulard, dat begint zo: "Vandaag ben ik veertig of vijftig jaar geworden..." Dus een volwassen man vertelt en hij vertelt fragmenten uit zijn jeugd na... dat is altijd gekleurd, dat kan niet anders!
     
     
     
    Zoiets staat u voor de geest?
     
     
     
    Helemaal niet. Ik heb niet een bepaald systeem. Er staat mij, wat U noemt, niets vooor de geest. Maar het komt er inderdaad op neer dat ik het op die manier doe. 
     
     
     
    Denkt u dat u nog in staat zou zijn de ontbrekende delen uit de Frank Forrest biografie op dezelfde manier en in dezelf de, laten we zeggen: rancuneuze schrijf trant aan te vullen?
     
     
     
     Niet van ganser harte, nee. Want u ziet dat de visie, laat ik zeggen van de hoofdpersoon, op die vader in De dood van mijn vader al anders geworden is dan in Een laatste warme dag. En zo gaat het met een hoop dingen. Maar ja, ik kan me toch... Kijk, volgende maand word ik twee en zestig. Een man van die leeftijd kan toch niet in ernst kwaad worden op zijn vader, een slapjanus, een psychiatries geval, een laat maar waaien figuur, die niets tot stand heeft gebracht en nu al lang dood is. Dat kan toch niet...dan zou ik net als mijn geestelijk gehan dicapte zuster vervallen tot een stokebrandje in bedreigende wereld waarin waan en werke lijkheid door elkaar heen lopen.
     
     
     
    Wilt U taboes doorbreken of shockeren?
     
     
     
    Wie schrijft om te shockeren schrijft om ver keerde redenen. Zoals dat boek "Vochtige streken", dat vind ik echt helemaal niets, smerigheid om wille van de smerigheid, dat is niet mijn idee van schrijven. Ik zal ook nooit pornografie schrijven omdat het te eenduidig is en niets aan de fantasie over laat.
     
     
     
    Vroeger waren schrijfsters echtgenoten van academici of staatslieden en hadden perso neel
     
     
     
    Zoals Lady Cynthia Asquith, echtgenote van een politicus, waar ik als tiener een heel spannend griezelverhaal van las in de trant van Edgar Allen Poe en Lovecraft. Daar heb ik biografieën over in huis uiteraard, maar ik vind het schrijvers van niks. Volkomen geda teerde flauwe kul. Marten Toonder is nog beter. Het is helemaal droevig als dat wordt nagebauwd door middelbare dames met afgezakte tieten die denken dat ze kunnen schrijven en dan die rommel gaan imiteren, maar dan nog zes klasses minder. Hollanders zijn op cultureel gebied de Japanners van Europa; groot in imitatie, epigonisme en plagiaat. 
     
     
     
    Men kan zich afvragen of, naarmate een kunstenaar ouder wordt, een gedeelte van zijn creativiteit niet weg valt, juist omdat je bij het ouder worden alles relativeert.
     
     
     
    Bij sommigen misschien wel. Ik weet niet of je creativiteit wegvalt. Bij mij in elk geval niet. Je eigen leven loopt af als een roestige wekker waar de veer uiteindelijk van breekt en je ziet op de lange duur dat er aan allerlei dingen toch niks meer te veranderen is. Dus waarom zou je je dan over allerlei dingen nog opwinden? Dat doe je niet meer. Kapitein Raymond Westerling wond zich vreselijk op over al die leugens die er over hem werden verteld voor radio en televisie door politiek linkse, volkomen verwerpelijke journalisten. Die is er toen in gebleven op twee en zestigjarige leeftijd. Ik sprak hem nog vlak voor zijn dood door de telefoon. Links hing toen de rode vlag uit na zijn over lijden. Hufterigheid is het kenmerk van Hol land.
     
    Dat wil ik als het even kan toch maar liever voor komen dat zoiets mij overkomt. Ik heb een betaald graf op de begraafplaats van Couloutre voor twee personen, eeuwig durend, het wordt niet na vijftien jaar geruimd zoals in Nederland, dat vooruitzicht ligt wat gerieflijker, voor slechts honderd drieëntwintig euro. Het is ook makkelijker bij de opstanding der doden, dat je niet je botten ergens van een vullishoop bij elkaar moet zoeken als de trompetten schallen. Nou U!
     
     
     
    Maar zou dat inhouden dat een gedeelte van het creatieve werk inderdaad ont staat uit opwinding?
     
     
     
     Daar heb ik onder andere in mijn verhaal “Een natte moesson in Groningen” en stukken over de beeldende kunst zeker geen geheim van gemaakt.
     
     
     
    Een zijlijn in het verhaal betreft een gereformeerde Groningse kunstschilder Hank Duvelsjas. Bedoelt U daar een huisschilder uit Westeremden mee ?
     
     
     
    Hank Duvelsjas is een composietfiguur. Ik heb er niemand specifiek mee bedoeld. De bedoelde schilder is als persoon volkomen oninteressant. Een kunstschilder die commerciële plaatjes maakt en elke zondag braaf twee maal in de vrij gemaakt gereformeerde art. 31 kerk zit te dutten. Groningse en Friese kunstenaars lijken allemaal op elkaar. Je kunt van achteren ook nauwelijks het verschil tussen mannen en vrouwen zien in die provinciale artiestensien. Allemaal haar tot op d’r lui hun reet. En een lange baard zegt tegenwoordig met al die hormo nale mogelijkheden ook niets meer over het geslacht. De schilderes Isis Nedloni vind ik heel wat interessanter, daar kijk ik liever naar.
     
     
     
     De passie achter 'het fotograferen' van wat dan ook?
     
     
     
     Dat je - om 't wat dik te zeggen - niet iets wilt vastleggen van de vergankelijkheid. De onhistorische vergankelijkheid. Balkenende die uit een vliegtuig stapt vind ik niet interes sant, want dat doet-ie drie keer per week met zijn houten kop en iedereen fotografeert dat drie keer per week. Foto's die ik maak zijn van dingen waarvan je hoopt dat nie mand erop let. Ik nam de fotografie nooit erg sserieus, maar ik kreeg onlangs eeen expostie aangeboden van mijn bizarre fotos. Vijftien jaar geleden maakte ik dingen die toen nog vrij origineel waren. Fragmenten van pompeuze, soms lelijke, maar heel vaak schitterende grafmonumenten bijvoorbeeld waar Frankrijk heel rijk aan is. Dingen waarvan Friezen zeggen: wà's daár nou áan, màn, daar kan je toch niet van vretten?! Die dingen fotografeer ik. Op het ogenblik dat je het fotografeert, is het nog niet vergaan, 't is nog een actualiteit. Fotograferen is een poging van mensen om te proberen er achter te komen in wat voor wereld ze staan. Alles verandert, alle auto's..., de hele scene, zoals ze dat tegenwoordig modieus zeggen, verandert per seconde. Dát vastleggen... Foto's die ik lang geleden maakte en nu weer bekijk geven me vaak associaties. Het is bijvoorbeeld niet zo leuk te constateren gut ja, toen ik die foto maakte was ik tien, vijf tien  jaar jonger. Jazeker, morbide onder werpen, de hele wereld is morbide. Alleen, als ze ansichtkaarten maken, laten ze dat weg. Ik heb een foto van een man die tijdens een familietwist geveld is en op de grond ligt in een plas bloed met een bijl in zijn kop. Ik verzeker u dat dát pas echt morbide is.
     
     
     
    U heeft tien computers en negen foto camera's ?
     
     
     
    Ik begon al heel jong met fotograferen en kreeg een Kodak boxcameraatje toen ik negen jaar was, of tien. Zo ging dat. Daarna had ik een 6 bij 9 rolfilm camera met dubbeluittrek en een dubbele anastigmaat. Een ouwe wijven camera vond ik het omdat mijn oma daar mee voor de oorlog had gefotografeeerd. Nu heb ik een Minolta XG 3 die ik nooit meer gebruik en een Minolta motordrive, een Praktica, een Yashica twee ogige spiegel reflex 6 x 6 en een van 4 x 4, een Fuji F 10, verder nog twee digitale cameras en een half jaar geleden kocht ik een dure Canon digital camera. En ik had ook nog een VHS video camera. Begin jaren zestig gebruikte ik nog wel eens de Zorki kleinbeeld camera van mijn broer of een Praktika.
     
    Mijn donkere kamer apparatuur stelde ik meestal tijdelijk in de badkamer op voor een week en vergrootte dan honderden fotos achter elkaar.Vergrotingsapparaat, water bak, ontwikkelaar- en fixeerbakje, stopbad, flesjes chemicaliën, maatglas, aanvankelijk ook nog een glansmachine tot je PE papier kreeg. Geen luxe outfit, zelfs geen tijdklok, nee; 't moest allemaal een beetje wrak zijn, net als in die film “Blow Up” waar simpele donkere kamer apparatuur een grote rol speelt. Het heeft me bijvoorbeeld moeite gekost om de Minoltas niet meer regelmatig te gebruiken en de beide Yashicas van twintig jaar oud in de steek te laten voor de moderne high resolution cameras, die de beelden op memorycards op slaan. 
    Wat betreft die computers; ik gooi een gebruikte niet weg en verkopen heeft ook geen zin, want wat krijg je er voor? Een pentium 4 met windows XP is voor een paar tientjes te koop in de dump. Ik hoef niet het nieuwste van het nieuwste te hebben. Mijn kleinbeeld negatief minolta scanner is al weer jaren oud.
     
    (wordt vervolgd)

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 223 keer bekeken

  • Sinds 1972 bedreigen kunstartiesten mij regelmatig...

    25 december 2011

     

    "Sinds 1972 bedreigen artiesten mij regelmatig..."
     
    SINDS 1972 BEDREIGT MEN MIJ VAN UIT HET KUNSTENAARSPLANTSOEN REGEL MATIG MET JURIDISCHE PROCEDURES. IK BLIJF LACHEN & STEEK ALS BEJAARDE NOG ELK UUR MIJN MIDDELVINGER OP!
     
    Sinds 1972 is Fred van der Wal regelmatig door labiele  kunstverzamelaars, vijandige galeriehouders en neurotische en/of...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 177 keer bekeken

  • Het blijft tobben in het Friese kunstenaarsplantsoen

    25 december 2011

     

    NOV. 2011 HET BLIJFT TOBBEN IN  HET FRIESE KUNSTENAARSPLANTSOEN
     
    ZACHTJES GAAN DE PAARDENVOETJES…ARTISTIEKE BOERENKNOLLEN, SCHONKIG DOOR KLEPPEREND MET OOGKLEPPEN VOOR DE BIJZIENDE OGEN TOT AAN DE HORIZON & ALVORENS ZE DOOR HUN HOEVEN ZAKKEN
     
    Om ongeruste, kritiese lezers bij voorbaat al gerust te stellen; ik heb overleg gepleegd met Harald Klinkenberg en toestemming gekregen om zijn mails aan mij te gebruiken voor nobele doeleinden.
     
    Eind 1977 verhuisde ik naar Veenwouden van uit Amsterdam. Ik was toen al een anderhalf jar uit de BKR en had een omzet per jaar tussen de 15 en 20 duizend gulden door regelmatig mijn werk in te leveren bij filialen van de Stichting Beeldende Kunst. In 1976 verkocht ik per week een zeefdruk, litho of fotolitho. Het was financieel in Amsterdam mijn beste jaar met een inkomen van 35000 gulden waarbij het inkomen van mijn echtgenote, een 24000 gulden moet worden opgeteld. Als bijverdienste fotografeerde ik voor twee bladen regelmatig. 
     
    Vanaf 1978 is mijn beeldend werk geboycot in Friesland door collegae en overheid. Het bestuur van de kunstenaaasrvereniging die ik ten mijnen huize in Garijp oprichtte en waarvan ik secretaris werd koos onder druk van een aantal extreem linkse gesubsidieerde kunstenaars tegn mij en ik besloot mijn secretaritaatschap neer te leggen. Mijn gemaakte kosten voor porto en drukwerk van meer dan 700 gulden kreeg ik niet terug en de gebochelde voorzitter G.v.N. voegde mij toe; “We hebben je niet meer nodig. We zijn gearriveerd.”
    De vacante plaatsen in de kunstcommissies werden ingenomen door Fria leden en mijn werk vervolgens categorisch geweigerd als ik iets in zond voor exposities of aankopen. 
    Een hernieuwde aaanvraag voor lidmaatschap van Fria werd door de nieuwe voorzitter, gepensioneerd Friese teken leraar en ex-collega aan de NHL van mijn echtgenote afgewezen met het excuus dat mijn werk geen beeldende kwaliteit had, door de ballotage commissie werd mij gedecreteerd dat in geval van een lidmaatschap mijn werk niet vertoond mocht worden op exposities. Mijn echtgenote kon eventueel lid worden als voor haar (voormalige onderwijscollega) in aanwezigheid van het voltallige bestuur een knieval zou maken 
    De commissie is door mij vriendelijk ontvangen en voorzien van een glas uit de Bourgogne mee genomen witte wijn van de klasse Pouilly Fumée. 
    “Zeker een goedkoop wijntje” smaalde een van de ballotage commisieleden. Ik deelde hem mee dat de wijn per fles een tien euro kostte. Dat dacht hij al. Hij dronk betere. In zijn fantasie.
    Een persoonlijke brief van de hoofdredacteur van de Leeuwarder Courant - die als belegen oudere jongere een Harley reed-  bereikte mij in de negentiger jaren van de vorige eeuw met de onverwachte mededeling dat er over mijn werk niet geschreven zou worden door deze krant. Ik had er vijanden. Wie dat waren deelde hij niet mee.
    Kunsthistoricus drs. Huub Mous schreef een weblog over de boycot van mijn werk onder de titel “Ostracisme in Friesland”. 
    Ik mag tentoonstellings organisator Harald Klinkenberg, als ex-Amsterdammer jaren  lang verbonden aan de NHL, prijzen voor zijn onafhankelijke en persoonlijke stellingname in het Friese kunstenaarsplantsoen. Zoals blijkt uit de volgende mailwisseling, waar ik toestemming voor heb gekregen door Harald Klinkenberg wat betreft citeren en kopiëren, blijkt hij nog steeds een verdediger van mijn werk. In Friesland is dat in het kunstenaarsplantsoen min of meer een heldendaad waarmede zij zelf een aanzienlijk  risico lopen. 
     
    Een vraag van een Friese galeriehouder aan Harald  Klinkenberg, 20 Nov 2011 
     
    Ken je Fred van der Wal?
     
    Harald Klinkenberg antwoordde mij in heldere, klare taaal: 
     
     
    Dag Fred,
     
    (…) Waarom S. Z. zich in de strijd wenst te mengen is mij onduidelijk. Hij had kunnen vermoeden dat ik na 11 jaar netwerkopbouw zo'n beetje alle kunstenaars in Friesland wel gesproken heb of beter ken. Hij kan zich beter op zijn galerie richten, dunkt me.
     
    In mijn email aan hem probeer ik mijn standpunten uit te leggen, dat ik ten alle tijden onderscheid wens te maken tussen de persoon en zijn of haar werk. Anders kan je wel aan de gang blijven. En van die kinnesinne in kunstland heb ik de afgelopen jaren zo ongeveer een sik gekregen: wat een  zakkenwassers zitten erbij.(…)
     
    met hartelijke groet,
     
    Harald
     
    Fred van der Wal: Uit het antwoord aan Harald Klinkenberg blijkt dat galeriehouder S.Z. te L. aan het koor van de jankende huilie huilie meute van kunstartiesten en hun aan- en inhang meent te moeten deel nemen. Giteravond heb i het “kunstenaaarsbestand” van deze provinciale galerihouder bekeken en kan maar tot één konklusie komen: bagger met veel pretenties. 
     
    Op 20 november 2011 08:13 schreef fred van der wal  het volgende:
     
    Hee Harald
     
    Dat is sterk! Vrijdag was ik op de NHL uit nieuwsgierigheid. Een transformatie van dat gebouw. Het maakte indruk. Ook even de expo ruimte bekeken. (…) Galeriehouder S. Z. meende mij een mail te moeten sturen met de aanhef Mevrouw Fred van der Wal. Ik vind dat een serieuze galeriehouder zich zulke grappen niet kan permitteren. Friese humor dus. Overigens heeft hij (S.Z.) een jaar geleden mij geweigerd voor deelname aan zijn kunstenaars website en voor een tentoonstelling, ondanks dat ik aanbood op eigen kosten een advertentie in een landelijk kunstblad te zetten, de openingskosten te betalen het drukwerk gratis te verzorgen en een catalogus te maken.
     
    Ook dank voor de warme verdediging, die me goed doet. (…)
     
    met een hartelijke groet
     
    Fred van der Wal
     
    PS Mag ik uit je mail citeren of integraal op mijn weblog zetten?
     
    Fred van der Wal: Op mijn vraag gaf Harald een positief antwoord.
     
    Op 19 november 2011 17:20 schreef website eigenaar/galeriehouder...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 256 keer bekeken

  • Intervje HP medewerker met Fred van der Wal

    25 december 2011

     

    "Intervjoe met Fred van der Wal door HP medewerker Bert Nijmeijer" Share
    |
     
    Publicatie aanpassen
    Publicatie verwijderen 
     
     
    Intervjoe met Fred van der Wal door HP medewerker Bert Nijmeijer 2007 (deel 1)
     
    over collega Henk Helmantel
     
    Maandag om tien uur zou de HP medewerker mij bel
    len hadden we per email afgesproken. Half tien viel de telefoon uit in Couloutre. 
    Gebeurt niet al te vaak. Zoals wij weten heeft de vrome, streng gereformeerde Henk een Hot Line naar de hemel. 
    Alles wordt daar voor hem geregeld. 
    Telefoon engelen met een vlammend zwaard naar de Bourgogne gestuurd om verbindingen te saboteren. 
    Daarna op engelachtige wijze de bankrekening van multimiljonair Henk nog even opkrikken als dagelijkse update want achter elke euro staat bij stijl gerefor meerden een kruis en waar het kruis achter staat gaat de geldkraan automatisch open. 
    De duivel schijt altijd op een grote hoop, hetgeen in tegenstelling zou moeten zijn met het beleden fijn gristelijke, op Amerikaanse leest geschoeide welvaarts geloof, maar dat is een ingewikkelde theologische kwestie waar wij vandaag niet uit komen. En morgen ook niet. Hooguit als het wereld economische systeem in mekaar sodommietert.
    De belangrijkste promotor van Henks werk, drs. Ha van S., is er van overtuigd dat de geld stroom naar de gereformeerde man (vrouwen zijn bij voorbaat uitge sloten van voordeeltjes verleend van uit omhoog. De dames dienen in griffermeerde ogen als neukvee en bediendes in de keuken ) toe recht evenredig is met de mate van de in zijn kringen algemeen beleden geloof in de Enige en Ware God der Wrake van het Oude Testament.
    Ik geloof al lang alles wat Ha van S. zegt, behalve 
    deze laatste stelling van onze academicus, die twintig jaar over een studie filosofie deed, met de hakken over de sloot zijn doctoraal deed (bron de griffermeerde tekenleraar M.d.K. te Kampen) waarna Ha van S. 
    als pragmaticus niets anders heeft gedaan dan een slecht lopende Bed en Breakfast te openen in Aduard, waar behalve bietenbouwers met rookpluimen van de verbrande diesel tractoren nooit een toerist voorbij komt. 
    Geen probleem; het gedateerd ingerichte, smakeloos opgeschilderde kot staat inmiddels te koop voor een veel te hoge prijs en kopers hebben zich alsnog niet aangediend.
    De vrouw des huizes lijdt aan rheumatiek, meneer heeft prostaatproblemen, maar met de kinderen en de kat alles goed. 
    De heruitgegeven Statenbijbel in kitsch editie mmeet vvarkensleren kaft en koperen sloten ligt open gesla gen op een standaard in de pronkkamer.
    In dit huis wordt de Heere der Heerscharen duidelijk gediend en dat zal de bezoeker weten.
    Ik ging van 1976 tot en met 1996 om met Heer van S. om. 
    Zomer van het laatste jaar de altoos moeizaam verlopende connectie schriftelijk verbroken na de zoveelste denigrerende opmerking van zijn kant over mijn werk en persoon. 
    Het werd mij even teveel en er trok eeen rode bloedvlaag voor mijn geestesoog voorbij. Mij is de wrake, schoot mij te binnen. Ik moest handelen, zei een innerlijke stem. Nu of nooit.
    Ik herinner mij nog hoe hij in 1976 mijn echtgenote berispte omdat zij eyeshadow en lipstick gebruikte, dat hoorde niet in vrijgemaakt gereformeerde art. 31 kringen daar is alles kaal, liefdeloos en vooral smakeloos.
     
    De HP medewerker vertelde mij tijdens het van mijn kant wat lacherige gesprek dinsdag ochtend tien uur dat hij de indruk had dat ik des ochtends tanden knarsend op stond en des avonds mij in wroeging en bitterheid terneder legde, de haren uit mijn kop trok met maar één gedachte: Hoe krijg ik de reputatie van Henk Helmantel zo  snel mogelijk aan flarden.
     
    Nu denk ik aan van alles, omdat ik via de Nederlands Hervormde Da Costa kweekschool te Bloemendaal als schoolmeester in opleiding verplicht was om aan alles te denken, dat is er ingehamerd, anders wordt het een pan in de klas, maar ik denk maar heel weinig aan Henk Helmantel. 
    Als ik aan hem denk begin ik te grimlachen, vanwege een aantal anecdotes, die ik over hem hoorde of zelf mee maakte. 
    Groningers zijn heel wat leuker als kunstenaar dan Friezen beweert men in Groningen. 
     
    De stad Groningen, die op Amsterdam lijkt, heel wat interessanter dan Leeuwarden, zeggen ssommige Noorderlingen in hun knauwende dialekt. Nooit heb ik de minachting van W F Hermans begrepen voor Groningen.
     
    Henk Helmantel heeft mij enkele keren in het verre verleden allervriendelijkst ontvangen, zelfs op zondag, maar ik moest wel erg lang aandringen voor ik op de dag des Heeren een pijpje goedkoop alcoholvrij bier van de plaatselijke supermarkt mocht verwerven. Toen ik dit naar binnen klokte en onmiddellijk om een twee de vroeg stond hij op, duidelijk in tweestrijd en leek getergd; één pijpje op zondag, okee, maar twéé, da’s één te veel, da's tegen de zondagsheiliging.
    Hij overhandigde het flesje hoofdpijnbier met een verwijtende blik en voegde mij toe dat ik maar niet te vaak langs moest komen, omdat hij een matig man was en zijn buik niet zijn God was. 
    Deze opmerking nam ik voor kennisgeving aan. Ik klokte het krachteloze gerstennat naar binnen en keek of het raam open stond, want ik smijt in opperste vrijmaking het vaat- en glaswerk graag de tuin in als ik op visite ben, maar duw eerst de gastvrouw voor over met haar geblankette gelaat in de houten bak met zoute knabbel, rand haar van achteren aan in haar intieme deel van eerbaarheid, ga na afloop neuriënd in de brandende open haard staan pissen net als Jackson Pollock deed en spreek de drank voorraad in de kelder aan. 
    U weet: een ware kunstenaar is een lui varken, een aso ciaal, een sociopaat, een geslachtszieke dronkenlap en een potentieel gevaar voor de consensus maatschap pij. 
    Behalve Fred van der Wal, die voldoet aan geen enkel cliché. 
     
    Helaas, helaas!
     
     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 187 keer bekeken

  • Opening expo Aat Veldhoen geen succes...

    25 december 2011

     

    "Expo Aat Veldhoen cbk a'dam geen succes"
     
    OPENING TENTOONSTELLING AAT VELDHOEN CBK AMSTERDAM GEEN SUCCES VOLGENS MISJA
     
    Verslag Misja van der Wal (kunst connaisseuse drinkt geen Prosecco maar Gazeuse) : 
     
    Vrijdag naar opening van expositie Aatje (lik me naatje) Veldhoen geweest samen met mijn geliefde Robin, een locatie waar veel bekende op sterven na dood Nederlanders rond strompelden, zoals aatje en zijn gerimpelde bochel Hedy d’Ancona, Jan de boeffrie die stomdronken uit een auto met chauffeur rolde, de aan zijn laatste levenfase begonnen eens bekende popzanger Henny Vrienten, die je zo achter een haringkar op de Albert Cuyp zou zetten als je naar zijn kop kijkt, een ontevreden kijkende uitgerangeerde acteur Peter Blok, en het hele zwikje half en hele gedrogeerde ruigoord sukkels, zoals de verbitterde Ruigoord bewoonster Elsje S. met haar hoogbejaaarde, broodmagere kunst nijverheidspartner….eens was Elsje de vriendin van de zuurrealistische schilder Chris van Geest.
     De goedkope openings wijn van 2 euro de literfles was niet te zuipen, want Aatje Veldhoen moest het door gebrek aan omzet ook rustiger aan doen als beschimmelde AOW-er en de schilderijen waren zoals ge woonlijk in het geval van Veldhoen weer zwaar kut (ja, met de nadruk op kut…).
     Hij zal wel de Rijksakademie hebben gevolgd waar al die sukkels vandaan komen.
     Dus ja, we hebben ons weer eens als vanouds een middagje uitstekend vermaakt!
     En Oh-Oh-Oh wat voelden we ons weer toch ons jong en onaangetast bij al die ouwe stinkende lijken met pretenties….
     
    Fred van der Wal: Ik herinner me nog eens in Scheltema waar ik met galeriehouders Mike Podulke en Dieuwke Bakker van Galerie Mokum maart 1969 aan een tafeltje zat te zuipen want Mike lustte wel tien kopstootjes per uur en Naatje Veldhoen aan kwam schuiven om mee te hijsen , want als je met Mike Podulke op stap was dan ging de drankomzet omhoog en de rekening navenant. Naatje had zijn uit Verweggistan geïmporteerde toenmalige zwarte wijf voor alle zekerheid thuis gelaten, want die natuurmensen van de vrouwelijke kunnen gingen nog al eens gemakkelijk meee met een blanke kaaskop als die de piet met poen trok, dat was in het stamritueel in de kraal heel normaal.
     Zoals gewoonlijk in die tijd was ik ook weer die avond strontlazerus omdat ik zoop als een geranium in de volle zomerzon en had mijn befaamde agressie uitstraling in mijn met verf besmeurde jeans, leren jasje en t-shirt, anders was je in die jaren geen gesubisidieerde kunstartiest en telde je niet mee met het artistieke, geslachtszieke, gedrogeerde, alcoholische, langharige grote stads schorum.
     Ik kreeg al gauw herrie met Veldhoen en greep ‘m bij zijn hippe halsdoek en trok ‘m over de tafel en beloofde hem buiten even af te rossen.
     Affijn, het end van het liedje was dat het afgedronken werd en Aadje huilend van collegialiteit tegen mijn schouder aan lag te snikken dat ie beroemd wilde worden. Ik ben nog eens een keer op zijn atelier geweest, een armoedtroep en een teringzootje zoals bij die hasj doorrookte kunstartiesten hoorde.
     Kunstbroeders oho kunstbroeders…
     
     
     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 377 keer bekeken

  • Drs. Huub Mous over Fred van der Wal

    25 december 2011

     

    WEBLOG DRS. HUUB MOUS OVER FRED VAN DER WAL
     
    Huub Mous: De vermaarde Friese kunstenaar Fred van der Wal werd afgelopen zondag geïn terviewd in het programma K-rûte van Omrop Fryslân. De man, die op zijn weblog altijd zoveel pijlen op zijn boog heeft, stond opeens met zijn mond vol tanden en liet zich door zijn vrouw volledig de kaas van het brood eten. Ook de piepjonge interviewer – die overigens van toeten noch blazen wist en Van der Wal in de stijl van Frans Bromet aan te tand voelde – wist weinig zinnigs aan de haag zijner tanden te ontfutselen. In december 2008 reageerde Fred van der Wal op mijn log met enkele herinneringen aan Ernst-Jan Engels uit de tijd dat zij samen een atelier hadden in de Tweede Nassaustraat in Amsterdam. 
     
    Hij schreef toen onder meer het volgende:
     
    Ik heb al eens eerder in je reactieruimte over Ernst-Jan Engels summier iets gezegd en dat zou je kunnen na lezen; inderdaad moet dat 1973 -1975 geweest zijn hetgeen zich met van het Reve afspeelde. Ik heb mij in een vorige reactie in de datum vergist.  Ik bemoeide me in het ateliergebouw met niemand dus ik weet er verder weinig van af. De enige keer dat ik hem gesproken had vertelde hij dat hij eerste jaars psychologie student aan de UVA was en ik nam het voor kennisgeving aan. Ook het feest ter ere van de verloving tussen Ernst Jan en van het Reve ben ik niet geweest als enige kunst artiest uit het gebouw omdat ik walgde van de in Amsterdamse los geslagen kliek. Ook in die jaren had ik weinig affiniteit met onbenullige tiepes als voornoemde Ernst Jan. Mijn herinneringen aan het ateliergebouw Tweede Nassaustraat 8 van 1972-1979 heb ik nog in de pipeline zitten. Het gekkenhuis aan de Nassaustraat zal het wel gaan heten want er heft zich het één en ander afgespeeld; een moord, overspel, een schietpartij, vernielingen, diefstal en inbraak, het schijnt te horen bij het artistieke half gedrogeerde tuig waar ik altijd ruim afstand van heb genomen.
     
    Als kunstenaar beschouw ik hem als volkomen talentloos, één van de vele, slappe stukken maatschappelijk drijfhout die naar de geest van de tijd van de zeventiger jaren mee konden drijven in het gemakzuchtige subsidie circuit. (..) Eénmalig verscheen van het Reve gearmd met Ernst Jan Engels in het gebouw aan de Tweede Nassaustaat en rond 1977 is het “verlovingsfeest” tussen de schrijver en Ernst Jan gevierd met een feest in   het atelier complex aan de tweede Nassau straat waar de Amsterdamse modieuze intellectuele fine fleur van die tijd voor was uitgenodigd, o.a. kunst verzamelaar Orlow en zijn aangenaam ogende gade. Onder haar dure bontmantel was zij zo als vaker geheel naakt. Ik heb de uitnodiging voor het feest als Lone Wolf indertijd als enige kunstenaar uit het atelier complex afgeslagen en ging ter controle wel ’s avonds om een uur of elf nog even naar mijn atelier kijken of er niet ingebroken was. We kennen onze artistieke pappenheimers langzamerhand. (..)
     
    Rond 1981 na de door Ernst-Jan Engels en zijn vriendje Teigetje gestichte brand is de ‘kunstenaar’ opgenomen in een inrichting na gevulde flessen sherry uit het raam te hebben gegooid naar buurtbewoners die niets vermoedend in hun tuin zaten te zonnen. Anonieme daders van balkons hebben daar op de ruiten van de ateliers beschoten. In mijn raam zaten 8 kogelgaten. Ik belde de politie aan het Marnixplantsoen. Zij weigerden te komen en hadden pas interesse als de atelier gebruikers elkaar hadden uitgemoord deelden zij minzaam mee. (..) De exacte datum van het “verlovingsfeest” van Gerard Reve en Ernst Jan Engels was 31 aug. 1974. Orlow was daar ook aanwezig en wat mee lopertjes uit de artistieke onderbuik van Amsterdam. Ik stoorde mij buitengewoon aan de invitatie kaart van Ernst jan Engels waar iedereen werd opgeroepen om met een schone onderbroek aan te komen. Zulke proleten praatjes zijn wellicht passend in de benauwende sien rond Reve c.s. maar ik pas daar voor om zo te worden geïnviteerd. Ik ben de enige kunstenaar uit de ateliers die niet op het feest is verschenen. Een aanbeveling dunkt mij.
     
    Vrijdag 26 februari 2010  14:09 :
     
    Het inteview door Omrop Fryslan is door de vriendelijk interviewer Jensma anders verlopen
     
    dan  Huub Mous suggereert. In de vier uur die deze producer/cameraman...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 243 keer bekeken

  • Vernissage Pulchri expo stilleven 17 dec. 2011

    25 december 2011

     

    VERNISSAGE PULCHRI STUDIO STILLEVEN EXPO 17 DEC. 2011
     
     Ik was, zoals het de oudere gearriveerde, miskende, moeizaam door het leven schoffelende kunstartiest betaamt met al zijn levenswijsheid en wisecracks, een half uur te laat, kreeg een munt bij de ingang van de grote zaal van een interessante dame om één versnapering aan te schaffen want we kennen onze pappenheimers die anders op kosten van de zaak zich het leplazerus zuipen, lastig worden, obers huilend van het lachen om de hals vallen en andere ongewenste intimiteiten bedrijvend tussen de coulissen en in de toiletten.
     
    Ik keek wat rond naar de schilderijen en uiteraard met open mond naar mijn drie eigen werken, monkelde wat voor mij heen van pure genoeg lijkheid in mijn kort geknipte grijze kunstbaard, keuvelde eens met die en dan weer met die, schoot de begaafde schilder Marc Langer aan, die niet terug schoot, herkende met enige moeite de altoos uiterst diploma tieke schilder Jan van Loon, die ik voor het eerst in Zwiggelte, tijdens de droge, hete zomer 1976 ontmoette op zijn kunstboerderij  waar hij een groep stijl gereformeerde schilders wilde oprichten, die de theorieën van de vrijgemaakte gereformeerde art. 31 profesoor H.R. Rookmaaker aanhingen, een groep waarbij ik vanaf het begin niet welkom was en zeker geen deel uit van kon maken zoals mij reeds de eerste dag werd verzekerd door de organisatoren van de kunstweek t.w. Jan van Loon en de op staande voet ontslagen ex- EO medewerker Hans van Seventer, die als glunderende VU boemelstudent filosofie door het leven stuiterde tot ergernis van zijn Amerikaanse echtgenote di altijd "met hoofdpijn" was.
    Ik was zoals standaarormule onder kunsartiesten op de opening reeds aardig beschonken dus de conversatie met schilder van Loon is helaas in een zwart gat gevallen en het gelal moeilijk reproduceerbaar. Het zal wel weer over De Kuns met een hoofdletter zijn gegaan. Het enige gespreksonderwerp waar kunsartiesten in uit blinken. 

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 185 keer bekeken

  • Daar issie weer! Anton Z. De opendeur intrapper...

    25 december 2011

    "Daar issie weer! Anton Z.! De Open Deur intrapper..."

     
    Beeld van ongrijpbare kunstenaar is voorbij beweert open deur intrapper A. Zijderveld
     
     Anton Zijderveld: De tijd dat de artistieke avant-garde zich in besloten kring vrolijk maakte over het ‘klootjesvolk’ ligt al ver achter ons.
     
    Fred van der Wal: Wat is een ongrijpbare kunstenaar? En wie moet hem grijpen? Typisch de mening gangbaar binnen de AA kringen (AA, afkorting Academische Arrogantie). De artistieke avant garde zoals ik die in de jaren zestig in Amsterdam mee maakte was niet bepaald geïnteresseerd in het etiketteren van een sociale klasse, zoals de vooringenomen  cliché denker Zijderveld beweert.
     
     
    Anton Zijderveld: Na ruwweg 1960 wilden jonge kunstenaars afscheid nemen van het burgerlijke leven dat in de jaren voor de oorlog en in de jaren vijftig zo dominant was. 
     
    Fred van der Wal: Zijderveld is niet erg op de hoogte. Waarschijnlijk heeft deze professor nog nooit gehoord van De Vijftigers die een heel wat minder burgerlijk leven leiden dan de gesubsidieerde kunstenaars in de zestiger jaren om over de surrealisten en dadaïsten van het interbellum maar helemaal te zwijgen
     
    Anton Zijderveld: Studenten bestormden de autoritaire bastions van de professorenuniversiteit.
     
    Fred van der Wal: Meneer Zijderveld heeft het over de namaak opstand Parijse studenten die met de Franse Revolutie in het achter hoofd ook revoluutsietje wilden spelen in het Maagdenhuis te Amsterdam. Hollanders, exponenten van een kleurloos transitoland dat net als de Japanners groot is in imitatie.
     
    Anton Zijderveld: Jonge kunstenaars wilden afrekenen met de figuratieve beeldende kunst.
     
    Fred van der Wal: Dat is nieuw; Vanaf 1964 propageerde Vrij Nederland de diepte intervjoes van Bibeb  over o.a. het surrealisme en realisme van een aantal Nederlandse kunstenaars waaronder Moesman, Escher, Willink e.a. Rond Galerie Mokum te Amsterdam groepeerde zich een aantal realisten en surrealisten vanaf 1964, die de trend voor de hernieuwde belangstelling voor een figuratie met surreële invloeden  in luidde. 
     
    De jaren 60 was een periode waarin New Fig, Nouveau Realisme en Nederlands Realisme de bloedeloze achterhaaalde post abstract expressionistische epigonen  steeds meer naar de achtergrond drongen. Zijderveld had moeten weten dat het abstract expressionisme hoogtij vierde in de jaren 40 en 50 en in feite niets nieuws bracht. De abstracte kunst is onderdehand een 100 jaar oud en om die richting moderne kunst te noemen is een merkwaardig anachronisme. 
     
    Anton Zijderveld: de tonale muziek en het traditionele toneel die de werelden van kunst en cultuur domi neerden. 
     
    Fred van der Wal: Zijderveld ziet voor het gemak de grote invloed van de pop muziek over het hoofd en de diverse vormen van de Jazz, bijv. de hernieuwing van de Blues traditie in Engeland vanaf 1963
     
    Anton Zijderveld: Het werd op beide fronten ideologische verdedigd met een beroep op Marx en een politieke afwijzing van het kapitalisme.
     
    Fred van der Wal: De modieuze aanbidding van Marx en het verheerlijken van de Frankfurter Schule betrof een minderheid van de kunstenaars die zich in de extreem linkse BBK verenigden met eind jaren zestig een Maoïstische afsplitsing. Het betrof enkelingen. De veelal voor militaire dienst op psychische of lichamelijke defecten afgekeurde, vaak half analfabete kunstartiesten zetten fotos in het BBK blad van Che Guevara en PLO strijders met geheven Kalasjnikows. Zelf te laf en te lamlendig om zich voor iets in te zetten dat niet in het eigen belang was  beriepen zij zich op lamzakken als Krishnamurti en andere vage profeten van het ongerijmde.
     
    Anton Zijderveld: Jargon. Dat was maar jargon. Waar het echt om ging, was een afrekening met de (klein) burgerlijkheid van hun ouderlijk huis, met het bourgeois publiek dat werd aangeduid als ‘klootjesvolk’. 
     
    Fred van der Wal: De benaming Klootjesvolk was een scheldnaam die bij Provo hoorde. Een beweging van voornamelijk oninte ressante, bont geklede, carnavaleske, arbeidsschuwe, anti intellectuele maatschappij vijandige elementen die dankzij een zwak gezag en een publiek, stuff rokertjes die in de picture kwamen van journalsiten die op zoek waren naar kleurrijke figuren zonder veel taleenteen zoals Simon Vinkenoog, d profeet van het veerboden sigaretje. In Friesland staat deze anti maatschappelijke stroming onder de kunstenaars een halve eeuw na dato anno nu nog hoog in aanzien bij een tiepe artiest dat zich voornamelijk heeft geconcentreerd rond de Oude en Nieuwe Bildtdijk.
     
    Anton Zijderveld: Studenten bezetten de universiteiten. Een kleine groep artistieke heethoofden van de toneelschool verstoorde toneelvoorstellingen door met tomaten naar de acteurs te gooien, en klassieke concerten in het Concertgebouw door met ‘knijpkikkers’ een snerpend lawaai te produceren.  
     
    Fred van der Wal: De voorman van de onrust stokende acteurs was Jan Joris Lamers, die via terreur en lawaai zich de posities in de toneelwereld trachtte te verwerven waar hij tegen in opstand kwam. 
     
    Anton Zijderveld: De kunstenaars leefden zich uit in wat zij als ‘echt modern’ zagen, namelijk abstracte beeldende kunst, absurdistisch toneel en atonale muziek. Het was allemaal bedoeld als een protest tegen en aanval op de autoritaire, elitaire werelden van de wetenschap en de kunst. Daar voorbij richtte men de pijlen natuurlijk op de nationale en gemeentelijke politiek. Die moest voor het financieren van deze vernieuwing zorgen.
     
    (…) Beethoven, Vermeer en Tsjechov werden verfoeid. 
     
    Jan Cremer riep dat al die schilderijen van Rembrandt en consorten in het Rijksmuseum op de vuilnisbelt gegooid konden worden. 
     
    Fred van der Wal: Jan Cremer heeft nog nooit één goed schilderij gemaakt. Hij kan beter zwijgen met zijn één jaar Ulo. Zoals Jan Dibbets eens zei over een museale tentoon stelling van fake artist Cremer; het werk is de spijker nog niet waard waar het aan op gehangen wordt. Cremer is een slecht schrijver en een nog slechtere schilder. Ik las eens een briefje van zijn levenspartner Babette. In 14  zinnen 20 spelfouten. De doorgaans nadenkende weblogger Kokopelli meende dat ik een belegen Jan Cremer zou zijn. Hij heeft het mis. Ik heb niets met deze auteur, die als navolger van Kerouac met invloeden van Wolkers, Miller, Hemingway en Mickey Spillane zijn boek schreef. Cremer is zoals zo vele auteurs de schrijver van één boek.
     
    Anton Zijderveld: Karel Appel, gevraagd naar de methodiek van zijn woeste schilderijenproductie zei: ‘Ik rotzooi maar wat aan’. 
     
    Fred van der Wal: Zijderveld gaat graag ver terug. Het is een uitspraak uit de vijftiger jaren. Een statement door Karel Appel epigoon Jan Cremer nagebauwd
     
    Anton Zijderveld: Een Nieuwe Tijd zou aanbreken. Muziek werd anti-muziek, chaotische productie van lawaai, beeldende kunst werd anti-beeldend en leverde vreemde objecten op en toneelvoorstellingen leken steeds meer op bewegingen en geluiden uit een krankzinnigengesticht. Publieksopbrengsten waren er nauwelijks. 
     
    Dat moest door rijkelijke subsidies worden opgevangen. Bestuurders in het cultuurministerie en in de stadhuizen waren bevangen door het snobvirus, wilden niet voor conservatief doorgaan en sluisden de subsidies door naar deze in wezen anti-artistieke beweging.
     
    Fred van der Wal: Zijderveld heeft een punt met de laatste alinea van bovenstaand commentaar. In Friesland woonde ik in Friesland een toneelstuk van Elmar Kuiper bij waarin deze zestiger jaren opvattingen anno 2010 nog eens dunnetjes werden over gedaan.Een toneelstuk warain een aantal psychopatische paljassen als opgeverfde dozen waren verkleed met in ene hoek van heet toneeel  één droefgeestige druiloor die geen meisje kon krijgen en daardoor aan bal last en jeuk aan zijn peuk leed. 
     
    Het werd opgevoerd in het knauwerige Friese dialect dus de helft ging aan mij voorbij.  De Leeuwarder Courant schreef uiteraard een juichende recensie. 
     
    In Friesland komt alles vijftig jaar later op artistiek gebied. In Amsterdam kwam ik over huis bij een derde rangs actrice van het gsubsidieerde toneel die er prat op ging dat in de zalen waar zij op traden vaak niet meer dan drie, vier bezoekers waren. Zij was “links” en tegen reclame. Voor zo lang als het duurde. Een paar jaar later sprak zij reclamespots in. In de jaren zestig ontmoette ik enkele toneelspelers en regissseurs in Amsterdam. Ik heb zelden zulke arrogante kunstartiesten mee gemaakt. Zum Kotzen.
     
    Anton Zijderveld: Maar nu gebeurden er in deze modernistische stromingen vier dingen. Ten eerste, werden de ouder wordende jongeren in toenemende mate elitair en arrogant, neerkijkend op het ‘gewone’ volk, ‘het klootjesvolk’, waardoor ze zich maatschappelijk isoleerden. Ze werden evenwel al snel als ‘interessante’ avant-garde door de merendeels progressieve politiek omarmd en via subsidies financieel ondersteund. Daardoor werd de avant-garde een voorhoede, in ieder geval een relatief kleine, spraakmakende en macht vergarende elite.
     
    Wellicht het meest fatale was, ten vierde, dat het publiek waar kunst toch van afhankelijk is grotendeels wegbleef en kunstenaars steeds meer kunst voor medekunstenaars produceerden. Dat moest natuurlijk wel rijkelijk worden gesubsidieerd. Kortom, van de vernieuwing waar telkens zo groot over werd opgegeven, was geen sprake meer.
     
    Fred van der Wal: Vernieuwing? Is kunst hetzelfde als de voorjaarsmode op de catwalk van de Prêt à Porter in Parijs? Vernieuwing van wat? Ik zag voornamelijk een kunst die technisch ambachtelijk slecht in elkaar zat en arm aan ideeën was, uitgevoerd door “kunstenaars”die te vaak het vak niet beheersten.
     
    Anton Zijderveld: In de huidige discussie over de zogenaamde kloof tussen kunst en volk wordt echter een punt over het hoofd gezien. Dat kort geschetste modernisme is inmiddels gelukkig merendeels passé. Peter Schat was één van de jonge heethoofden uit de modernistische muziek, hij componeerde zelfs muziek voor en in opdracht van het voorheen zo gehate en geminachte Concertgebouworkest.
     
    De modernistische, elitaire avant-garde heeft inderdaad ten onrechte haar enclaves via subsidies in stand kunnen houden. 
     
    Anton Zijderveld is emeritus hoogleraar sociologie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam 
     
     
     
     
     
     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 198 keer bekeken